Bestemming
Cruise Seychellen
121 boekbare reizen langs 16 havens, vanaf €1580 per persoon.
121 boekbare reizen langs 16 havens, vanaf €1580 per persoon.
Er zijn 121 boekbare reizen die de Seychellen aandoen, langs 16 havens. Mahé draagt er 67, Praslin 46, La Digue 45, Cousin 23, Aride 23 en Aldabra 22.
Die laatste drie zijn natuurreservaten waar niemand woont behalve wachters en onderzoekers. Je gaat er met een zodiac aan land, in beperkte aantallen, en op sommige alleen met vergunning.
Dat verklaart de vloot: er varen achttien schepen en 58 van de 121 reizen zijn geboekt als kleinschalige cruise, met Emerald Yacht Cruises op 36 reizen. Grote schepen komen alleen in Victoria op Mahé.
55 reizen duren vijftien dagen of langer en 23 tien tot veertien. De goedkoopste begint bij €1.580 per persoon; Mahé staat zelf met 30 vertrekken bovenaan de vertrekhavens, want een deel van het aanbod is een rondje door de binnenste eilanden.
De binnenste Seychellen zijn van graniet, en dat is voor eilanden op duizend kilometer van elk continent hoogst ongebruikelijk.
Vulkanische eilanden komen uit de zeebodem omhoog en atollen zijn koraal. Graniet ontstaat in continentale korst, en dat is precies wat dit is: het zijn de restanten van Gondwana, het oercontinent dat uiteenviel toen India zich van Afrika losmaakte, ongeveer vijfenzeventig miljoen jaar geleden.
Deze eilanden zijn daarbij achtergebleven en nooit onder water verdwenen. Dat maakt ze tot de oudste oceanische eilanden ter wereld en het verklaart wat er groeit: soorten die zich in isolatie hebben ontwikkeld over een tijdschaal die op de meeste eilanden ontbreekt.
Wat je ervan ziet zijn de rotsblokken op de stranden: afgeronde granietkeien in okers en grijs, uitgesleten door zee en wind. Anse Source d'Argent op La Digue is daar het bekendste voorbeeld van en staat op vrijwel elke foto van dit land.
Op Mahé haalt de Morne Seychellois negenhonderdvijf meter, met nevelwoud op de flanken waar orchideeën en vleesetende bekerplanten groeien.
Op Praslin ligt de Vallée de Mai, een palmbos van twintig hectare dat sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst staat.
Daar groeit de coco de mer, een palm die alleen op dit eiland en op het naburige Curieuse voorkomt. Zijn noot weegt tot vijfentwintig kilo en is daarmee het grootste en zwaarste zaad in het plantenrijk.
De vorm ervan heeft eeuwenlang voor opwinding gezorgd: hij lijkt op een vrouwelijk bekken, en de mannelijke bloeiwijze aan de andere boom is een lange katkolf. Dat leverde verhalen op over palmen die 's nachts van plaats wisselen om te paren.
Voor de eilanden werden ontdekt spoelden de noten aan op de Malediven en in Indonesië, en omdat niemand wist waar ze vandaan kwamen werd aangenomen dat ze op de zeebodem groeiden. Ze waren op de markten van Azië een vermogen waard en het bezit was in sommige rijken aan de vorst voorbehouden.
Een boom draagt pas na vijfentwintig jaar vrucht en de noot doet er zeven jaar over om te rijpen. Er is een vergunningstelsel voor de handel; een noot meenemen mag alleen met een officieel certificaat en er staat een genummerd zegel op.
Koop er dus geen zonder papieren; het is niet alleen verboden, het is bijna zeker geen echte.
Het atol Aldabra staat met 22 aanlopen in de lijst en dat is een van de moeilijkst bereikbare plekken op deze site.
Het ligt elfhonderd kilometer ten zuidwesten van Mahé, dichter bij Madagaskar dan bij de rest van dit land, en er komen alleen expeditieschepen. Sinds 1982 staat het op de Werelderfgoedlijst.
Wat er leeft zijn reuzenschildpadden: naar schatting honderdduizend, meer dan waar ook ter wereld, en tien keer zoveel als op de Galápagos. Dat komt doordat het atol nooit permanent bewoond is geweest en er dus nooit systematisch is gejaagd.
De lagune is dertig kilometer lang en loopt bij eb grotendeels droog, waarna het water met kracht door de vier doorgangen terugstroomt; dat verplaatst zoveel water dat je er alleen op bepaalde momenten in of uit kunt varen.
Er is nog iets. Op het atol leeft de aldabraral, de laatste vogel van de Indische Oceaan die het vliegen heeft verleerd en die het heeft overleefd. Wat de soort bijzonder maakt is dat hij twee keer is ontstaan: nadat een eerdere populatie bij een overstroming van het atol was verdwenen, hebben vliegende rallen het opnieuw gekoloniseerd en zijn ze langs dezelfde weg opnieuw het vliegvermogen kwijtgeraakt.
Het bezoek is aan strikte regels gebonden: beperkte aantallen, vaste routes en een vergunning van de stichting die het atol beheert.
Victoria op Mahé is de hoofdstad en met vijfentwintigduizend inwoners een van de kleinste ter wereld. Je loopt er in een uur doorheen.
Wat er staat is een klokkentoren uit 1903 die een kopie is van die bij Victoria Station in Londen, een markt met vis en specerijen, en een botanische tuin met reuzenschildpadden en coco de mer-palmen.
De stranden liggen buiten de stad. Beau Vallon aan de noordwestkant is het bekendste en ligt op twintig minuten; Anse Intendance aan de zuidkant is ruwer en leger.
Praslin en La Digue zijn met veerboten bereikbaar in respectievelijk een uur en anderhalf uur vanaf Mahé; dat is voor een havendag alleen te doen als je schip er lang ligt.
Op La Digue rijden nauwelijks auto's. Het vervoer gaat er met de fiets en met ossenkarren, en het eiland is in een dag rond te fietsen.
Cousin en Aride zijn vogelreservaten met kolonies die in de honderdduizenden lopen. Cousin is in 1968 gekocht om de seychellenrietzanger te redden, waarvan er toen nog zesentwintig over waren; er zitten er nu enkele honderden en de soort is naar andere eilanden uitgezet.
Dat verhaal staat niet op zichzelf. Deze eilanden hebben na de kolonisatie een reeks soorten verloren en zijn daarna een van de plekken geworden waar herstel systematisch is aangepakt: ratten zijn van tientallen eilanden verwijderd, oorspronkelijke begroeiing is teruggezet en vogels zijn hervestigd. Er zijn soorten die van enkele tientallen dieren zijn teruggekomen naar duizenden.
Voor een bezoeker betekent het dat er regels gelden die je elders niet tegenkomt. Op Cousin ga je blootsvoets of met gereinigde schoenen aan land, je tas wordt gecontroleerd op zaden en insecten, en je blijft op het pad. Dat is geen formaliteit: één drachtige rat aan land maakt dertig jaar werk ongedaan.
Januari telt 22 reizen, maart 19 en februari 15. Van juni tot en met september staat elke maand op nul.
Het weer is hier het hele jaar zesentwintig tot dertig graden; wat verschilt is de wind. Van mei tot september waait de zuidoostmoesson stevig, met golfslag en zeewier op de zuidoostkust; van november tot maart is het rustiger en warmer.
Voor duiken en snorkelen is het zicht het best in april en oktober, wanneer de moessons wisselen en het water stil is.
De Seychellen liggen buiten de cycloongordel, wat voor de Indische Oceaan ongebruikelijk is; dat is de reden dat het aanbod hier niet door stormen wordt beperkt maar puur door waar de schepen zijn.
Nederlanders hebben geen visum nodig maar moeten vooraf online een reisautorisatie aanvragen waarvoor wordt betaald. Regel dat ruim voor vertrek.
De munt is de Seychelse roepie. Betalen in euro's of dollars kan in de toeristische zaken; pinnen kan op Mahé en Praslin.
Er is vanuit Nederland geen rechtstreekse vlucht; met een overstap ben je twaalf tot vijftien uur onderweg. Het tijdverschil is twee of drie uur.
29 reizen naar Seychellen
21 reizen naar Seychellen
10 reizen naar Seychellen
9 reizen naar Seychellen
8 reizen naar Seychellen
7 reizen naar Seychellen
4 reizen naar Seychellen
4 reizen naar Seychellen
4 reizen naar Seychellen
4 reizen naar Seychellen
3 reizen naar Seychellen
3 reizen naar Seychellen
