Cruises naar Port Elizabeth, Bequia

Een eiland van zevenduizend mensen

Het eiland is achttien vierkante kilometer groot en telt ongeveer zevenduizend inwoners.

Het hoort bij Saint Vincent en de Grenadines en ligt op een uur varen van het hoofdeiland. De havenplaats heet Port Elizabeth en ligt aan Admiralty Bay, een baai die zo diep de kust in snijdt dat er tientallen zeilboten voor anker liggen.

Er is geen cruisekade. Schepen liggen in de baai en je gaat met een tender aan land; daarom zie je hier vrijwel alleen kleine schepen en zeilschepen.

Van de kade loopt een pad langs het water naar de stranden, over stukken die bij vloed nat worden. Verder is er één straat met winkels en een markt.

De naam komt waarschijnlijk van het Caribische woord voor eiland van de wolken, in een Franse spelling die is blijven hangen.

Boten bouwen zonder tekening

Bequia heeft een scheepsbouwtraditie die op het strand wordt uitgeoefend.

Er zijn hier tot in de twintigste eeuw houten schoeners gebouwd, in de open lucht, zonder bouwtekening. De vorm zat in het hoofd van de bouwer en werd doorgegeven van vader op zoon.

Wat daarvan over is, is de modelbouw. In een paar werkplaatsen worden modellen van die schoeners gemaakt, plank voor plank, met tuigage en al; het zijn geen souvenirs maar maatwerk dat maanden kost.

Aan de baai liggen nog altijd werven waar houten boten worden onderhouden en waar de plaatselijke zeilwedstrijden vandaan komen. Met Pasen wordt er een regatta gehouden die het grootste evenement van het jaar is.

Dat de eilandbewoners van de zee leven is aan alles te merken. Er is geen landbouw van betekenis en er is geen industrie.

Wie hier van boord gaat merkt bovendien iets aan het tempo. Er zijn geen stoplichten, er is geen winkelketen en er rijdt geen lijnbus met een dienstregeling; vervoer gaat met busjes die vertrekken wanneer ze vol zijn.

De walvisvangst die er nog is

Dit is het deel dat je moet weten, want het roept vragen op.

Bequia heeft een uitzondering bij de Internationale Walvisvaartcommissie voor inheemse walvisvangst. Het eiland mag jaarlijks een klein aantal bultruggen vangen, en dat gebeurt zoals het in de negentiende eeuw is aangeleerd: vanuit een open zeilboot, met een handharpoen.

Die traditie is niet oorspronkelijk van het eiland. Ze is meegebracht door Schotse en Amerikaanse walvisvaarders die hier in de negentiende eeuw hun bemanning wierven, en is daarna overgenomen.

Er wordt over deze uitzondering verschillend gedacht. Voorstanders wijzen op de kleine aantallen en op het culturele belang, tegenstanders op het lijden van de dieren en op de vraag of een aangeleerde gewoonte van honderdvijftig jaar oud als inheems telt. Dat oordeel laten wij aan de lezer.

Op het eiland is er een klein museum over. Op de meeste dagen zul je er niets van merken; er wordt zelden en niet elk jaar gevangen.

Aan de andere kant van het eiland ligt een opvang waar zeeschildpadden worden grootgebracht. Jonge karetschildpadden hebben in hun eerste jaren de grootste sterfte, en het idee is ze pas los te laten als ze groot genoeg zijn om niet meer te worden opgegeten. Over de effectiviteit daarvan wordt onder biologen verschillend gedacht.

Huizen in een rotsboog

Aan de zuidwestpunt ligt Moonhole, en dat is het vreemdste wat het eiland te bieden heeft.

Vanaf 1961 bouwde een Amerikaans echtpaar daar huizen in en onder een natuurlijke rotsboog. Ze gebruikten wat er lag: steen van de plek zelf, drijfhout, en op sommige plaatsen walviswervels als traptrede of console.

De huizen hebben geen deuren en geen ruiten. Er is geen elektriciteitsnet en geen leidingwater; regenwater wordt opgevangen en er wordt gekookt op gas.

In 1987 viel er een blok uit de boog naar beneden, dwars door een slaapkamer heen. Dat huis is sindsdien niet meer bewoond en de rest van de nederzetting is verderop gebouwd.

Er wonen nog steeds mensen, dus je kunt er niet zomaar rondlopen; er zijn rondleidingen. Wij hebben de tarieven, reistijden en toegankelijkheid niet ter plaatse gecontroleerd.

Vijf maanden, en verder niets

December telt 62 reizen, februari 52 en januari 45. Van april tot en met oktober komt hier vrijwel niets langs: april en mei tellen er 2 en 1, en september 1.

Dat is het patroon van de zuidelijke Caribische eilanden: het seizoen loopt van november tot maart en daarna verhuist de vloot. Van juni tot november is het orkaanseizoen.

107 van de 163 reizen duren tien tot veertien dagen en 103 zes tot negen. Ze vertrekken uit Bridgetown (105) en San Juan (64).

De rederijen zijn Windstar Cruises, Silversea Cruises, Azamara Cruises en Emerald Yacht Cruises, en dat zijn zonder uitzondering kleine schepen.

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn San Juan, Bridgetown, St. George's, Grenada en Mayreau, met Bridgetown op 185 en Saint George's op 158.

Waar je op moet letten

• Alleen met tenderboten; er is geen kade.
• Neem contant geld mee; pinnen kan beperkt.
• Het pad naar de stranden wordt bij vloed nat.
• Moonhole is bewoond; ga er alleen met een gids.
• Van april tot oktober komt hier vrijwel niets.