Cruises naar Mayreau

Het kleinste bewoonde eiland van de Grenadines

Er komen 161 reizen langs in Mayreau, een eiland van vier vierkante kilometer in Saint Vincent en de Grenadines.

Er wonen ongeveer driehonderd mensen in één dorp op de heuvel. Er is geen luchthaven, geen haven en tot 2002 was er geen elektriciteit; het water komt van regen in tanks.

De rederijen zijn Windstar Cruises, Emerald Yacht Cruises, Ponant en Hapag-Lloyd Cruises en dat zegt genoeg over het formaat: dit zijn zeilschepen en kleine jachten met honderd tot driehonderd passagiers. Een groot schip kan hier niet komen en zou het eiland ook niet aankunnen.

Er wordt geankerd en met tenders aangeland op het strand of bij de steiger. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Bequia, Gustavia, Les Saintes en Basseterre.

Dat maakt deze aanloop wat hij is: een strandddag op een eiland waar verder niets gebeurt, tussen havens die wel een stad hebben.

Salt Whistle Bay

Aan de noordkant ligt een baai die op vrijwel elke foto van de Grenadines staat.

Salt Whistle Bay is een halve maan van wit zand met een landtong ervoor die zo smal is dat je aan de ene kant in de luwte staat en aan de andere de branding van de oceaan hoort. Er groeien zeedruiven en palmen tot aan de vloedlijn.

Het water is er ondiep, helder en rustig, want de baai ligt beschut. Dat is de reden dat de zeilschepen er ankeren en dat er watersport wordt aangeboden vanaf het strand.

De naam komt van een zoutpan achter de baai, waar vroeger zout werd gewonnen. Er staat nu een handvol hutten en een strandbar; er is geen resort.

Aan de andere kant van het eiland ligt Saline Bay, een strand van een kilometer waar de aanlanding vaak plaatsvindt en waar de veerboot van Saint Vincent aanmeert.

Tussen die twee baaien loopt een betonnen pad over de heuvel. Dat is de enige weg van het eiland en het is een stevige klim van twintig minuten.

De kerk met het uitzicht

Boven op die heuvel staat een katholieke kerk van steen, gebouwd in 1920, en het uitzicht van daar is de reden dat mensen de klim maken.

Je kijkt uit over de Tobago Cays: een groep van vijf onbewoonde eilandjes met daaromheen een hoefijzervormig koraalrif, in water dat van turkoois naar donkerblauw verloopt.

Dat rif, het Horseshoe Reef, ligt als een muur voor de eilandjes en breekt de golven van de Atlantische Oceaan. Wat erachter ligt is een lagune met zandbodem waar je kunt snorkelen tussen zeeschildpadden.

De Tobago Cays zijn sinds 1998 een zeepark. Er wordt niet gevist, er mag niet worden geankerd op het koraal en er is een vergunning nodig; de meeste schepen doen ze aan als aparte stop of met een boottocht vanaf Mayreau.

Er zwemmen groene zeeschildpadden in het zeegras bij Baradal, en die zijn er het hele jaar. Er gelden regels: niet aanraken, afstand houden en niet boven het dier zwemmen.

Er is een rifhaaienpopulatie, zeesterren en een breed scala aan rifvissen. Voor snorkelaars is dit een van de betere plekken in de oostelijke Caribische Zee.

Wat het eiland is

Mayreau is tot in de twintigste eeuw particulier bezit geweest en dat is aan de geschiedenis te zien.

Het eiland is in de achttiende eeuw door een Schotse familie verworven en er werd katoen en suiker verbouwd met tot slaaf gemaakte arbeid. Na de afschaffing bleven de nakomelingen op het eiland wonen, en de grond bleef grotendeels in handen van dezelfde familie.

De bewoners hebben lang geen eigendomsakte gehad voor de grond waarop hun huizen staan. Dat is een kwestie die op het eiland speelt en die je niet aan de kade merkt.

Wat er nu is: een dorp met een winkel, twee of drie eetgelegenheden, een school en de kerk. Er rijden geen auto's van betekenis; er zijn een paar pick-ups die mensen tegen betaling de heuvel op brengen.

Wat je hier eet is vis van de dag, geroosterd, met rijst en bakbanaan. Er wordt rum geschonken en er is een bar op het strand die op een goede dag de hele middag draait.

Neem contant geld mee. De munt is de Oost-Caribische dollar en Amerikaanse dollars worden aangenomen; pinnen kan hier niet.

Wat je moet meebrengen

Dit is een aanloop waar je zelf op voorbereid moet zijn, want er is niets te huur wat het schip niet meebrengt.

Neem snorkelspullen mee als het schip die niet uitleent. Waterschoenen zijn nuttig, want de aanlanding gaat over zand en koraalgruis.

Er is nauwelijks schaduw op het strand. Neem zonnebrand, een hoed en meer water dan je denkt nodig te hebben; er is geen kraan.

Er is geen medische voorziening op het eiland. Het schip is je enige achtervang en dat is een reden om voorzichtig te zijn met de rotsen en het rif.

Er is beperkt mobiel bereik en geen wifi buiten de bars. Dat is voor de meeste bezoekers geen bezwaar en het is goed om te weten.

Houd rekening met zandvlooien in de schemering, vooral aan de beschutte kant. Muggenspul werkt.

Wanneer de schepen komen

December telt 39 reizen, februari 36 en januari 34. Van mei tot en met september komt hier vrijwel niets langs.

Dat is het Caribische winterseizoen. De kleine schepen die deze route varen liggen van november tot april in de Grenadines en gaan daarna naar de Middellandse Zee.

Het weer is dan zesentwintig tot dertig graden met een passaatwind die het draaglijk houdt, en er valt weinig regen. Van juni tot november loopt het orkaanseizoen, met de meeste kans in augustus en september.

Wat de aanloop kan laten vervallen is deining. Er is geen kade en de tenders varen naar het strand; bij grondzee gaat dat niet en dan wordt er een ander eiland gekozen.

Er ligt zelden meer dan één schip. Dat is precies waarom deze eilanden op de route van de kleine schepen staan: met driehonderd passagiers is het strand vol en met drieduizend zou het onmogelijk zijn.

Wie een tocht naar de Tobago Cays wil, boekt die aan boord; het aantal plaatsen is beperkt en de vergunningen voor het park zijn geregeld via de aanbieder.

De klim naar de kerk kost twintig minuten en is de moeite waard, ook als je verder niets doet.