Cruises naar Admiralty Bay , Antarctica

Drie reizen die Admiralty Bay aandoen, in de Zuidelijke Shetlandeilanden

Admiralty Bay , Antarctica staat bij ons met 2 boekbare reizen en met nul vertrekken. Admiralty Bay is een grote baai op King George Island, het grootste van de Zuidelijke Shetlandeilanden, ongeveer honderdtwintig kilometer voor de kust van het Antarctisch Schiereiland.

In ons bestand staat bij dit record geen breedte en geen lengte, en er staat een spatie voor de komma in de naam. De baai ligt rond tweeenzestig graden zuiderbreedte en achtenvijftig graden west.

Alle drie reizen zijn van Regent Seven Seas Cruises, met de Seven Seas Mariner. Het zijn reizen van zeventien tot achttien nachten langs de zuidpunt van Zuid-Amerika, tussen Buenos Aires of Montevideo en Chili, met de Falklandeilanden en Kaap Hoorn onderweg.

Voor Ushuaia, Punta Arenas, Stanley, Puerto Madryn, Montevideo, Buenos Aires en Puerto Montt heeft ons bestand een eigen pagina.

Drie reizen, drie bezoeken, maar je gaat niet aan land

Elke reis is een eigen afvaart, dus drie reizen zijn hier ook drie bezoeken: begin februari 2027, eind februari 2027 en eind januari 2029.

Belangrijk om vooraf te weten: op deze reizen kom je niet aan land in Antarctica. Volgens de afspraken die voor dit gebied gelden, mogen schepen met meer dan vijfhonderd passagiers aan boord daar niemand ontschepen, en het schip op deze drie reizen ligt daar ruim boven. Wat je krijgt is varen door de baai, met de omroep, de kijker en de camera. Wie wel aan land wil, heeft een expeditieschip nodig.

De reizen kosten twaalfduizend vierhonderdnegenenzestig tot dertienduizend negenhonderdnegenenzestig euro. Per nacht is dat zevenhonderdzeven tot zevenhonderdzesenzeventig euro, en de reis van 2029 is per nacht de voordeligste.

De buurhavens zijn Buenos Aires, Punta Arenas, Ushuaia en Elephant Island.

De drukste plek van Antarctica

King George Island is het eiland waar bijna alles wat met Antarctica te maken heeft samenkomt. Er staan onderzoeksstations van een stuk of tien landen, dichter op elkaar dan waar ook op het continent, en er ligt een landingsbaan waardoor je er kunt vliegen in plaats van varen.

Aan Admiralty Bay liggen er drie. Polen heeft er sinds 1977 een station dat het hele jaar bemand is, Brazilie heeft er een dat na een brand in 2012 opnieuw is opgebouwd en in 2020 weer openging, en Peru heeft er een dat alleen in de zomer draait. Vanaf het water zie je de gebouwen, de tanks en de antennes tegen de kale helling staan.

De westelijke oever van de baai is aangewezen als beschermd gebied, waar je alleen met een vergunning en met een reden mag komen. Dat is gedaan omdat er al decennia onafgebroken aan dezelfde kolonies wordt gemeten, en die metingen zijn alleen iets waard als er niet doorheen wordt gelopen.

In die kolonies broeden drie soorten pinguins door elkaar: de ezelspinguin, de stormbandpinguin en de adeliepinguin. Dat is bijzonder, want de eerste twee gaan al jaren vooruit in dit gebied terwijl de derde achteruitgaat, en dat verschil laat zich hier op een plek naast elkaar meten.

Wat er voor de stations was

Voor de onderzoekers kwamen de walvisvaarders. In de jaren tien en twintig van de vorige eeuw lagen in deze baai fabrieksschepen voor anker waar de vangst werd verwerkt, want de baai is diep, beschut en ijsvrij genoeg om er de hele zomer te liggen.

Op de stranden liggen daar nog resten van: wervels en ribben die te groot zijn om iets anders te kunnen zijn, half in het grind gezakt. De blauwe vinvis, die hier het meest is gejaagd, is in deze wateren nog altijd niet terug op zijn oude aantallen; de bultrug is dat wel grotendeels.

Op het water zie je zuidkapers, bultruggen en orka's, en op de ijsschotsen krabbeneters en zeeluipaarden. Zeeolifanten liggen in groepen op de kiezelstranden, de mannetjes met hun opgeblazen snuit.

De baai zelf is groot: ongeveer acht kilometer breed en met verschillende fjordarmen waarin gletsjers in zee eindigen. Van die gletsjerfronten is er een aantal in de afgelopen decennia honderden meters teruggetrokken, en dat is op oude en nieuwe foto's naast elkaar te zien.

Het seizoen, het schip en het etiket

Januari en februari zijn hier hoogzomer. De temperatuur schommelt rond het vriespunt, het is lang licht, en de pinguinkuikens zijn dan groot. Februari is bovendien de maand waarin het meeste ijs is opgebroken, wat de kans vergroot dat het schip de baai daadwerkelijk in kan.

Zeker is dat nooit. IJs, wind en zicht bepalen of een doorvaart doorgaat, en ook dit programmaonderdeel kan vervallen.

Van het schip op deze reizen hebben wij geen scheepsgegevens. Het is een groot schip met veel passagiers, en dat is precies waarom er niet ontscheept wordt.

De oversteek naar en van dit gebied gaat door de Drakepassage, een stuk zee tussen Kaap Hoorn en de Zuidelijke Shetlands dat berucht is om zijn golfslag. Reken op twee dagen heen en twee terug, en neem iets tegen zeeziekte mee.

Alle drie reizen dragen Antarctica, Poolgebied en Zuid Amerika, en dat klopt. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Je gaat hier niet aan land. Schepen met meer dan vijfhonderd passagiers mogen dat niet.
• Drie afvaarten, drie bezoeken. Twee in februari 2027 en een in januari 2029.
• De doorvaart kan vervallen. IJs, wind en zicht beslissen.
• Dit is de drukste hoek van Antarctica. Met stations van een stuk of tien landen op een eiland.
• Drie pinguinsoorten door elkaar. En ze gaan niet alle drie dezelfde kant op.
• De Drakepassage kost vier dagen. Twee heen en twee terug, en die kunnen ruw zijn.
• De reis van 2029 is per nacht het voordeligst. Ruim zevenhonderd euro per nacht.