Eén eiland, drie kades, en het is niet de Caribische Zee

Er zijn 299 boekbare reizen die Bermuda aandoen, langs 5 havens. De Royal Naval Dockyard draagt er 303, de algemene vermelding Bermuda 52, Hamilton 21 en Kings Wharf 18.

Die vier zijn hetzelfde eiland en deels dezelfde plek: Kings Wharf is de kade binnen de Dockyard. Wat wel verschilt is Hamilton, de hoofdstad, en Saint George aan de andere kant; daar kunnen alleen kleinere schepen komen omdat de vaargeul door het rif smal en ondiep is.

Het eerste wat je over deze bestemming moet weten staat niet in de cijfers: Bermuda ligt niet in de Caribische Zee. Het ligt op duizend kilometer voor de kust van North Carolina, midden in de Atlantische Oceaan, op tweeëndertig graden noorderbreedte. Dat is dezelfde breedte als Marokko.

253 van de 299 reizen duren vijf tot zeven dagen. De goedkoopste begint bij €395 per persoon.

Waarom hier alleen Amerikanen vandaan komen

De vertrekhavens zijn New York, Philadelphia en Baltimore. Philadelphia staat op 52, Boston op 46, New York op 40, Cape Liberty op 39 en Baltimore op 33.

Dat is een lijst zonder Florida en zonder Europa, en dat is voor deze site ongewoon. De reden is de afstand: vanaf New York is het twee zeedagen naar Bermuda, en dat past precies in een week met drie dagen op het eiland ertussen.

Dat verklaart ook het product. Norwegian staat met 171 reizen ver bovenaan de rederijen, en die vaart hier een vast weekprogramma vanaf de oostkust. 258 van de reizen zijn geboekt als familiecruise.

Er is nog iets bijzonders aan die reizen: schepen blijven hier meestal twee of drie nachten liggen in plaats van één dag. Dat komt doordat er vanuit de vertrekhavens geen andere bestemming binnen bereik is, en het verandert wat je kunt doen. Je hebt hier geen havendag maar een verblijf.

Voor een Nederlandse reiziger betekent het dat je via de Verenigde Staten reist en dus een ESTA nodig hebt. Er zijn ook trans-Atlantische reizen die Bermuda aandoen; die staan in de 67 reizen van vijftien dagen of langer.

Roze zand, en waar dat vandaan komt

De stranden aan de zuidkust hebben zand met een roze zweem, en dat is geen filter op de foto.

De kleur komt van foraminiferen, eencellige organismen met een kalkskeletje dat rood tot roze is. Ze leven op de riffen rond het eiland, en als ze doodgaan spoelen hun skeletjes met het gebroken koraal en de schelpen mee naar de kust. Het aandeel is klein maar genoeg om het wit te verkleuren.

Horseshoe Bay is het bekendste strand en ligt in een baai tussen rotsen, ongeveer twintig minuten met de bus vanaf de Dockyard. Ernaast liggen kleinere inhammen die je over een pad langs de rotsen bereikt en waar het rustiger is.

Het water is helder omdat er geen rivieren zijn en het eiland op kalksteen ligt. Rond Bermuda liggen de noordelijkste koraalriffen ter wereld, die daar kunnen groeien doordat de Golfstroom warm water tot op deze breedte brengt.

Die riffen zijn ook de reden dat er meer dan driehonderd scheepswrakken rond het eiland liggen, sommige op een paar meter diepte. Dat maakt dit een van de betere plekken voor wrakduiken en snorkelen die er zijn.

Britser dan Groot-Brittannië

Bermuda is het oudste overgebleven overzeese gebied van het Verenigd Koninkrijk. Er zit een schipbreuk aan het begin.

In 1609 liep de Sea Venture, op weg naar de kolonie Jamestown in Virginia, tijdens een storm op de riffen. De opvarenden kwamen aan land, bouwden in tien maanden twee nieuwe schepen en voeren door, maar een paar bleven. Dat verhaal is naar Engeland teruggekomen en wordt algemeen gezien als de aanleiding voor Shakespeares Storm.

Saint George, dat uit die nederzetting is voortgekomen, is sinds 1612 onafgebroken bewoond en staat sinds 2000 op de Werelderfgoedlijst. Het is een stadje van smalle straten met pastelkleurige huizen en een kerk waarvan de bouw in 1874 is stilgelegd en die sindsdien als ruïne staat.

Wat je overal ziet zijn de daken. Ze zijn wit, van kalksteenplaten, en getrapt aangelegd om regenwater op te vangen; er is op dit eiland geen zoet grondwater van betekenis, dus elk huis vangt zijn eigen drinkwater op in een tank eronder. Die daken worden om de paar jaar gewit met kalk, wat het water zuivert.

Verder rijdt men links, dragen zakenmensen tot op de dag van vandaag korte broeken met kniekousen en een colbert, en is er een cricketcompetitie waarvan de belangrijkste wedstrijd twee dagen duurt en een nationale feestdag is.

Wat er te doen is, en hoe je er komt

De Dockyard zelf is een voormalige Britse marinewerf uit 1809, gebouwd nadat de Amerikaanse onafhankelijkheid de vloot haar havens aan die kust had gekost.

Er staat een fort met een museum erin, een glasblazerij, een rumkokerij en winkels. Dat is comfortabel en het is ook het terrein waar je uit moet als je iets van het eiland wilt zien.

Vervoer is hier goed geregeld en dat is ongebruikelijk. Er varen veerboten van de Dockyard naar Hamilton in twintig minuten en naar Saint George in een uur, en er rijden bussen over het hele eiland. Een dagkaart geldt voor allebei en kost weinig.

Wat je niet kunt: een auto huren. Dat mag op Bermuda niet voor bezoekers, om het verkeer op zesenzestig vierkante kilometer beheersbaar te houden. Wel te huur zijn scooters en kleine elektrische tweezitters.

Twee dingen die het waard zijn. De Crystal Caves, ontdekt in 1905 door twee jongens die hun cricketbal zochten, met een ondergronds meer waar je over een drijvende brug loopt. En de Railway Trail, het tracé van de spoorlijn die tussen 1931 en 1948 over het eiland liep, nu een pad van bijna dertig kilometer langs de kust.

De Bermudadriehoek is een verzinsel uit de jaren zestig. Er verdwijnen hier niet meer schepen of vliegtuigen dan elders op even druk bevaren water; de verzekeringsmarkt hanteert er geen toeslag voor.

Een seizoen dat in oktober piekt

Oktober telt 77 reizen, september 47 en april 53. Februari komt uit op nul en december op 2.

Dat is een ander patroon dan bij de Caribische eilanden en het volgt het weer op deze breedtegraad. In de winter zakt het hier naar vijftien tot achttien graden, is het water te koud om in te zwemmen en waait het hard; het is geen tropisch eiland.

Van mei tot oktober is het vijfentwintig tot dertig graden met warm water, en dat is het seizoen. Dat oktober bovenaan staat komt doordat het dan nog warm is en de zomerdrukte voorbij, en doordat er in die maand veel trans-Atlantische overtochten langskomen.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot en met november en Bermuda wordt met enige regelmaat geraakt. Het eiland is er wel op gebouwd: de daken en muren zijn van steen en er gelden strenge bouwvoorschriften, waardoor de schade meestal meevalt.

Er varen drieënzestig verschillende schepen. Betalen gaat met de Bermudadollar, die vast op één Amerikaanse dollar staat; Amerikaanse dollars worden overal aangenomen en het is niet nodig te wisselen.

Prijzen zijn hoog. Vrijwel alles wordt ingevoerd en er zit invoerrecht op; reken op Zwitserse prijzen voor eten en drinken.

Waar je op moet letten

• Dit is niet de Caribische Zee; in de winter is het hier vijftien graden.
• Schepen blijven hier meestal twee of drie nachten liggen.
• Je kunt geen auto huren; gebruik de veerboot en de bus met een dagkaart.
• De Dockyard is niet het eiland; Hamilton en Saint George zijn de moeite waard.
• Via de Verenigde Staten heb je een ESTA nodig.
• Reken op hoge prijzen voor eten en drinken.