Cruises naar Macquarie Island

Drie reizen die aanleggen bij Macquarie Island, tussen Nieuw-Zeeland en Antarctica

Macquarie Island staat bij ons met 3 boekbare reizen en met nul vertrekken. Macquarie Island ligt in de zuidelijke Stille Oceaan, ongeveer halverwege tussen Nieuw-Zeeland en Antarctica, op ruim vijftienhonderd kilometer ten zuidoosten van Tasmanie.

In ons bestand staat bij dit record geen breedte en geen lengte, en als land staat er Nieuw-Zeeland. Dat laatste klopt niet: het eiland is Australisch en wordt bestuurd als onderdeel van Tasmanie. De reizen vertrekken wel vanuit Nieuw-Zeeland, en daar komt de verwarring waarschijnlijk vandaan.

Alle drie reizen zijn van Ponant, met de Le Soleal. Het zijn expeditiereizen van veertien tot eenentwintig nachten vanuit Dunedin langs de subantarctische eilanden, waarvan de langste doorvaart naar de Rosszee.

Voor Dunedin, Milford Sound, Doubtful Sound en de Snares heeft ons bestand een eigen pagina.

Drie reizen, drie bezoeken

Deze keer klopt de telling wel. De drie reizen volgen elkaar precies op: de eerste vertrekt eind december 2026, de tweede begint de dag dat de eerste eindigt, en de derde op de dag dat de tweede eindigt. Het is hetzelfde schip dat drie reizen achter elkaar maakt, dus drie afvaarten en drie bezoeken.

De twee reizen van veertien nachten kosten veertienduizend vierhonderdtien en veertienduizend zeshonderdzeventig euro, ruim duizend euro per nacht. De reis van eenentwintig nachten kost achtentwintigduizend vijftig euro, ongeveer dertienhonderdvijfendertig euro per nacht.

De buurhavens zijn Dunedin, Snares Islands, Enderby Island, Auckland Islands en Dusky Sound.

Een stuk zeebodem boven water

Macquarie staat op de werelderfgoedlijst, en niet om de dieren. Het eiland is de enige plek op aarde waar gesteente uit de aardmantel, van kilometers onder de oceaanbodem, actief boven de zeespiegel wordt geduwd. Twee platen schuiven hier langs elkaar en tillen een strook oceaankorst omhoog; wat je ziet is letterlijk de onderkant van de oceaan, rechtop gezet.

Het eiland is een smalle strook van ongeveer vierendertig kilometer lang en vijf kilometer breed, met een plateau van een paar honderd meter hoog en steile hellingen naar zee. Er staat geen boom. Wat er groeit is pollengras, mos en een handvol forse kruiden met grote bladeren die alleen op deze eilanden voorkomen.

Aan de noordkant, op een smalle landengte, staat een onderzoeksstation dat sinds 1948 het hele jaar door bemand is. Daarvoor, in 1911, zette de expeditie van Douglas Mawson hier een radiopost neer die als tussenstation diende voor de eerste draadloze verbinding met Antarctica.

De pinguins en wat mensen er hebben aangericht

Op dit eiland broedt een pinguin die nergens anders ter wereld voorkomt: de koningspinguin heeft hier zijn kolonies, maar de soort met de gele veren op de kop en het witte gezicht broedt uitsluitend op Macquarie, in honderdduizenden paren. Daarnaast zitten er ezelspinguins en rotspinguins, en aan een baai aan de oostkant ligt een kolonie koningspinguins die zich over het hele strand uitstrekt.

Zeeolifanten liggen in groepen op de kiezelstranden, de mannetjes met hun opgeblazen snuit, en pelsrobben zijn er terug na bijna te zijn uitgeroeid.

Dat laatste is de andere kant van de geschiedenis. Vanaf 1810 kwamen er robbenjagers, die eerst de pelsrobben wegvingen en daarna de zeeolifanten en de pinguins in ketels uitkookten voor de olie. Bij die baai met de koningspinguins staan de roestende ketels nog op het strand, midden tussen de vogels.

De jagers brachten ook konijnen, ratten en muizen mee, en die vraten het eiland kaal en aten de eieren en kuikens op. Tussen 2007 en 2014 is dat ongedierte in een grote operatie helemaal verwijderd, en sindsdien is het eiland officieel vrij verklaard. De hellingen zijn daarna zichtbaar hersteld. Om te voorkomen dat er iets terugkomt, gelden er strenge regels: laarzen en kleding worden voor het aan land gaan gecontroleerd en schoongemaakt.

Het seizoen, het schip en het etiket

December en januari zijn hier hoogzomer, en dat betekent een graad of vijf tot zeven. Het waait bijna altijd, het is vrijwel altijd bewolkt, en het regent op de meeste dagen. Neem waterdichte kleding die ook echt waterdicht is.

Het weer bepaalt of je aan land komt. Er is geen haven en geen steiger; je gaat met een rubberboot door de branding, en dat kan alleen bij rustige zee. Een aanloop die op het programma staat, vervalt hier regelmatig, en soms is er alleen een vaartocht langs de kust mogelijk. Bezoek gaat bovendien alleen met een vergunning van de Tasmaanse parkdienst en met een ranger erbij.

Van het schip op deze reizen hebben wij geen scheepsgegevens. Het is een expeditieschip met versterkte romp en rubberboten.

De reizen dragen de vaargebieden Australie en Nieuw Zeeland en Stille Oceaan, en dat klopt. De langste reis draagt daarnaast Azie en Indische Oceaan en India, en dat klopt niet: dat komt doordat de bestemming Ross Island op die route aan de Andamanen is gekoppeld in plaats van aan Antarctica. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Drie afvaarten achter elkaar. Eind december 2026, januari 2027 en eind januari 2027.
• Het eiland is Australisch. Ons record zegt Nieuw-Zeeland; het hoort bij Tasmanie.
• Aan land komen is niet zeker. Geen steiger, rubberboten, en het weer beslist.
• Je kleding wordt gecontroleerd. Het eiland is sinds 2014 vrij van ongedierte en dat moet zo blijven.
• Een pinguinsoort broedt alleen hier. Nergens anders ter wereld.
• De ketels staan er nog. Resten van de tijd dat pinguins voor olie werden gekookt.
• Het regent op de meeste dagen. Ook in hoogzomer, bij een graad of zes.