Cruises naar Aran Islands

Twee reizen die aanleggen bij de Aran Islands, voor de Ierse westkust

Aran Islands staat bij ons met 2 boekbare reizen en met nul vertrekken. De Aran Islands zijn drie eilanden in de monding van de baai van Galway, aan de westkust van Ierland, met het grootste op ongeveer vijftien kilometer uit de kust.

Onze coordinaten staan op drieenvijftig komma een graden noorderbreedte en negen komma zeven west, en dat zijn de eilanden. Het record klopt.

Beide reizen zijn van Hapag-Lloyd Cruises, met de HANSEATIC inspiration en HANSEATIC Spirit. Het zijn expeditiereizen van twaalf en dertien nachten die rond Ierland varen, met Cork, Killybegs, Rathlin Island en Noord-Spanje onderweg.

Voor Cork, Dublin, Belfast, Killybegs, Coruna, Gijon, Porto en Portree heeft ons bestand een eigen pagina.

Twee reizen, twee bezoeken

Elke reis is een eigen afvaart met een eigen schip, dus twee reizen zijn hier ook twee bezoeken: eind mei 2027 en eind september 2028.

De reizen kosten zesduizend zeshonderdnegentig euro voor dertien nachten en zevenduizend vierhonderdnegentig voor twaalf. Per nacht is dat vijfhonderdvijftien en zeshonderdvierentwintig euro.

Er is geen cruisekade; je gaat met een tender of rubberboot aan land bij het haventje van het grootste eiland. Aan deze kust staat vaak deining van de open Atlantische Oceaan, dus reken erop dat dit bezoek kan vervallen.

De buurhavens zijn La Coruna, Cork, Killybegs en Rathlin Island.

Steen, en grond die met de hand is gemaakt

De Aran Islands zijn kalksteen. Ze zijn de voortzetting van de Burren op het vasteland, en wat je ziet is een vlakke plaat gebarsten rots, waarin de regen diepe voegen heeft uitgesleten.

Grond is er van nature nauwelijks. Wat er ligt, is door mensen gemaakt: generaties lang werd zeewier uit de branding gehaald en met zand vermengd op de kale rots gelegd, tot er een laag ontstond waarop gras en aardappels wilden groeien. Elk perceeltje werd afgezet met een muurtje van losse stenen, deels om het land af te bakenen en deels omdat die stenen ergens heen moesten. Bij elkaar liggen er duizenden kilometers muur op een oppervlak dat je in een dag kunt overzien.

Op de klifrand van het grootste eiland staat een prehistorisch steenfort, met halve ringen muur die aan de zeezijde ophouden omdat de klif daar bijna negentig meter recht naar beneden gaat. Ervoor staat een veld met rechtop geplaatste stenen als een soort verdedigingsgordel. Of de klif toen al zo liep of dat er een deel is afgebrokkeld, is niet met zekerheid te zeggen.

Verspreid over de eilanden staan vroegchristelijke kerkjes en kloosterresten uit de tijd dat dit een plek van kluizenaars was. Een daarvan is zo klein dat er nauwelijks tien mensen in passen.

De trui, de film en de taal

De Aran-trui is wereldberoemd, en er hangt een verhaal aan dat je overal hoort: elke familie zou een eigen steekpatroon hebben gehad, zodat een verdronken visser aan zijn trui herkend kon worden. Dat verhaal is niet oud. Het komt uit de twintigste eeuw, deels uit een toneelstuk en deels uit latere verkoopteksten, en er is geen bewijs voor. De truien zelf zijn wel echt, en worden nog gebreid.

Iets vergelijkbaars geldt voor de bekendste film over deze eilanden, uit 1934. Die werd als documentaire gebracht, maar de gezinnen erin waren bij elkaar gezocht en de jacht op reuzenhaaien die erin te zien is, was op dat moment al generaties niet meer beoefend; de eilanders moesten het opnieuw leren voor de camera.

Wat wel is zoals het lijkt, is de taal. Dit is Gaeltacht: Iers is hier de dagelijkse taal, op school en op straat, en Engels de tweede. De plaatsnamen op de borden staan in het Iers.

De boten zijn ook echt. Een currach is een licht bootje van latten met geteerd doek eroverheen, dat door twee of drie man wordt geroeid en dat door twee man de kant op wordt gedragen. Ze liggen nog omgekeerd op de kade.

Het seizoen, de schepen en het etiket

Mei is de betere van de twee maanden: de kalksteen staat dan vol bloemen die je op deze breedte niet verwacht, want in de voegen tussen de stenen groeien alpiene en mediterrane soorten door elkaar, en de papegaaiduikers zitten op de kliffen. Eind september is het rustiger en kan het al flink stormen.

Het eiland is te belopen, maar het grootste is veertien kilometer lang. Wie naar het steenfort wil en weer terug, is een halve dag kwijt; er zijn fietsen en paardenkarren te huur bij de aanlegplaats.

Van de schepen op deze reizen hebben wij geen scheepsgegevens. Het zijn kleine expeditieschepen van een Duitse rederij, dus reken op Duits aan boord.

Beide reizen dragen Westelijke Middellandse Zee, en een ervan ook Stille Oceaan en de andere Caribisch gebied en Bermuda. Dat klopt geen van drieen: deze routes varen rond Ierland en langs Noord-Spanje en Portugal. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Twee afvaarten, twee bezoeken. Mei 2027 en september 2028.
• Je gaat met een tender aan land. Bij deining van de oceaan vervalt het bezoek.
• Mei is de betere maand. Bloemen in de rotsvoegen en papegaaiduikers op de kliffen.
• Het steenfort kost een halve dag. Huur anders een fiets bij de aanlegplaats.
• De grond is met de hand gemaakt. Van zeewier en zand, op kale kalksteen.
• Het truienverhaal klopt niet. De familiepatronen zijn een twintigste-eeuwse vinding.
• Hier wordt Iers gesproken. Dit is Gaeltacht, met Engels als tweede taal.