Cruises naar Gijon

Groen Spanje aan de Golf van Biskaje

Er komen 140 reizen langs in Gijón, aan de noordkust van Spanje in Asturië.

Dit is een ander Spanje dan dat van de Middellandse Zee. Het regent hier veel, de heuvels zijn groen tot aan de kust, en er wordt cider gedronken in plaats van sangria; de streek heet in eigen land Spanje in het groen.

De rederijen zijn P&O Cruises, MSC Cruises, Cunard en Oceania Cruises. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Southampton, La Coruna, Lissabon en Vigo; dit is een aanloop op de routes tussen Engeland, Frankrijk en Portugal, en op de reizen naar de Canarische eilanden.

De cruisekade ligt in El Musel, de handelshaven ten westen van de stad, op vijf kilometer van het centrum. Er rijdt op cruisedagen een pendelbus; lopen is geen optie.

Gijón heeft tweehonderdzeventigduizend inwoners en is de grootste stad van Asturië, al is Oviedo de hoofdstad.

Wat de stad is

De stad ligt om een schiereiland heen dat Cimadevilla heet, de oude vissers- en zeeliedenwijk, met daarachter een baai en het stadsstrand San Lorenzo dat anderhalve kilometer lang is.

Op de punt van dat schiereiland staat het beeld Elogio del Horizonte van Eduardo Chillida: tien meter beton in de vorm van een omgekeerde U. Als je er middenin gaat staan, versterkt de vorm het geluid van de zee, en dat is de bedoeling.

Onder de wijk liggen Romeinse thermen uit de eerste eeuw, die bij graafwerk zijn gevonden en die als museum zijn ingericht.

Gijón was tot in de twintigste eeuw een industriestad: kolen uit het achterland, staal en scheepsbouw. Die industrie is grotendeels weg, en de stad heeft de kades tot boulevards omgebouwd en de oude fabrieken tot musea.

Het spoorwegmuseum in het oude station heeft locomotieven die de kolen uit de dalen haalden, en het Museo del Pueblo de Asturias toont hoe hier tot voor kort werd gewoond, met graanschuren op poten die hórreos heten en die je overal in de streek ziet staan.

Cider, en hoe die wordt geschonken

Asturië maakt tachtig procent van alle Spaanse cider, en het schenken ervan is een vertoning die je hier moet hebben gezien.

De sidra bevat geen koolzuur en wordt van hoog ingeschonken: de fles boven het hoofd, het glas laag bij de heup, en de straal komt op de rand van het glas terecht. Dat brengt lucht in de drank en maakt hem kort schuimend.

Je krijgt een bodempje van een paar centimeter, dat drink je in één keer op, en de laatste slok gooi je op de grond om het glas te spoelen. Daarom liggen er zaagsel of afvoergoten in de cidercafés.

Er wordt per fles gedronken, gedeeld met het gezelschap, en de ober schenkt of je doet het zelf. Er zijn zaken met een apparaat dat het schenken overneemt.

Wat je erbij eet is fabada, een stoofpot van witte bonen met chorizo, bloedworst en spek, die als het gerecht van de streek geldt. Verder cabrales, een blauwe kaas die in kalkgrotten in de bergen rijpt en die stevig is.

De ciderroute loopt door de dorpen in het achterland, met llagares waar geperst en gerijpt wordt.

De bergen en de kust

Wat deze streek onderscheidt is dat de bergen op twintig kilometer van zee tot tweeduizend meter oplopen.

De Picos de Europa beginnen op anderhalf uur rijden. Dat is het oudste nationale park van Spanje, uit 1918, met kalksteenmassieven, kloven en dorpen die tot in de jaren zestig nauwelijks bereikbaar waren. De meren van Covadonga liggen boven op een weg met haarspeldbochten, en bij Covadonga zelf staat een basiliek in een rotsholte; volgens de overlevering begon daar in 722 de herovering op de Moren.

Oviedo ligt op een half uur met de trein en heeft een oude stad met een kathedraal waarin het Heilige Kamertje uit de negende eeuw staat. Op de heuvel erboven staan twee kerkjes uit de tijd van het koninkrijk Asturië, en die zijn architectonisch uniek: preromaans, ouder dan de romaanse bouwstijl, en ze staan op de werelderfgoedlijst.

Aan de kust liggen vissersplaatsen als Cudillero, dat als een amfitheater tegen een steile inham is gebouwd, en Lastres. Beide op een uur rijden.

De grotten van Tito Bustillo bij Ribadesella hebben rotstekeningen van meer dan twintigduizend jaar oud; het bezoek is beperkt en moet vooraf worden geregeld.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 12 maanden met aanlopen, met september als drukste maand.

Het zwaartepunt ligt in de zomer en het vroege najaar. Het is dan achttien tot vijfentwintig graden, wat voor Spaanse begrippen koel is en voor een dag lopen precies goed.

Het regent hier op ongeveer honderdvijftig dagen per jaar, verspreid over alle maanden. Neem een jas mee, ook in juli; dat is de belangrijkste voorbereiding voor deze haven.

De winter is zacht, met tien tot vijftien graden, en er komt dan weinig aanbod langs.

Wat hier telt is de Golf van Biskaje. Die staat bekend om zware zee, vooral tussen november en maart, en de schepen die hier langskomen varen dat water over op weg naar of vanuit Engeland. Bij zware deining kan de aanloop vervallen; de haven zelf ligt beschut, maar de aanvaart niet altijd.

Betalen gaat met euro en met pin. Reken erop dat er tussen twee en vijf weinig open is en dat er laat wordt gegeten, ook hier.