Norwegian Breakaway

Wat voor schip is de Norwegian Breakaway?

De Norwegian Breakaway is in 2013 in de vaart gekomen en meet 145.655 brutoton. Het schip is 326 meter lang, telt 18 dekken en heeft plaats voor 3.963 passagiers in 2.014 hutten, met 1.657 bemanningsleden.

Er staan nu 115 afvaarten open, vanaf €216 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met oktober 2028. In 2025 is het schip opgeknapt.

De rederij is Norwegian Cruise Line en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Boston, Royal Naval Dockyard, Halifax, Great Stirrup Cay, Cozumel en New Orleans.

Het aanbod valt in drie delen uiteen: Canada en New England vanuit Boston, Bermuda, en in de winter het Caribisch gebied vanuit New Orleans.

Zesendertig peetmoeders

Bij elk schip hoort iemand die het doopt, meestal een actrice of een bekende van de rederij; bij dit schip waren het er zesendertig tegelijk.

Het is gedoopt door het dansgezelschap dat al bijna een eeuw in hetzelfde theater in New York optreedt en dat bekend is van de rij benen die als een enkel lichaam beweegt.

Dat past bij waar dit schip voor is gebouwd: het was jarenlang het vaste schip vanuit New York, en het is met die stad in gedachten ontworpen.

De romp is beschilderd door een kunstenaar die de skyline van Manhattan over de volle lengte van het schip heeft gezet.

Inmiddels vaart het vanuit Boston en New Orleans, maar de opzet is gebleven: een schip voor korte reizen vanaf de Amerikaanse oostkust.

Voor de reiziger verandert het niets aan de reis; het is wel het soort detail dat verklaart waarom dit schip is zoals het is.

De kleuren van Canada en New England

De meest geboekte reis is die van zeven nachten vanuit Boston, en de reden om hem te maken staat niet in de havenlijst.

Van eind september tot half oktober verkleuren de bossen langs deze kust in een paar weken tijd van groen naar oranje, rood en geel.

Dat komt door de esdoorns en eiken die hier in aantallen groeien die je in Europa niet ziet, en door nachten die snel kouder worden terwijl de dagen nog helder zijn.

De kleuring begint in het noorden, bij Nova Scotia en Quebec, en schuift in twee tot drie weken zuidwaarts naar Massachusetts.

Wie het wil zien, moet de datum kiezen en niet de haven: een week te vroeg en het is groen, een week te laat en het ligt op de grond.

Deze reizen zijn in die weken het duurst en het snelst vol, en dat is precies waarom.

De hoogste getijden ter wereld

Twee havens op de route liggen aan een baai die iets doet wat nergens anders ter wereld zo sterk gebeurt.

De Bay of Fundy tussen Nova Scotia en New Brunswick loopt trechtervormig toe, en het getij dat er binnenkomt wordt daardoor opgestuwd tot een verschil van zestien meter tussen eb en vloed.

Dat is de hoogte van een gebouw van vier verdiepingen, twee keer per dag, en het gaat om meer water dan alle rivieren ter wereld samen in dezelfde tijd afvoeren.

In Saint John zie je het gevolg bij de stroomversnellingen in de rivier: bij eb stroomt het water naar zee, bij vloed loopt diezelfde stroom de andere kant op.

Boten die er aanleggen liggen bij laag water meters onder de kade, en dat is aan de ladders langs de kant af te lezen.

Ook Eastport in Maine ligt aan diezelfde baai, en dat is het oostelijkste stadje van de Verenigde Staten.

Halifax

De vaste haven op deze route is Halifax, en die stad heeft twee geschiedenissen die de moeite waard zijn.

Toen de Titanic in 1912 zonk, was Halifax de dichtstbijzijnde grote haven; van hieruit voeren de schepen uit die de slachtoffers hebben geborgen.

Ruim honderdvijftig van hen liggen begraven op drie begraafplaatsen in de stad, in rijen die de vorm van een scheepsromp volgen.

Vijf jaar later, in december 1917, botsten in de haven twee schepen waarvan er een vol munitie zat; de ontploffing die volgde was tot aan de atoombom de zwaarste door mensen veroorzaakte explosie ooit.

Bijna tweeduizend mensen kwamen om en een groot deel van de stad werd weggevaagd; wat er nu staat is grotendeels van na die dag.

Wat de stad daarnaast heeft, is een boulevard langs het water van enkele kilometers waar je vanaf de kade zo op loopt.

Bar Harbor en de eerste zonsopgang

Bar Harbor in Maine is een ankerhaven; het schip ligt voor de kust en je komt met een tender aan wal.

Het stadje ligt aan de rand van een nationaal park dat een heel eiland beslaat, met granieten kusten, meren en bossen die tot aan het water komen.

Op dat eiland staat de hoogste berg aan de Atlantische kust van de Verenigde Staten, en er loopt een weg naar de top.

Een deel van het jaar is dat de eerste plek in het land waar de zon opkomt, en daar rijden mensen in het donker voor omhoog.

In het park liggen bovendien tientallen kilometers grindpaden die aan het begin van de vorige eeuw zijn aangelegd voor paard en wagen en waar geen auto's mogen komen.

Omdat het een tenderhaven is, kan de aanloop bij te veel deining vervallen; dat gebeurt in het najaar regelmatig.

Bermuda als drijvend hotel

Op de Bermuda-reizen werkt het schip anders dan gebruikelijk, en dat is de aantrekkingskracht ervan.

Het blijft bij de Royal Naval Dockyard meerdere nachten aan de kade liggen, zodat je volle dagen en avonden aan wal hebt en 's avonds gewoon terugloopt.

Bermuda ligt duizend kilometer ten oosten van de Amerikaanse kust, midden in de Atlantische Oceaan, en is Brits gebiedsdeel met roze zandstranden en pastelkleurige huizen.

Rond het eiland ligt een rifplateau dat door de eeuwen heen honderden schepen heeft doen stranden; die wrakken liggen ondiep en zijn met een snorkel te bekijken.

Er is geen autoverhuur voor bezoekers: je gaat met de bus, de veerboot of een scooter, en dat maakt het er rustiger dan op vergelijkbare eilanden.

De overtocht heen en terug kost telkens een volle zeedag over open oceaan, en dat kan flink deinen.

New Orleans in de winter

In het winterseizoen verplaatst het schip zich naar New Orleans, en dat is een vertrekhaven die zelf een bestemming is.

De cruiseterminal ligt aan de Mississippi op loopafstand van de oude Franse wijk, met zijn smeedijzeren balkons, jazzcafes en straatmuzikanten.

De stad is Frans gesticht, Spaans bestuurd geweest en pas in 1803 Amerikaans geworden, en die drie lagen liggen er nog over elkaar heen.

Het vertrek is bijzonder: het schip vaart eerst ruim honderdvijftig kilometer de rivier af voordat het de Golf van Mexico bereikt, en dat duurt een halve dag.

Je vaart daarbij door een landschap van moerassen, raffinaderijen en plantagehuizen, met de oever aan beide kanten in zicht.

Vanuit die haven gaan de reizen naar Cozumel, Roatan, Costa Maya en het eigen eiland van de rederij in Belize.

Aan boord

Dit schip is het eerste van een reeks waarmee de rederij iets invoerde wat sindsdien is nagevolgd.

Rond het schip loopt op zeeniveau een promenade waar je buiten kunt zitten en eten, met bars en restaurants die op het water uitkijken.

Er zijn meerdere restaurants waar de maaltijden bij de prijs zitten, een buffet, en een reeks eetgelegenheden tegen bijbetaling.

Er is een theater, een casino, een spa met een thermaal gedeelte en een afgeschermde suiteafdeling met een eigen restaurant en zwembad.

Voor kinderen zijn er clubs die naar leeftijd zijn verdeeld, en in de Amerikaanse schoolvakanties zijn dat de drukste plekken aan boord.

Wat er los bij komt

De vanafprijs van €216 per persoon is de laagste in dit hele aanbod, en dat is geen vergissing maar het verdienmodel.

Er komt een servicevergoeding bovenop de reissom, een vast bedrag per persoon per dag, dat je pas op je rekening ziet.

Dranken komen los, evenals de wifi, de bijbetaalrestaurants, het klimparcours en de fotograaf.

Bij het boeken worden pakketten aangeboden die als gratis worden aangeprezen terwijl er een servicetoeslag over wordt gerekend; lees dat na voordat je aanvinkt.

In Halifax, Portland en Bar Harbor valt met zelf regelen goed te besparen: die stadjes liggen op loopafstand van de kade en de afstanden zijn klein.

Reken de reis in zijn geheel door in plaats van op de vanafprijs af te gaan; anders vergelijk je twee verschillende dingen.

Welke hutten je beter vermijdt

Op een schip met 2.014 hutten maakt de plek meer verschil dan de categorie.

Vermijd de hutten direct onder het buffet en het zwembaddek. Daar wordt vroeg in de ochtend met ligstoelen en karren geschoven.

Vermijd de hutten die grenzen aan de grote openbare ruimtes; die lopen over meerdere dekken en werken als klankkast.

Vermijd de achterste hutten op de laagste dekken als je gevoelig bent voor trillingen; bij het manoeuvreren draaien de schroeven daar vlak onder.

Op de route langs Canada en New England weegt een balkon minder zwaar dan in de Cariben: het is er koel en je zit er eerder binnen achter het raam.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met passagiershutten boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een gezinsschip in de schoolvakanties en een schip voor stellen daarbuiten.

Het werkt goed voor wie de havens het doel vindt; op de route langs Canada en New England zijn er vijf of zes in een week, allemaal met de stad aan de kade.

Het werkt goed voor wie een informele reis wil zonder vaste tafel en zonder kledingcode.

Het werkt bijzonder goed in het najaar, wanneer de kleuren de reis maken; buiten die weken is dit een gewone cruise langs een koele kust.

Het werkt minder voor wie op de rekening let: bij deze rederij komt er meer los bij dan bij vrijwel elke andere.

Het publiek is vrijwel volledig Amerikaans en Canadees. De voertaal is Engels en er is geen Nederlandstalige begeleiding.

Wanneer je gaat

Bij dit schip bepaalt de maand welk deel van het aanbod je krijgt.

Het seizoen langs Canada en New England loopt van mei tot oktober, met vijftien tot vijfentwintig graden in de zomer en tien tot achttien in het najaar.

Eind september en de eerste helft van oktober zijn de weken van de herfstkleuren, en dat is de piek in prijs en bezetting.

Voor Bermuda loopt het seizoen van mei tot oktober, met tweeentwintig tot dertig graden en water dat vanaf juni aangenaam is.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot november; Bermuda ligt in de baan die die stormen vaak volgen en een reis kan worden omgelegd.

Van december tot april vaart het schip vanuit New Orleans, wanneer het in het westelijke Caribisch gebied vierentwintig tot dertig graden en droog is.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per seizoen en dat bepaalt hoe je er komt.

Boston is zeven tot acht uur rechtstreeks vliegen vanuit Amsterdam, met zes uur tijdverschil en een ESTA; dat is de kortste oversteek naar Noord-Amerika in dit aanbod.

De cruiseterminal ligt op een kwartier rijden van de luchthaven en op vijf kilometer van het centrum.

New Orleans bereik je met een overstap in tien tot twaalf uur, met zeven uur tijdverschil.

Kom minstens een dag eerder. Een gemiste aansluiting kost je het schip, en de eerstvolgende haven ligt een vaardag verderop.

Hang er dagen aan vast: Boston zelf is een van de best beloopbare steden van Amerika, en New Orleans is een reis waard zonder schip.

De cijfers op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per hut. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken en horen bij het aanbod dat je hieronder ziet staan.