Zes rederijen, en allemaal met kleine schepen

Er komen 141 reizen langs in Saint John (Cruz Bay) en er vertrekt er geen enkele. Er staan maar zes rederijen op die honderdeenenveertig, en dat is voor de Caribbean uitzonderlijk weinig.

De rederijen die hier aanleggen zijn Silversea Cruises, Explora Journeys, Windstar Cruises en Emerald Yacht Cruises, met daarachter Azamara en Seabourn. De eerste drie staan op vijftig, eenenveertig en veertig aanlopen en zijn daarmee samen goed voor bijna alles.

Wat opvalt is wie er niet staat. Geen Royal Caribbean, geen Carnival, geen MSC, geen Norwegian, terwijl die op de buureilanden met tientallen schepen tegelijk komen.

De reden ligt aan wal. Dit eiland heeft geen cruisekade: schepen liggen voor anker in de baai en zetten je met sloepen af in het havenplaatsje.

De schepen die je hier het vaakst ziet zijn Star Pride, EXPLORA III, Star Legend en Silver Nova. Reken erop dat je met een sloep gaat en dat de aanloop bij ruw weer kan vervallen.

Honderdvijftien reizen dragen Europa zonder ooit in Europa te komen

Van de 141 reizen die hier langskomen dragen er honderdtwintig Europa als vaargebied. Dat is vijfentachtig procent.

Wij hebben die honderdtwintig een voor een nagelopen op het land waar elke haven in de route aan hangt. Bij vijf zit er werkelijk een Europese haven in; bij de andere honderdvijftien zit er geen enkele.

Het gaat om gewone Caribische reizen: Miami heen en terug, Miami naar San Juan in zeven nachten, San Juan naar Miami. In hun havenlijsten staan Puerto Rico, de Maagdeneilanden, Antigua, Guadeloupe en Sint-Maarten, en verder niets.

Vervolgens hebben wij gekeken waar het aan vastzit. Op honderdacht van die honderdvijftien staat San Juan, maar dat record draagt het etiket over het hele bestand bij achtentwintig procent van zijn reizen. Dit eiland zelf zit op vijfentachtig procent.

De tag hangt dus aan deze bestemming en niet aan de havens eromheen. Waaraan de naam van dit eiland in Europa wordt gekoppeld, hebben wij niet kunnen vaststellen; er staat in de gegevens geen enkele aanwijzing voor, en wij vullen dat niet in met een gok.

Voor jou is de les eenvoudig: filter hier niet op vaargebied. Ga af op de vertrekhaven, en dat is in honderdvijfentwintig van de honderdeenenveertig gevallen San Juan of Miami.

Zestig procent van het eiland is nationaal park

Dit is het kleinste van de drie hoofdeilanden van deze groep, ongeveer vijftig vierkante kilometer, met zo'n vierduizend inwoners.

Ruim de helft ervan is nationaal park, en dat is er niet vanzelf gekomen. In de jaren vijftig heeft Laurance Rockefeller stukken van het eiland opgekocht en die in 1956 aan de staat geschonken, met als voorwaarde dat er een park van werd gemaakt.

Daardoor is hier niet gebeurd wat op de buureilanden wel is gebeurd. Er staan geen hoogbouwhotels, geen winkelstraten met juweliers en geen rij van tien schepen aan de kade.

Wat er wel is: baaien met wit zand die aan bos grenzen, wandelpaden over de heuvels en een zeegebied dat ook onder water beschermd is.

De bekendste baai heeft een uitgezette snorkelroute met bordjes onder water waarop staat wat je ziet. Dat is een van de weinige plekken ter wereld waar dat zo is aangelegd.

Er is geen vliegveld. Wie hier komt zonder cruiseschip neemt de veerboot van het buureiland, en dat duurt twintig tot vijfenveertig minuten. Wij hebben de vaartijden, afstanden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Een opstand die een half jaar duurde

Deze eilanden zijn tot 1917 Deens geweest, en de Verenigde Staten hebben ze toen gekocht voor vijfentwintig miljoen dollar in goud.

Uit de Deense tijd staan er op de heuvels de resten van suikerplantages, met een molen, een kookhuis en de fundamenten van de barakken waarin de tot slaaf gemaakte arbeiders woonden. Je loopt er vanaf de weg naartoe.

In november 1733 is op dit eiland een opstand begonnen die tot de vroegste en de langste van Amerika hoort. Tot slaaf gemaakte mensen uit wat nu Ghana is namen het eiland in en hielden het ongeveer een half jaar vast.

Pas nadat de Denen om Franse troepen van Martinique hadden gevraagd, is de opstand neergeslagen. Een deel van de opstandelingen heeft zich daarna van de klippen gestort in plaats van zich over te geven.

Op een van de wandelpaden staan bovendien rotstekeningen bij een poel, gemaakt door de Taino die hier voor de Europeanen woonden. Niemand weet precies wat ze betekenen.

Dat alles ligt binnen een paar kilometer van waar je aan land komt, en dat is de reden om hier niet alleen op het strand te blijven liggen.

December en januari zijn samen de helft van het jaar

Er wordt 7 maanden per jaar aangelegd. december telt veertig aanlopen en januari achtendertig; van mei tot en met september komt er niets.

Dat is het orkaanseizoen, dat hier van juni tot november loopt, en de rederijen halen hun schepen in die maanden weg naar Europa en Alaska.

De reizen duren meestal een of twee weken: zesenveertig van zeven nachten, zesendertig van veertien en zestien van elf. De prijzen lopen van tweeduizend driehonderdtachtig euro tot veertienduizend negenhonderdvijfentwintig, en bij drieentwintig reizen staat geen bedrag.

Vijfenzestig reizen beginnen in San Juan en zestig in Miami. De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn San Juan, Miami, Gustavia en Jost Van Dyke.

Het weer is buiten het orkaanseizoen gelijkmatig: rond de achtentwintig graden, met wat meer regen in het najaar. Februari en maart zijn het droogst.

Waar je op moet letten

• Er is geen kade. Je komt met een sloep aan land, en bij ruw weer kan de aanloop vervallen.
• Filter niet op vaargebied. Honderdvijftien reizen staan hier onder Europa zonder er ooit te komen.
• Van mei tot en met september komt hier geen schip.
• Neem snorkelspullen mee. De bekendste baai heeft een uitgezette route met bordjes onder water.
• De plantageresten en de rotstekeningen liggen op loopafstand van waar je aankomt.
• Verwacht geen winkelstraat. Daarvoor moet je op het buureiland zijn.