Cruises naar Toba

Hier is in 1893 de eerste gekweekte parel gemaakt

Er komen 86 reizen langs in Toba en er vertrekt er geen enkele. Deze baai is de plek waar een hele bedrijfstak is begonnen.

Een handelaar in noedels uit deze plaats begon in 1888 met het kweken van oesters, omdat de wilde banken hier waren leeggevist. Hij probeerde jarenlang iets wat niemand voor elkaar kreeg: een oester zover krijgen dat zij op bestelling om een ingebracht korreltje heen ging bouwen.

In juli 1893 lukte het, op een eilandje in deze baai. Het waren halfronde exemplaren die aan de schelp vastzaten, en pas in 1905 kwam de volledig ronde erachteraan.

Wat daarop volgde was ingrijpend. Tot dat moment was dit een van de duurste natuurproducten ter wereld, gevonden door parelduiken en dus schaars. Binnen dertig jaar was het een gekweekt landbouwproduct, en de handelaren in Londen en Parijs hebben zich jarenlang tegen die kweek verzet omdat de waarde van hun voorraad instortte.

Op dat eilandje in de baai, met een brug ernaartoe vanaf de kade, staat nu een museum met het oorspronkelijke gereedschap en met uitleg over het inbrengen. Het ligt op loopafstand van waar het schip afmeert.

De vrouwen die zonder fles duiken

Aan deze kust wordt al ongeveer tweeduizend jaar naar schelpdieren gedoken, en dat wordt door vrouwen gedaan.

Zij duiken zonder ademtoestel tot een meter of tien diep, blijven ongeveer een minuut beneden en komen boven met een fluitend geluid waarmee zij de lucht uitblazen. Dat geluid heeft een eigen naam.

Waarom het vrouwenwerk is, is nooit sluitend verklaard. De gangbare uitleg is dat vrouwen een gunstiger vetverdeling hebben voor koud water, en dat mannen op zee zaten terwijl de vrouwen aan de kust dook.

Zij werkten tot in de twintigste eeuw in een witte katoenen dracht, en zij hebben lang voor de kweekbedrijven gedoken. Nu gaat het vooral om zeeoren, zeeslakken en zeewier.

Er zijn er nog een paar honderd over en de meesten zijn boven de zestig. Er zijn hutten aan de kust waar je bij hen kunt eten: zij grillen de vangst op een houtvuur en vertellen erbij, en dat is de aardigste excursie hiervandaan. Wij hebben de afstanden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

De tempel die elke twintig jaar wordt afgebroken

Op ongeveer vijftien kilometer hiervandaan staat het belangrijkste heiligdom van de Japanse volksgodsdienst, en wat daar gebeurt is nergens anders zo.

Het bestaat uit houten gebouwen zonder verf, met rieten daken en pinnen in plaats van spijkers. Er staat naast elk gebouw een leeg perceel van dezelfde afmeting.

Elke twintig jaar wordt op dat lege perceel een exacte kopie gebouwd, worden de voorwerpen overgebracht en wordt het oude gebouw afgebroken. Dat gebeurt sinds ongeveer het jaar 690 en het is inmiddels tweeenzestig keer gedaan; de laatste keer was in 2013 en de volgende staat voor 2033.

Daar zit een gedachte achter die het bezoeken de moeite waard maakt. Het gebouw is nooit ouder dan twintig jaar en tegelijk dertienhonderd jaar oud, want wat wordt doorgegeven is niet het hout maar de manier van bouwen. De timmerlieden leren het vak van de vorige ploeg.

Er wordt jaarlijks vijftienduizend kubieke meter hout voor gekapt, uit bossen die daar speciaal voor worden beheerd. Het afgebroken materiaal gaat naar andere heiligdommen in het land.

Het binnenste is voor bezoekers niet te zien; je komt tot de omheining. De wandeling ernaartoe gaat over een grindpad door een bos met bomen van honderden jaren oud, en dat is voor veel mensen het beste deel.

Een rederij, en een aanbod uit Tokio

Zevenenzestig van de eenennegentig reizen hier komen van een enkele rederij. Dat is vierenzeventig procent.

Vijfenzeventig reizen beginnen in Tokio. Dit is dus vrijwel volledig het Japanprogramma van een grote aanbieder, met een handvol reizen van kleinere partijen ernaast.

Wat dat betekent is dat er hier weinig te vergelijken valt, en tegelijk dat de prijzen laag beginnen. De onderkant ligt op negenhonderdvier euro, en dat is voor Japan weinig; de bovenkant is vierentwintigduizend zevenhonderdvierendertig.

Bij slechts zeven van de eenennegentig reizen ontbreekt het bedrag. Dat is een van de betere dekkingen die wij tegenkomen en het maakt de prijzen op deze pagina bruikbaar.

De duur loopt sterk uiteen: negen reizen van zeven nachten, acht van achttien, zeven van tien, zeven van twaalf en zeven van twintig. De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Tokyo, Japan, Kochi, Japan, Busan, Zuid-Korea en Nagasaki, Japan.

Tien maanden per jaar, met een piek in maart

Er wordt 10 maanden per jaar aangelegd, en dat is voor deze breedtegraad veel.

maart telt zestien aanlopen, juli twaalf en april elf. In januari en december komt hier niets.

Die piek in maart en april is de bloesemtijd. Die trekt door Japan van zuid naar noord en valt op deze breedte eind maart, en dat is de drukste reisperiode van het hele Japanse jaar.

Dat heeft twee kanten. Het is werkelijk mooi, en het is ook de periode waarin alles vol zit en duurder is, en waarin de datum per jaar een week of twee verschuift zodat je het net kunt mislopen.

Juli en augustus zijn hier heet en vochtig en het is dan het regenseizoen; de nazomer is het tyfoonseizoen. Wie kan kiezen zit in oktober en november het rustigst.

De coordinaten op deze pagina kloppen tot op honderd meter en er staat geen tweede record met deze naam. Dat is niet vanzelfsprekend: bij een aanzienlijk deel van de havens die wij nalopen is dat wel het geval.

Waar je op moet letten

• Het eilandmuseum ligt op loopafstand; daarvoor heb je geen excursie nodig.
• Drie kwart van de reizen komt van een rederij. Vergelijken heeft hier weinig zin.
• Maart en april zijn de bloesemmaanden, en meteen de drukste en duurste.
• Het heiligdom ligt op vijftien kilometer; je komt tot de omheining.
• Er vertrekt hier niets. Vijfenzeventig reizen beginnen in Tokio.
• Bijna alle reizen hebben een prijs; dat is hier de uitzondering in positieve zin.