Hier zit meer dan de helft van de wereldpopulatie van een vogel

Er komen 23 reizen langs in Skomer Island en er vertrekt er geen enkele. Op dit eiland van driehonderd hectare broedt een zeevogel in aantallen die nergens anders voorkomen.

Het gaat om een pijlstormvogel die zijn hele leven op zee doorbrengt en alleen om te broeden aan land komt. Op dit eiland zitten er naar schatting driehonderdvijftigduizend broedparen, en dat is meer dan de helft van alles wat er wereldwijd van die soort is.

Wij hebben op deze site eerder over dezelfde vogel geschreven, bij het eiland waar hij naar is genoemd. Daar was hij rond 1780 verdwenen doordat er ratten van een gestrand schip aan land kwamen, en hij is er pas deze eeuw teruggekeerd.

Hier is dat nooit gebeurd. Er zijn nooit ratten aan land gekomen, en dat is de hele reden dat deze kolonie er is.

Tweeentwintig van deze drieentwintig reizen doen ook dat andere eiland aan. Het gaat om hetzelfde programma van dezelfde rederij, en wie hier komt ziet dus beide kanten van dat verhaal.

Vogels die alleen in het donker durven te landen

Wat deze vogel bijzonder maakt, is dat je hem overdag vrijwel niet ziet.

Hij is op het land vrijwel hulpeloos: zijn poten staan zo ver naar achteren dat hij niet kan lopen maar schuifelt, en opstijgen vanaf vlakke grond lukt nauwelijks. Dat maakt hem een gemakkelijke prooi voor meeuwen.

Daarom komt hij alleen in het donker binnen, en het liefst bij nieuwe maan. Hij duikt dan in het gras, kruipt naar zijn hol en gaat er voor het licht wordt weer uit.

De grond van dit eiland is daardoor volledig ondergraven. Er lopen paden overheen die je niet mag verlaten, want elke stap naast het pad kan een hol laten instorten met een jong erin.

Wie hier bij avond ligt, hoort ze aankomen. Het geluid dat zij maken is een schor gekrijs dat door de hele nacht heen gaat, en het is de reden dat zeelieden dit eiland eeuwenlang wantrouwden.

Een landschap uit de ijzertijd

Dit eiland ziet er van bovenaf uit als een lappendeken, en dat is geen natuur.

Er liggen muren, akkergrenzen en de fundamenten van huizen die uit de ijzertijd stammen, dus van meer dan tweeduizend jaar geleden. Er zijn ook grafheuvels en een standing stone.

Dat het er nog ligt, komt doordat er nooit met machines is geploegd. Het eiland is in de negentiende eeuw met paard en ploeg bewerkt en daarna is de landbouw gestopt; sinds 1959 is het natuurreservaat.

Archeologen noemen het een van de best bewaarde voorhistorische landschappen van Groot-Brittannie. Je loopt er letterlijk overheen.

Er leeft ook een woelmuis die alleen hier voorkomt en die groter is dan zijn verwanten op het vasteland. Hij is de belangrijkste prooi voor de kerkuilen en de velduilen die hier broeden.

Aan land komen, en waarom dat lastig is

Er is een aanlegplaats in een kleine baai aan de noordoostkant, en dat is de enige.

Daar gaat een lange trap omhoog naar het plateau. De baai zelf is smal en de stroom in het water ertussen is fors, want dit eiland ligt in een zeestraat waar het getij doorheen wordt geperst.

Het aantal bezoekers per dag is aan een maximum gebonden, en dat maximum is laag. Dat geldt voor de gewone bootjes van het vasteland en het geldt ook voor een cruiseschip.

Of je hier aan land komt, valt uit dit bestand niet af te leiden. Wat een expeditieschip doet is met rubberboten langs de kliffen varen, en een landing is daar iets bovenop.

Vraag dat na. De kliffen zijn vanaf het water op zichzelf de moeite waard, met zeekoeten, alken en papegaaiduikers op de richels.

Vier maanden, en bij alle drieentwintig een prijs

Er wordt 4 maanden per jaar aangelegd. maart telt acht aanlopen, april zes, juni vijf en mei vier.

Dat maart de drukste maand is, past bij de vogels. De pijlstormvogels komen eind februari en in maart terug van hun overwintering voor de kust van Zuid-Amerika, en dan begint het eiland weer te leven.

De papegaaiduikers komen in april en zijn eind juli weer weg. Vanaf augustus is het eiland leeg, en dan komt hier ook geen schip meer.

Bij geen van de drieentwintig reizen ontbreekt het bedrag, en dat is op deze site zeldzaam. Zij lopen van achtduizend achthonderdzeventig euro tot vierenzeventigduizend achtennegentig euro.

Tweeentwintig van de drieentwintig komen van dezelfde rederij. Tien reizen vertrekken uit Lissabon en acht uit Ushuaia, en dat laatste zijn de schepen die na het Antarctische seizoen naar het noorden varen. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Bij alle drieentwintig staat een prijs. Dat is hier het vermelden waard.
• Vraag na of er wordt geland. Het bezoekersaantal is aan een maximum gebonden.
• Blijf op de paden. De grond zit vol nestholen.
• Het seizoen is maart tot en met juni. Daarna is het eiland leeg.
• Tweeentwintig van deze reizen doen ook de Calf of Man aan.
• De goedkoopste reis kost bijna negenduizend euro.