Cruises naar Shingu

Een van de twee pelgrimsroutes op de werelderfgoedlijst

Er komen 24 reizen langs in Shingu en er vertrekt er geen enkele. Deze havenstad is het beginpunt van iets waar er wereldwijd maar twee van zijn.

Achter deze kust loopt een netwerk van pelgrimspaden door de bergen, en dat staat sinds 2004 op de werelderfgoedlijst. Er staat maar een andere pelgrimsroute op die lijst, en dat is de weg naar Santiago de Compostela.

Die twee hebben sinds 1998 een verbond gesloten en erkennen elkaars stempels; wie beide loopt, krijgt een gezamenlijke oorkonde. Dat is voor Europese bezoekers een merkwaardige verbinding: de paden hier en die door Noord-Spanje zijn officieel elkaars zusterroute.

De paden gaan door bergbos, over passen, langs stenen trappen die met mos zijn begroeid, en zij verbinden drie grote heiligdommen. Een daarvan staat in deze stad, dertienhonderd meter van de kade.

Het punt in het bestand klopt tot op vijftig meter en ligt op de kade zelf. Dat is bij de Japanse records in dit bestand niet vanzelfsprekend, en zeker niet bij de drie records rond Muroran.

Een geloof dat iedereen toeliet

Wat deze streek in de Japanse geschiedenis bijzonder maakt, is niet de schoonheid maar de toegankelijkheid.

De meeste heilige bergen van Japan waren eeuwenlang voor vrouwen verboden, en veel heiligdommen waren feitelijk voorbehouden aan wie er stand of geld voor had. Hier gold dat niet: de heiligdommen namen iedereen aan, ongeacht stand of geslacht, en ongeacht of je boeddhist of shintoist was.

Dat trok vanaf de twaalfde eeuw zulke stromen mensen dat er een uitdrukking voor is ontstaan die de pelgrims met een mierenspoor vergelijkt. Keizers deden de tocht, maar boeren ook.

De heiligdommen zelf zijn een mengvorm. De goden van de bergen zijn hier eeuwenlang tegelijk als shintogoden en als boeddha's vereerd, en pas in 1868 heeft de staat die twee met geweld uit elkaar getrokken.

Het heiligdom in deze stad is felrood geschilderd en staat aan de rivier. Op het terrein staat een boom van ongeveer achthonderd jaar oud die als de oudste van zijn soort in Japan geldt.

De waterval en de rots

Elf kilometer zuidwestelijk stort een beek over een klif naar beneden in een enkele val van honderddrieendertig meter.

Dat is de hoogste ononderbroken waterval van Japan. Er staat geen tempel bij toevallig: de waterval is zelf het voorwerp van verering, en het heiligdom ernaast heeft geen godenbeeld maar richt zich op het water.

Ervoor staat een driedubbele pagode van rood hout, en dat is de foto die van deze streek de ronde doet. Er loopt een oud geplaveid pad naartoe van ongeveer twintig minuten door cederbos.

In deze stad zelf staat op een steile helling een tweede heiligdom, met een enorme rots als middelpunt. Daar gaan vijfhonderdachtendertig stenen treden naartoe en die zijn ongelijk en steil; het is geen wandeling maar een klim, en bij nat weer glad.

Wie boven komt, kijkt over de stad en de riviermonding uit. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

De man die het levenselixer kwam zoeken

In deze stad ligt een graf dat aan een Chinese hoveling wordt toegeschreven die hier in de derde eeuw voor Christus zou zijn aangekomen.

Het verhaal gaat dat de eerste keizer van China hem met een vloot en enkele duizenden jonge mannen en vrouwen op pad heeft gestuurd om het middel te vinden dat onsterfelijk maakt. Hij is nooit teruggekeerd.

Volgens de overlevering is hij hier aan land gekomen, is hij gebleven en heeft hij de bevolking landbouw, walvisvaart en geneeskunde geleerd. Er staat een park met zijn graf en een beeld, op loopafstand van de kade.

Of dat historisch is, valt niet vast te stellen. Wat wel vaststaat, is dat het verhaal in China zelf is opgeschreven, ruim een eeuw na de gebeurtenis, en dat er langs de Japanse en Koreaanse kust meerdere plaatsen zijn die claimen dat hij bij hen aankwam.

Deze stad heeft er een jaarlijks feest aan overgehouden. Het is in elk geval een van de weinige plekken in Japan waar een Chinese figuur zo wordt vereerd.

Najaar en winter, en een goede prijsdekking

Er wordt 5 maanden per jaar aangelegd. oktober telt acht aanlopen, november zeven, januari en februari elk vier.

Dat is anders dan bij de meeste Japanse havens in dit bestand, waar april met de bloesem het zwaartepunt vormt. Hier ligt het in het najaar, en dat past bij een streek waar het herfstblad de trekker is en waar het in de zomer benauwd en nat is.

Bij drie van de zevenentwintig reizen ontbreekt het bedrag, en dat is een goede dekking. De vierentwintig die er staan lopen van vierenveertighonderd euro tot negentienduizend zeshonderdvierendertig euro.

De reizen zijn lang: vijf duren tien nachten, vier duren zesentwintig en vier duren twaalf, en er staan er drie van achtentwintig en twee van veertig. Vijftien vertrekken uit Tokio en zeven uit Hongkong.

Er zijn drie rederijen en de grootste staat op zeventien van de zevenentwintig. Alle drie varen met kleinere schepen, en dat past bij een haven van deze omvang.

Waar je op moet letten

• Het punt klopt en ligt op de kade. Dat is hier het vermelden waard.
• Het heiligdom in de stad ligt dertienhonderd meter van het schip.
• De waterval is elf kilometer en vraagt een excursie of taxi.
• De vijfhonderdachtendertig treden zijn steil en glad bij regen.
• Het seizoen is najaar en winter, niet het voorjaar.
• Bij slechts drie van de zevenentwintig ontbreekt de prijs.