Cruises naar Matsuyama

Het punt wijst naar het stadhuis en niet naar de kade

Er komen 22 reizen langs in Matsuyama en er vertrekt er geen enkele. Het punt in het bestand ligt vijftig meter van het stadhuis, midden in de stad.

Dat lijkt netjes en is het niet. De kade waar cruiseschepen aanleggen ligt zeven kilometer noordwestelijker, aan de kust bij een badplaats, en dat is niet dezelfde plek.

Wij komen dit op deze site vaker tegen, en het is een mildere fout dan die bij Port Arthur of Alter do Chao, waar het punt duizenden kilometers verkeerd stond. Maar wie op de kaart kijkt en denkt dat hij het kasteel kan zien liggen, vergist zich.

Reken dus op vervoer. Vanaf die kade rijdt een bus naar het station en vandaar een tram het centrum in; dat is bij elkaar een halfuur.

Bij geen van de zesentwintig reizen ontbreekt het bedrag. Dat is op deze site zeldzaam en het verdient vermelding.

Een van de twaalf kasteeltorens die nooit zijn afgebrand

In Japan staan honderden kastelen, en bij vrijwel allemaal is de hoofdtoren een wederopbouw.

De meeste zijn in 1873 op regeringsbevel afgebroken, en van wat er overbleef is een groot deel in 1945 verbrand. Er zijn twaalf hoofdtorens die nog origineel zijn, en dit is er een van.

Hij staat op een heuvel van honderddertig meter boven de stad en is tussen 1602 en 1854 in fasen gebouwd; de bovenste verdiepingen zijn na een blikseminslag opnieuw opgetrokken. Binnen zijn de balken, de trappen en de schietgaten die er altijd hebben gezeten.

Wat het bijzonder maakt is dat het niet alleen om de toren gaat. Ook de poorten, de muren en een deel van de bijgebouwen zijn origineel, en dat is bij de andere elf zelden zo compleet.

Er gaat een stoeltjeslift naar boven en er is een pad voor wie wil lopen. Vanaf de top zie je de stad, de binnenzee en op heldere dagen de bergen van het hoofdeiland.

Een badhuis uit 1894 dat vier jaar in de steigers heeft gestaan

Tweeeneenhalve kilometer ten noordoosten van het centrum ligt een warme bron die in een achtste-eeuwse kroniek al wordt genoemd.

Het gebouw dat daar staat is uit 1894: drie verdiepingen hout, met een dak op dak en bovenop een reiger van koper. Het is nooit een museum geworden maar altijd een gewoon badhuis gebleven waar de buurt naartoe gaat.

Er is een aparte kamer die in 1899 voor de keizerlijke familie is gebouwd en die tot 1950 is gebruikt. Die is te bezichtigen, met de vertrekken en het bad zoals ze waren.

Het gebouw is van 2019 tot 2024 gefaseerd verstevigd tegen aardbevingen, waarbij het steeds gedeeltelijk open bleef. Sinds juli 2024 is het weer volledig in gebruik.

Dat het gebouw model zou hebben gestaan voor het badhuis in een bekende tekenfilm, wordt vaak beweerd. De maker heeft dat nooit bevestigd en heeft gezegd dat hij uit meerdere gebouwen heeft geput; wij schrijven het daarom op als wat het is, een veronderstelling.

De stad van het korte gedicht

Deze stad noemt zichzelf de stad van de haiku, en daar is een reden voor.

Hier is in 1867 de man geboren die de haiku uit een vastgelopen traditie heeft gehaald. Hij vond dat het gedicht moest gaan over wat de dichter werkelijk ziet, en niet over de vaste beelden die generaties lang waren doorgegeven.

Hij heeft ook de term haiku gemunt voor de losse drieregelige vorm; daarvoor was het de openingsstrofe van een langer kettinggedicht. Hij is op vierendertigjarige leeftijd aan tuberculose gestorven, na jaren op bed te hebben gelegen.

De stad heeft daar iets ongewoons mee gedaan. Er hangen op ongeveer negentig plaatsen in de stad brievenbussen waarin je een zelfgeschreven haiku kunt gooien; die worden verzameld en er zijn jaarlijkse prijzen.

Er staat ook een museum over hem, met een nagebouwde kamer waarin hij zijn laatste jaren lag. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Maart telt twaalf van de zesentwintig aanlopen

Er wordt 4 maanden per jaar aangelegd. maart telt twaalf aanlopen, november vijf, en februari en april elk drie.

Van die twaalf maartreizen vertrekken er elf uit Tokio. Dat is de bloesem: op dit eiland komt die eind maart, ruim voor die op de noordelijke eilanden.

Wij hebben op deze site eerder laten zien hoe schepen die bloei van zuid naar noord volgen. Deze haven ligt aan het begin van die route en de haven bij Muroran aan het eind, waar het in april pas zover is.

De prijzen lopen van negentienhonderdelf euro tot twintigduizend vijfhonderdvijftien euro. Vijf reizen duren veertien nachten en vijf duren achtentwintig; twintig van de zesentwintig vertrekken uit Tokio.

Er zijn zes rederijen en de grootste staat op twaalf van de zesentwintig. Dat is een redelijk breed veld en het maakt vergelijken zinvol.

Waar je op moet letten

• De kade ligt zeven kilometer van het centrum. Reken op een halfuur vervoer.
• Bij alle zesentwintig staat een prijs. Dat is hier het vermelden waard.
• Maart telt twaalf van de zesentwintig aanlopen; dat is de bloesem.
• De kasteeltoren is origineel, en dat geldt in Japan voor maar twaalf kastelen.
• Het badhuis is sinds juli 2024 weer volledig open.
• Er zijn zes rederijen, dus vergelijken heeft hier zin.