Cruises vanuit Hobart

Een havenstad onder een berg

Er komen 162 reizen langs in Hobart, de hoofdstad van Tasmanië en na Sydney de op een na oudste stad van Australië.

De stad ligt aan de monding van de Derwent, met de Mount Wellington van dertienhonderd meter er direct achter. Die berg heeft in de zomer sneeuw op de top en bepaalt het weer: hij vangt de wolken en zorgt ervoor dat het in de stad droger is dan in de rest van het eiland.

De kade ligt midden in het centrum, bij de oude havenpakhuizen aan Sullivans Cove. Je stapt van boord en staat in de stad; dat is voor een Australische haven ongebruikelijk.

De rederijen zijn Princess Cruises, Holland America Line, Azamara Cruises en Celebrity Cruises. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Sydney, Auckland, Tauranga en Melbourne.

Er wonen tweehonderdvijftigduizend mensen in de agglomeratie, op een eiland met een half miljoen inwoners.

Een museum dat de stad heeft veranderd

Op twintig minuten varen stroomopwaarts ligt een museum dat door één man is gebouwd en dat het toerisme van Tasmanië heeft omgegooid.

Het Museum of Old and New Art is in 2011 geopend door David Walsh, een wiskundige die zijn geld met gokken heeft verdiend. Het is grotendeels ondergronds, uitgehakt in de zandsteen van een schiereiland, met drie verdiepingen die je van beneden naar boven doorloopt.

De verzameling gaat over dood en seks, in de woorden van de eigenaar zelf, en zet Egyptische sarcofagen naast hedendaags werk dat regelmatig tot ophef leidt. Er zijn geen bordjes bij de werken; je krijgt een apparaat dat weet waar je staat.

Je komt er met een veerboot vanaf de kade in het centrum, in een boot met camouflagepatroon en met schapen als zitplaats. Dat is onderdeel van het geheel.

Het museum heeft de stad in tien jaar veranderd van een provinciehoofdstad in een bestemming. Er hangen twee festivals aan vast, in de zomer en in de winter.

Reken op drie uur inclusief de overtocht. Wij hebben de openingstijden en de tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

De strafkolonie op het schiereiland

Op negentig kilometer, ruim anderhalf uur rijden, ligt Port Arthur.

Dat was tussen 1830 en 1877 de zwaarste strafkolonie van het Britse rijk: bedoeld voor veroordeelden die in Australië opnieuw de fout in gingen, op een schiereiland dat via een landengte van dertig meter breed met het vasteland verbonden is. Op die engte stonden wachtposten met honden.

Er zaten in die jaren ruim twaalfduizend mannen en jongens. Wat er staat zijn de resten van de gevangenis, de kerk, het ziekenhuis en het model prison: een blok waar het zwijgregime gold, met eenzame opsluiting, kappen over het hoofd en genummerde cellen in plaats van namen.

Dat regime was bedoeld als vooruitgang op de zweep. Het resultaat was dat er een psychiatrische inrichting naast moest worden gebouwd.

De plaats staat sinds 2010 op de Werelderfgoedlijst, als een van de elf Australische gevangenislocaties uit de tijd van de deportaties. Tussen 1788 en 1868 zijn er ruim honderdzestigduizend veroordeelden naar Australië verscheept.

Port Arthur is in 1996 ook het toneel geweest van een schietpartij waarbij vijfendertig mensen omkwamen; dat heeft in Australië binnen twaalf dagen tot een wapenwet geleid die sindsdien als voorbeeld geldt. Er is een gedenkplaats en het onderwerp wordt ter plekke met terughoudendheid behandeld.

Wat het eiland verder is

Tasmanië heeft een aandeel beschermde natuur dat wereldwijd zeldzaam is: bijna de helft van het eiland is nationaal park of reservaat.

Een vijfde daarvan valt onder de Tasmanian Wilderness, een gebied van anderhalf miljoen hectare dat sinds 1982 op de Werelderfgoedlijst staat en dat aan zeven van de tien criteria voldoet; dat is uitzonderlijk.

Wat je daarvan op een havendag kunt zien is beperkt. Mount Field, op een uur rijden, heeft de Russell Falls en bos met eucalyptussen die tot de hoogste bloeiende planten ter wereld horen: de swamp gum haalt honderd meter.

Bonorong, op een half uur, is een opvang waar Tasmaanse duivels te zien zijn. Die soort wordt sinds de jaren negentig bedreigd door een besmettelijke gezichtstumor die door beten wordt overgedragen; er zijn fokprogramma's om een gezonde populatie te houden.

De buidelwolf, de thylacine, is hier in 1936 uitgestorven; het laatste dier stierf in de dierentuin van Hobart. Er hangt in het museum in de stad materiaal over.

Wie de berg op wil: er rijdt een bus naar de top van Mount Wellington, en het uitzicht loopt over de stad, de monding en bij helder weer tot ver het binnenland in. Boven is het altijd kouder en het waait er.

Eten, drinken en de zaterdagmarkt

Hobart heeft de laatste twintig jaar een naam opgebouwd op het gebied van eten, en die is verdiend.

Het eiland levert oesters, zalm, abalone, kaas en fruit, en er zijn wijngaarden in de Coal River Valley en het Derwent-dal die koelklimaatwijn maken: pinot noir en mousserende wijn die het tegen die uit Champagne opneemt.

Er zijn distilleerderijen; Tasmaanse whisky heeft sinds 2014 internationale prijzen gewonnen en er zijn er inmiddels tientallen.

Op zaterdag is er de Salamanca Market, met driehonderd kramen langs de oude pakhuizen aan de haven. Dat is het grootste evenement van de week en het loopt van half negen tot drie uur.

Die pakhuizen aan Salamanca Place zijn uit de jaren dertig van de negentiende eeuw, van zandsteen, gebouwd voor de walvisvaart die toen de belangrijkste bedrijfstak was. Er zitten nu galeries, cafés en winkels in.

Achter die rij ligt Battery Point, een wijk met arbeiderswoningen en kapiteinshuizen uit dezelfde tijd, met een pleintje dat Arthur Circus heet.

Wanneer de schepen komen

Januari telt 66 reizen, februari 29 en december 29. Van mei tot en met september komt hier niets langs.

Dat is de zuidelijke zomer, wanneer de schepen tussen Sydney, Melbourne en Nieuw-Zeeland varen. Eind december loopt hier bovendien de zeilrace van Sydney naar Hobart binnen, en dan is de stad vol.

Het weer is in die maanden zeventien tot tweeëntwintig graden overdag en 's nachts fris. Hobart is de op een na droogste hoofdstad van Australië, maar het weer wisselt snel: vier seizoenen op een dag is hier een staande uitdrukking.

Neem lagen mee en een jas, ook in januari. Op de berg is het tien graden kouder dan in de stad.

De zon is hier scherp. Boven Tasmanië is de ozonlaag dun en de uv-index loopt in de zomer hoog op; smeer in, ook bij bewolking en op een koele dag.

De kade ligt aan Macquarie Wharf, op tien minuten lopen van Salamanca en het centrum. Er wordt niet getenderd.

Voor Port Arthur, Mount Field en de wijngaarden heb je een excursie of een auto nodig. Er rijden bussen, maar de dienstregeling is niet op een havendag ingericht.