Cruise Kaaimaneilanden

Er is geen kade, en dat verandert alles

Er zijn 839 boekbare reizen die de Kaaimaneilanden aandoen, langs 2 havens. George Town op Grand Cayman draagt er 660 en de algemene vermelding Kaaimaneilanden nog eens 186, wat dezelfde plek is.

Het belangrijkste feit over deze bestemming staat niet in die cijfers. George Town heeft geen cruisekade. Schepen gaan voor anker in de baai en passagiers gaan met tenderboten aan land, en dat is bij een van de drukste havens van de westelijke Caribische Zee ongebruikelijk.

Dat heeft een praktisch gevolg dat je moet meewegen. Bij te veel deining kan de aanlanding niet doorgaan, en dan vaart het schip door zonder te stoppen. Dat gebeurt hier vaker dan bij havens met een steiger, vooral in de wintermaanden wanneer noordwesten wind de baai in staat.

Er wordt al twintig jaar gepraat over de bouw van een pier. In 2019 is er een handtekeningenactie geweest die een volksraadpleging afdwong, waarna het plan is stilgelegd; de bezwaren gingen over het koraal in de haven en over de vraag of het eiland nog meer dagbezoekers wil.

446 van de 839 reizen duren vijf tot zeven dagen, veruit de grootste groep. Dit is een vaste stop op de klassieke westelijke week vanuit Florida.

Zeven mijl die er vijfenhalf zijn

Seven Mile Beach is de naam waar dit eiland op verkoopt: een aaneengesloten strook wit zand langs de westkust met de hotels erachter.

Het is een goed strand, met rustig water en een geleidelijke bodem, maar de naam klopt niet. De strook is ongeveer vijfenhalve mijl lang, negen kilometer, en dat is al zo lang bekend dat er lokaal grappen over worden gemaakt. Wie een dag heeft, merkt het verschil niet.

Vanaf de tenderpier is het vier kilometer noordwaarts. Er rijden bussen en taxi's, en het strand is over de hele lengte openbaar, ook waar er een hotel achter staat.

Het water eromheen is helder omdat er geen rivieren op het eiland zijn die slib aanvoeren; Grand Cayman is een vlakke kalksteenplaat zonder bergen en zonder oppervlaktewater van betekenis. Het hoogste punt haalt achttien meter.

Voor duikers ligt de aantrekkingskracht verderop. De rand van het onderzeese plateau valt vlak voor de kust honderden meters weg, en die wanden gelden als een van de betere duikgebieden van de regio. Bij de kust ligt sinds 2011 de USS Kittiwake, een oud bergingsschip van de Amerikaanse marine dat opzettelijk is afgezonken en waar je overheen kunt snorkelen.

Stingray City, en hoe dat is ontstaan

De bekendste excursie van het eiland is een zandbank in de North Sound waar tientallen pijlstaartroggen rondzwemmen, in water dat tot je middel komt.

Dat is geen natuurverschijnsel dat er altijd is geweest. Vissers maakten hun vangst schoon op die beschutte plek en gooiden de resten overboord, en de roggen leerden dat er daar te eten viel. Toen duikers dat in de jaren tachtig ontdekten werd het een uitje, en inmiddels is het de drukste plek van het eiland.

Je staat er tussen dieren die aan mensen gewend zijn en die zich laten aaien. Er zijn regels over hoe je ze vasthoudt en er is discussie over of het uitje goed voor ze is; het aantal roggen wordt sinds jaren geteld en er is beleid over voeren.

Als je gaat, kies dan een tocht die vroeg vertrekt. Rond het middaguur liggen er tien boten tegelijk.

Twee andere dingen die op de lijst staan: Hell, een dorpje met zwarte kalksteenformaties en een postkantoor dat de naam als stempel gebruikt, en het schildpaddencentrum aan de westkant, waar zeeschildpadden worden gekweekt. Dat laatste is oorspronkelijk als vleesbedrijf opgezet en ligt om die reden bij een deel van de bezoekers gevoelig; er worden ook dieren uitgezet.

Meer bedrijven dan inwoners

De Kaaimaneilanden hebben ongeveer zeventigduizend inwoners en er staan meer dan honderdduizend vennootschappen ingeschreven.

Dat is geen curiositeit maar de economie. Het eiland heft geen winstbelasting, geen vermogensbelasting en geen inkomstenbelasting, en is daarmee uitgegroeid tot een van de grootste vestigingsplaatsen ter wereld voor beleggingsfondsen. Wie door George Town loopt ziet kantoortorens met namen van advocatenkantoren en trustmaatschappijen, en één gebouw waarin tienduizenden ondernemingen hun statutaire zetel hebben.

Voor een bezoeker vertaalt zich dat in prijzen. Dit is een van de duurdere eilanden van de Caribische Zee: een lunch, een taxi en een biertje kosten er meer dan je op de buureilanden gewend bent.

Let daarbij op de munt. De Kaaimaneilandse dollar staat vast op ongeveer 1,20 Amerikaanse dollar, dus hij is méér waard. Een prijs van vijfentwintig op een kaart kan dus dertig dollar zijn. Vraag in welke munt een bedrag staat voordat je betaalt; Amerikaanse dollars worden overal aangenomen maar het wisselgeld komt vaak in de lokale munt terug.

Het is een Brits overzees gebied, dus geen Amerikaans grondgebied en geen ESTA. Nederlanders hebben er voor kort verblijf geen visum nodig.

Cayman Brac en Little Cayman

Er zijn drie eilanden en de twee kleinste staan in dit aanbod nauwelijks.

Cayman Brac ligt honderdveertig kilometer noordoostelijk en heeft een kalkstenen rug die aan het einde van het eiland als een klif van veertig meter in zee valt, met grotten erin waar mensen tijdens orkanen schuilden. Little Cayman ernaast telt een paar honderd inwoners en heeft de Bloody Bay Wall, een duikwand die vlak onder de oppervlakte begint en steil wegvalt.

Wie daar wil komen, zoekt gericht op een kleine reder; de grote schepen doen alleen Grand Cayman.

Dat de eilanden zo laag en vlak zijn, maakt ze kwetsbaar. In september 2004 trok orkaan Ivan over Grand Cayman en zette naar schatting een kwart van het eiland onder water; een groot deel van de gebouwen raakte beschadigd. Er is daarna strenger gebouwd.

Seizoen, prijzen en wie er vaart

December telt 150 reizen, januari 147 en november 126. Mei komt uit op 14 en juni op 16.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot en met november, maar zoals bij de meeste bestemmingen hier is de belangrijkste reden voor de lege zomer dat de vloot naar Europa en Alaska verhuist.

De rederijen zijn Carnival Cruise Line, Celebrity Cruises, Norwegian Cruise Line en Holland America Line, met Carnival op 135 reizen, Celebrity op 130 en Norwegian op 112. Dat het veld hier zo gelijkmatig verdeeld is, past bij het product: vrijwel elke westelijke route uit Florida doet dit eiland aan.

De vertrekhavens zijn Miami, Fort Lauderdale en Tampa. Miami staat op 261 en Fort Lauderdale op 209, met Tampa op 90 en Port Canaveral op 75. Er varen negenentachtig verschillende schepen en de goedkoopste reis begint bij €303 per persoon.

Op een drukke dag liggen er vier of vijf schepen tegelijk voor anker. Dat betekent duizenden mensen die binnen hetzelfde uur aan land komen, en dat merk je bij de tenderpier en bij Stingray City.

Voor wie dat wil ontlopen is er een eenvoudige zet: kijk hoe laat je schip afmeert en ga in de eerste tender mee. De tochten naar de zandbank vertrekken vanaf de North Sound en die is een halfuur rijden, dus wie vroeg begint is terug voordat de rest op gang komt.

Een tweede overweging is de kant van het eiland. Vrijwel alle bezoekers gaan naar het westen, waar het strand en de haven liggen. De oostkant is stiller, met de blaasgaten in de kalksteenrotsen bij East End waar de branding er doorheen perst, en de mangroves van de North Sound waar je met een kajak in kunt. Reken op drie kwartier rijden vanaf de pier.

Waar je op moet letten

• Er is geen kade; je gaat met een tender aan land en bij deining kan de stop vervallen.
• Seven Mile Beach is negen kilometer, geen elf, en ligt vier kilometer van de pier.
• Boek Stingray City vroeg op de dag; later liggen er tien boten.
• Vraag in welke munt een prijs staat. De lokale dollar is meer waard dan de Amerikaanse.
• Dit is duur vergeleken met de buureilanden.
• Brits gebied, dus geen ESTA.