Cruise Dominica

Het eiland dat niet over stranden gaat

Er zijn 722 boekbare reizen die Dominica aandoen, langs 2 havens. Roseau draagt er 724 en Cabrits in het noorden 21.

Dominica is de vreemde eend in de Caribische keten en dat is de eerste zin die je hier moet lezen. Er zijn nauwelijks witte stranden, er zijn geen grote hotels en er is geen winkelstraat die op cruisegasten is ingericht. Wat er wel is, is een eiland van vijfenzeventig kilometer lang dat vrijwel geheel uit bergen en regenwoud bestaat.

Er wonen ongeveer zeventigduizend mensen. Het hoogste punt haalt veertienhonderdzevenenveertig meter en er zijn negen actieve vulkanen, meer dan op enig ander eiland van de Kleine Antillen. Er stromen naar schatting driehonderd rivieren.

387 van de 722 reizen duren tien tot veertien dagen en 184 vijf tot zeven. De goedkoopste begint bij €471 per persoon.

Een meer dat kookt

De bekendste bestemming van het eiland is een krater die met water is gevuld en waarvan de rand borrelt.

Boiling Lake is een fumarole die door grondwater is ondergelopen; de temperatuur aan de randen loopt op tot rond het kookpunt en er hangt permanent damp boven. Het is naar oppervlakte een van de grootste van zijn soort ter wereld.

Erheen komen is geen wandeling. De tocht duurt zes tot acht uur heen en terug, gaat over een pad met veel klim en daling en loopt door de Vallei der Verwoesting, een gebied waar de zwaveldampen de begroeiing hebben weggevaagd. Je gaat met een gids en je moet in conditie zijn.

Dat past niet in elke havendag; kijk hoe lang je schip blijft liggen voordat je hierop boekt.

Wat wel binnen een halve dag past: de Trafalgar Falls, twee watervallen naast elkaar op een half uur rijden, met warmwaterbronnen aan de voet. De Emerald Pool, een poel onder een waterval in het regenwoud, is nog dichterbij. En de Titou Gorge is een spleet in het gesteente waar je doorheen zwemt tot aan een waterval, tussen wanden van een paar meter breed.

Het nationaal park Morne Trois Pitons staat sinds 1997 op de Werelderfgoedlijst, en dat gaat over dit hele gebied: het meer, de kloven, de bronnen en het bos eromheen.

Walvissen die er het hele jaar zijn

Voor de westkust van Dominica valt de bodem steil weg, en in die diepe beschutte wateren leeft een vaste groep potvissen.

Dat is bijzonder omdat potvissen normaal grote afstanden trekken. Hier blijven groepen vrouwtjes met hun jongen jaarrond in hetzelfde gebied, omdat er genoeg diepzeeinktvis is en het water rustig blijft. Er zijn dieren die al decennia worden herkend aan hun staart.

Boottochten vertrekken vanuit Roseau en duren drie tot vier uur. De kans dat je ze ziet is in de wintermaanden het grootst, en dat valt samen met het cruiseseizoen.

Er gelden sinds enkele jaren strengere regels over hoe dicht je mag naderen, en in 2023 is een groot deel van dit water tot beschermd gebied verklaard. Zwemmen met de dieren mag alleen met een vergunning en in beperkte aantallen.

Wie het uitje boekt: neem er rekening mee dat het openwater is en dat het schommelt.

De Kalinago wonen er nog

Aan de oostkust ligt een gebied van vijftienhonderd hectare dat sinds 1903 aan de Kalinago toebehoort, de oorspronkelijke bewoners van deze eilanden.

Dat is uitzonderlijk. Op vrijwel alle andere eilanden van de Kleine Antillen is die bevolking in de zeventiende en achttiende eeuw uitgeroeid of gedeporteerd. Op Dominica hebben groepen zich in het bergland kunnen handhaven omdat het terrein te ruw was om te veroveren, en dat is dezelfde reden dat het eiland pas laat is gekoloniseerd.

Er wonen nu ongeveer drieduizend mensen in dat gebied, met een eigen gekozen bestuur. Er is een cultureel centrum waar bootbouw, mandenvlechten en cassavebereiding worden getoond; het is anderhalf uur rijden vanaf Roseau over bergwegen.

De taal is grotendeels verdwenen, maar de kennis van het bos en van de kano's die uit één boomstam worden gemaakt is dat niet.

Dat het eiland zo laat is gekoloniseerd, verklaart ook waarom er hier geen grote plantage-economie is geweest zoals op Barbados of Saint Kitts. De grond is te steil en te nat voor suikerriet; wat er wel groeide waren bananen, en dat is tot in de jaren negentig de belangrijkste inkomstenbron gebleven.

Maria, en wat er daarna is gebeurd

Op 18 september 2017 trok orkaan Maria als categorie vijf over het eiland, met windsnelheden boven de tweehonderdvijftig kilometer per uur.

De schade was totaal. Naar schatting negentig procent van de gebouwen raakte beschadigd, het regenwoud werd van zijn bladeren gestript en zag er weken later uit als een winterlandschap, en het land verloor in één nacht een veelvoud van zijn jaarlijkse economie. Er kwamen tientallen mensen om.

De regering heeft daarna uitgesproken dat het land het eerste klimaatbestendige land ter wereld wil worden, met bouwvoorschriften, ondergrondse leidingen en geothermische stroom uit de vulkanische ondergrond.

Voor een bezoeker betekent dit twee dingen. Het bos is grotendeels hersteld en oogt weer zoals het was; sommige paden en voorzieningen zijn dat nog niet, en een enkele waterval of bron is nog gesloten.

In Roseau zelf zie je het aan de gebouwen. Er staan koloniale huizen met houten balkons naast panden waar nog aan wordt gewerkt.

Een deel van het herstel is bewust anders aangepakt dan voor 2017. Nieuwe daken worden vastgezet volgens strengere voorschriften, elektriciteitskabels gaan waar het kan de grond in, en er wordt gewerkt aan een geothermische centrale die stroom uit de vulkanische ondergrond moet halen. Dat laatste is voor een klein eiland een ongebruikelijke investering en het is de kern van het plan om onafhankelijk te worden van ingevoerde brandstof.

Een seizoen van vijf maanden

Januari telt 165 reizen, december 160 en februari 147. Juni, juli en augustus komen alle drie uit op nul.

Dat is een van de scherpste grenzen in dit aanbod. Het orkaanseizoen loopt van juni tot en met november en dit eiland ligt er middenin; na 2017 zijn rederijen bovendien voorzichtiger geworden met de nazomermaanden.

De rederijen zijn MSC Cruises, AIDA, Princess Cruises en P&O Cruises, met MSC op 123 reizen, AIDA op 88 en Princess op 70. Dat er twee Duitse namen in de bovenste rijen staan, past bij het publiek: dit is een bestemming voor mensen die iets anders willen dan een strand.

De vertrekhavens zijn Bridgetown, San Juan en La Romana. Bridgetown staat op 170 en San Juan op 126, met Fort-de-France op 76. Er varen achtenzeventig verschillende schepen.

Cabrits, met 21 aanlopen, is de tweede haven, bij Portsmouth in het noorden. Daar ligt een achttiende-eeuws Brits fort in het bos, Fort Shirley, dat is uitgegraven uit de begroeiing en waar in 1802 een muiterij van Afrikaanse soldaten heeft plaatsgevonden die tot hun vrijlating leidde.

Roseau heeft een kade midden in de stad, dus je loopt er zo af. Wat je er vindt is een botanische tuin met een schoolbus onder een omgevallen boom van een orkaan uit 1979, en een markt.

Waar je op moet letten

• Kom hier niet voor een strand. Dit eiland gaat over bergen, water en bos.
• Boiling Lake kost zes tot acht uur; kijk eerst hoe lang je schip blijft.
• De potvissen zijn er het hele jaar en de tochten vertrekken vanuit Roseau.
• Roseau ligt op loopafstand van de kade.
• Neem schoenen mee die tegen modder kunnen; alles hier is nat.
• Van juni tot en met augustus vaart er niets.