Seadream I

Wat voor schip is de SeaDream I?

De SeaDream I is een jacht van SeaDream Yacht Club, en dat woord is hier geen verkooppraatje maar een beschrijving.

De havens die het vaakst op het programma staan zijn Gustavia, San Juan, Marigot, Norman Island, Nice en Athene, met daarnaast Hydra, Capri, Amalfi, Bequia en de Noorse fjorden.

Het schip telt een fractie van de gasten van een gewoon cruiseschip; het gaat om iets meer dan honderd mensen aan boord.

De reizen duren meestal zeven nachten, met daarnaast tochten van zes tot veertien.

Het aanbod volgt de seizoenen: de winter in de Cariben, het voorjaar en najaar in de Middellandse Zee en de zomer in Noorwegen.

Varen op een jacht in plaats van op een schip

Het verschil met een cruiseschip zit niet alleen in de omvang maar in hoe de dag is ingericht.

Er is geen dagprogramma dat je van 's ochtends tot 's avonds bezighoudt, geen omroep die je naar een verkooppresentatie roept en geen theater met een voorstelling om negen uur.

Er is geen vaste eettijd, geen toegewezen tafel en geen kledingcode; een colbert is aan boord niet nodig en een stropdas al helemaal niet.

Het vaarschema ligt niet in beton: als het ergens mooi ligt en het weer is goed, kan de kapitein besluiten langer te blijven.

Er zijn geen hutnummers die in categorieen met tien namen zijn opgedeeld; de verschillen zijn klein en het schip is overzichtelijk.

Wat je koopt is in wezen een week op een groot particulier jacht, gedeeld met een handvol andere gasten.

Slapen aan dek

Er is aan boord iets wat nergens anders in dit aanbod bestaat.

Op het bovendek staan brede bedden met een luifel en matrassen, bedoeld om op te liggen, en die mag je 's nachts gebruiken.

Je vraagt er lakens bij, de bediening maakt het bed op, en dan slaap je buiten onder de sterren terwijl het schip vaart.

Dat werkt in de Cariben en in de Middellandse Zee uitstekend en in Noorwegen alleen voor de doorgewinterden.

Het is het soort ding dat op een schip met vierduizend passagiers ondenkbaar is en op dit schip vanzelfsprekend.

Wie het wil doen, moet het gewoon vragen; het kost niets extra.

Het platform aan de achtersteven

Op ankerdagen gaat achterin het schip een luik open en zakt er een platform tot op het water.

Daar liggen kajaks, waterfietsen, zeilplanken, snorkeluitrusting en waterscooters klaar, en er is een boot voor waterski.

Het gebruik zit bij de reis in: geen tijdslot, geen tarief per keer en geen formulier vooraf.

Er zijn bovendien fietsen aan boord die je in de havens kunt meenemen, en op de kleine eilanden is dat de handigste manier om rond te komen.

Op een van de dagen wordt er een strandmiddag georganiseerd waarbij de bemanning het eten en drinken aan wal brengt en tot in de branding uitserveert.

Dat laatste is het beeld waarmee deze rederij zich verkoopt, en het gebeurt daadwerkelijk.

Norman Island en Schateiland

In de Cariben staat Norman Island op de route, een onbewoond eiland in de Britse Maagdeneilanden.

Het wordt algemeen aangenomen dat dit eiland Robert Louis Stevenson tot Schateiland heeft geinspireerd, en de aanleiding daarvoor is echt.

In de achttiende eeuw is hier daadwerkelijk een schat gevonden die door een Spaans schip was achtergelaten, en dat verhaal deed in Engeland de ronde.

Aan de zuidkant van de baai liggen grotten in de rotswand die je met een snorkel in kunt zwemmen, met vissen die in het licht van de ingang staan.

Er is geen kade en geen dorp; het schip gaat voor anker in de baai en je gaat met een boot aan wal.

Op datzelfde deel van de route liggen Gustavia op Saint-Barthelemy, Marigot aan de Franse kant van Sint-Maarten en Bequia, waar nog met de hand zeilboten worden gebouwd.

Hydra, het eiland zonder auto's

Op de Griekse reizen staat Hydra, en dat eiland heeft een regel die het van alle andere onderscheidt.

Er mogen geen motorvoertuigen komen: geen auto's, geen scooters, geen bussen, en dat geldt voor het hele eiland.

Vervoer gaat te voet, met een ezel of met een watertaxi langs de kust, en de bagage van de hotels wordt met muildieren de trappen op gebracht.

Het gevolg is een haven waar je alleen mensen hoort, en een amfitheater van stenen huizen dat vanaf de kade tegen de heuvel op loopt.

Het eiland is in de negentiende eeuw rijk geworden van de zeehandel, en die kapiteinshuizen staan er nog.

Met een klein schip lig je in de haven zelf; een groot schip komt er niet binnen.

De Amalfikust en Capri

Op de Italiaanse reizen komt het formaat opnieuw van pas.

Amalfi heeft een aanlegplaats die te klein is voor een cruiseschip; met dit jacht lig je voor het stadje en ben je in vijf minuten aan wal.

Het stadje ligt in een kloof tussen de bergen, met een trap van tientallen treden naar een kathedraal in Arabisch-Normandische stijl.

Capri bereik je eveneens per boot, en daar ligt de Blauwe Grot: een spelonk waar je liggend in een roeibootje doorheen gaat en waar het water van onderaf oplicht.

Die grot gaat alleen open als de zee vlak is; bij deining vervalt hij, en dat is vaker het geval dan de reisgids doet vermoeden.

Aan de Franse kant staat Villefranche bij Nice op de route, een baai die diep genoeg is voor marineschepen en waar je vanaf de kade zo het oude stadje in loopt.

Noorwegen in de zomer

In de noordelijke zomer verplaatst het schip zich naar de Noorse fjorden, en ook daar geldt dat het formaat toegang geeft.

Olden, Rosendal en Vik zijn dorpen van een paar honderd tot een paar duizend inwoners, die op een gewoon cruiseschema niet voorkomen.

Vanaf Olden rijd je in een half uur naar een gletsjerarm van de grootste gletsjer van het Europese vasteland, waar het ijs tot in een meer komt.

Rosendal heeft een landgoed uit de zeventiende eeuw met een tuin, ingeklemd tussen bergen en fjord.

Vik ligt aan de Sognefjord en heeft een staafkerk van hout uit de dertiende eeuw, gebouwd zonder een spijker.

Reken in Noorwegen op regen: de westkust is een van de natste streken van Europa en dat verandert niet met het seizoen.

Wat er in de prijs zit

In de reissom zitten doorgaans de maaltijden, de dranken inclusief wijn en sterke drank, de fooien en het gebruik van alles wat er aan het platform ligt.

Wat er los bij komt zijn de vlucht en de excursies; controleer per reis wat de reissom precies dekt, want dat verschilt per aanbieding.

Op de Griekse en Italiaanse route is zelf aan wal gaan eenvoudig: je ligt in de stadjes zelf en loopt er zo in.

Op de kleine Caribische eilanden is er weinig te regelen, en dat hoeft ook niet: daar is het water de bestemming.

Vergelijk deze prijs niet met een cruise maar met een week op een gecharterd jacht met bemanning; dat is het product waar dit tegenover staat.

Voor wie dit werkt

Dit is een schip voor stellen en voor kleine gezelschappen die rust en water belangrijker vinden dan aanbod.

Het werkt uitzonderlijk goed voor wie graag zwemt, snorkelt of vaart; het platform aan de achtersteven is een reden op zich.

Het werkt goed voor wie eerder op een groot schip heeft gevaren en daar de drukte, de wachtrijen en het vaste programma als bezwaar heeft ervaren.

Het werkt niet voor gezinnen met kinderen; er is niets voor ze georganiseerd en het schip is er niet op ingericht.

Het werkt evenmin voor wie 's avonds vermaak wil; de avond bestaat hier uit eten, drinken en een bar op het achterdek.

Het publiek is internationaal met veel Amerikaanse, Britse en Scandinavische gasten. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

De maand bepaalt bij dit schip in welk gebied je vaart.

Voor het Caribisch gebied loopt het seizoen van november tot april, met zesentwintig tot dertig graden en weinig regen.

Op een klein schip merk je de wind eerder dan op een groot; in januari en februari waait het in de Cariben het hardst.

Voor de Middellandse Zee zijn mei, juni, september en oktober het aangenaamst: twintig tot achtentwintig graden en warm genoeg water om vanaf het platform te zwemmen.

Voor Noorwegen loopt het seizoen van juni tot augustus, met tien tot tweeentwintig graden en avonden die nauwelijks donker worden.

De overtochten tussen de gebieden liggen in het voor- en najaar en tellen meer zeedagen dan de gewone reizen.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per seizoen en dat bepaalt hoe je er komt.

San Juan op Puerto Rico is de Caribische vertrekhaven; dat vraagt een overstap en valt onder de Verenigde Staten, dus je hebt een ESTA nodig.

Athene is ruim drie uur rechtstreeks vliegen, met de haven van Piraeus op een half uur met de metro.

Nice, Malaga en Valletta zijn twee tot drie uur vliegen; Venetie bereik je in twee uur, met de aanlegplaats aan de vaste wal bij Marghera.

Oslo is anderhalf uur vliegen en de terminal ligt midden in de stad.

Kom bij elke reis een dag eerder, en kijk of de aankomsthaven een andere is dan de vertrekhaven; bij dit schip is dat regelmatig zo.

De gegevens op deze pagina

Voor dit schip levert het boekingssysteem waarmee wij werken geen tonnage, bouwjaar, afmetingen, hutaantal of passagiersaantal aan. De gegevens hierboven beperken zich daarom tot wat wel vaststaat: het aantal open afvaarten, de vertrekperiode, de vanafprijs en de havens die op het programma staan.