Seabourn Pursuit

Wat voor schip is de Seabourn Pursuit?

De Seabourn Pursuit is in 2023 in de vaart gekomen en meet 23.000 brutoton. Het schip is 170 meter lang, telt 10 dekken en heeft plaats voor 264 passagiers, met 120 bemanningsleden.

Er staan nu 95 afvaarten open, vanaf €4.398 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met maart 2029.

De rederij is Seabourn en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Ushuaia, Reykjavík, Siglufjordur, Patreksfjordur, San Antonio en Punta Arenas.

Dit is geen gewoon cruiseschip maar een expeditieschip: het is versterkt tegen ijs en het is gebouwd om te varen waar geen kade is.

De reizen lopen van tien nachten tot vierenzestig, en dat laatste is de langste reis op deze hele site.

Er zitten onderzeeboten aan boord

Dit schip heeft iets wat je op vrijwel geen enkel ander schip vindt: twee bemande onderzeeboten.

Het zijn kleine voertuigen met een glazen bol waarin een piloot en een handvol gasten passen, en ze worden met een kraan vanaf het achterschip te water gelaten.

Ze gaan tot enkele honderden meters diep, ver voorbij het punt waar het daglicht ophoudt en waar het leven er anders uitziet dan op een rif.

Daarnaast liggen er tientallen rubberboten aan boord waarmee de gasten aan land worden gebracht op plekken zonder haven, en kajaks om zelf mee te varen.

Er vaart een team van biologen, geologen en historici mee dat de tochten begeleidt en aan boord lezingen geeft.

De duiken met de onderzeeboot worden apart afgerekend en het aantal plaatsen per reis is beperkt; vraag daar bij het boeken naar, want ze zijn snel vergeven.

De Kimberley

Het grootste deel van het aanbod bestaat uit reizen langs de Kimberley, de noordwestkust van Australie, en dat is een van de leegste kusten ter wereld.

Er is over honderden kilometers geen weg, geen dorp en geen haven; wat er is, zijn rotswanden, riviermondingen en zandbanken.

Het getijverschil loopt er op tot elf meter, en dat maakt verschijnselen mogelijk die nergens anders bestaan.

Montgomery Reef lijkt bij afgaand tij uit zee omhoog te komen: er stroomt water van het rif af in watervallen terwijl het zelf boven het oppervlak uit rijst.

De King George-watervallen storten van tachtig meter recht in zee, en met een rubberboot vaar je er tot vlak onder.

In de rotsen zitten schilderingen van duizenden jaren oud, met figuren met grote ogen en zonder mond die door de Aboriginals van deze streek worden onderhouden.

Pitcairn, het eiland van de muiters

Op de reizen door de Stille Oceaan staat Adamstown, en dat is de kleinste hoofdstad ter wereld.

Het is de enige nederzetting op Pitcairn, een eiland van vijf vierkante kilometer waar enkele tientallen mensen wonen.

Zij stammen af van de muiters van de Bounty, die daar in 1790 aan land gingen met een groep Tahitianen en hun schip in brand staken om niet gevonden te worden.

Dat is gelukt: het duurde bijna twintig jaar voordat de buitenwereld ontdekte waar ze waren gebleven.

Er is geen haven en geen vliegveld; het eiland wordt een paar keer per jaar door een bevoorradingsschip aangedaan en verder door schepen als dit.

Of je aan land komt hangt van de branding af; bij te veel deining varen de bewoners uit om spullen te verkopen en blijft het schip liggen.

Paaseiland en de lege oceaan

Op diezelfde route ligt Paaseiland, en de afstand ernaartoe zegt meer dan het eiland zelf.

Het ligt op ruim drieduizend vijfhonderd kilometer van de Chileense kust en op tweeduizend kilometer van het dichtstbijzijnde bewoonde eiland.

Daar staan bijna negenhonderd stenen beelden, tot twintig meter lang, uitgehakt in een krater en over het eiland gesleept met middelen die we nog steeds niet volledig begrijpen.

Tussen die eilanden liggen dagen open water met geen enkel schip in zicht, en dat is een deel van de ervaring.

Op de kleinere eilanden onderweg, van Aitutaki tot Ducie, is de aanlanding met een rubberboot en niet met een kade.

Wie zo'n reis boekt, moet weten dat het weer bepaalt of een landing doorgaat, en dat het programma daarom nooit vaststaat.

Antarctica en de regel van honderd

In de zuidelijke zomer vaart het schip vanuit Ushuaia naar het Antarctisch schiereiland.

De heenweg gaat over de Drakepassage, tweeduizend kilometer open water tussen Zuid-Amerika en Antarctica, en dat is berucht om de deining.

Voor het aan land gaan geldt daar een regel die de sector zichzelf heeft opgelegd: er mogen nooit meer dan honderd mensen tegelijk op een landingsplek staan.

Schepen met meer dan vijfhonderd passagiers mogen helemaal niet landen, en die varen er alleen langs.

Met 264 gasten valt dit schip daar ruim onder: er wordt in groepen gewisseld, zodat iedereen aan de beurt komt.

Dat is bij het vergelijken van Antarctica-reizen het belangrijkste getal op de pagina, belangrijker dan de prijs.

De gletsjer die groeit

Op de Chileense reizen staat de Pio XI, en die is om twee redenen bijzonder.

Het is de grootste gletsjer van Zuid-Amerika, ruim zestig kilometer lang, met een front dat kilometers breed in een fjord uitkomt.

En hij is een van de weinige ter wereld die de afgelopen eeuw niet is teruggetrokken maar juist vooruit is geschoven.

Om er te komen vaar je door de Chileense fjorden, een doolhof van eilanden en kanalen waar vrijwel geen mens woont.

Daar liggen ook Puerto Montt en Punta Arenas, de twee plaatsen die aan de uiteinden van dat gebied liggen.

De vaart erdoorheen duurt dagen en gaat langs bergen die recht uit het water komen, met sneeuw tot aan de vloedlijn.

Wat er in de prijs zit

De vanafprijs van €4.398 per persoon is hoog, en op een expeditieschip zit er ook aanzienlijk meer in dan gebruikelijk.

In de reissom zitten de maaltijden in alle restaurants, de dranken inclusief wijn en sterke drank, de fooien en de bediening op de suite.

Ook de tochten met de rubberboten, de kajaks en de begeleiding door het expeditieteam horen erbij; die zijn de kern van de reis en geen bijverkoop.

Wat er los bij komt zijn de vlucht, de duiken met de onderzeeboot en enkele bijzondere tochten met een helikopter.

Reken de vlucht serieus mee: Ushuaia, Broome en Papeete zijn geen bestemmingen waar je goedkoop komt.

Voor de Kimberley en Antarctica geldt bovendien dat er nauwelijks een alternatief is; die kusten zijn zonder schip niet te bereiken.

Aan boord

De opzet is die van een klein schip waar ruimte en bediening het uitgangspunt zijn.

Met 264 gasten op 120 bemanningsleden is de verhouding bijna een op twee.

Alle hutten zijn suites met een balkon, en bij elke suite hoort persoonlijke bediening.

Er zijn meerdere restaurants, allemaal bij de prijs inbegrepen, zonder vaste eettijd en zonder toegewezen tafel.

Er is een spa, een fitnessruimte, een bibliotheek en een ruimte waar het expeditieteam lezingen geeft en waar je je uitrusting krijgt.

Wat er niet is: een theater met een productieshow, een casino, een kinderclub en een waterpark.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een schip voor wie ergens wil komen waar je met een gewoon schip niet komt.

Het werkt goed voor stellen en voor alleenreizenden met belangstelling voor natuur, geologie en geschiedenis.

Het werkt voor wie accepteert dat het programma per dag verandert; op een expeditie bepaalt het weer wat er die dag gebeurt.

Het werkt niet voor wie zekerheid wil over wat hij ziet, en evenmin voor wie een schip als bestemming beschouwt.

Het werkt niet voor gezinnen met jonge kinderen; er is niets voor ze georganiseerd en de tochten zijn er niet op ingericht.

Het publiek is internationaal met veel Amerikaanse, Britse en Australische gasten. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

De maand bepaalt bij dit schip in welk deel van de wereld je vaart, en die vensters zijn smal.

Voor Antarctica loopt het seizoen van november tot maart, met temperaturen rond het vriespunt en dagen die in december nauwelijks eindigen.

Voor de Kimberley is het droge seizoen van april tot september het enige bruikbare venster; in de natte maanden is de kust onbereikbaar en dan trekken er cyclonen overheen.

Voor IJsland en de noordelijke route loopt het seizoen van juni tot augustus, met tien tot vijftien graden en licht tot diep in de nacht.

De reizen door de Stille Oceaan liggen in het voor- en najaar en verbinden die gebieden met elkaar.

Omdat het schip het hele jaar rondtrekt, is er vrijwel altijd wel een gebied in het seizoen; de vraag is welke van de vier je wilt.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per reis, en het zijn stuk voor stuk plaatsen ver van huis.

Ushuaia ligt op de zuidpunt van Argentinie en vraagt twee overstappen en dertig uur reizen; kom daar minstens twee dagen eerder.

Darwin en Broome in Australie zijn met een of twee overstappen te bereiken in ongeveer vierentwintig uur.

Reykjavik is de eenvoudigste: ruim drie uur rechtstreeks vliegen vanuit Amsterdam.

Papeete op Tahiti vraagt twintig tot vijfentwintig uur via Parijs of via de Verenigde Staten, met een ESTA bij die laatste route.

Bij vrijwel alle reizen is de aankomsthaven een andere dan de vertrekhaven, dus reken op twee losse vliegtickets over grote afstand.

De gegevens op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per suite. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken; het aantal suites levert dat systeem voor dit schip niet aan.