Scenic Eclipse II

Wat voor schip is de Scenic Eclipse II?

De Scenic Eclipse II is in 2023 in de vaart gekomen en meet 22.498 brutoton. Het schip is 168 meter lang, telt 10 dekken en heeft plaats voor 228 passagiers, met 172 bemanningsleden.

Er staan nu 91 afvaarten open, vanaf €4.495 per persoon, met vertrekdata van november 2026 tot en met april 2029.

De rederij is Scenic Ocean Cruises en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Buenos Aires, Ushuaia, Darwin, Talbot Bay/Horizontal Waterfalls, Ashmore Reef en Lacepede Islands.

Dit is geen gewoon cruiseschip maar een expeditieschip: het is versterkt tegen ijs en gebouwd om te varen waar geen kade is.

Het aanbod loopt van de Kimberley in Australie via Antarctica tot de Middellandse Zee, met reizen van acht tot ruim twintig nachten.

De watervallen die horizontaal staan

Op de Australische reizen staat Talbot Bay, en daar gebeurt iets wat je nergens anders ter wereld ziet.

Twee bergketens lopen daar evenwijdig aan elkaar, met in elk een spleet van tien tot twintig meter breed waar het getij doorheen moet.

Omdat het getijverschil in de Kimberley tot elf meter oploopt, kan het water niet snel genoeg door die spleten heen.

Het gevolg is een niveauverschil van meters tussen de ene en de andere kant: water dat als een waterval naar beneden stort, maar dan liggend in plaats van staand.

Vier keer per dag draait het om, en tussendoor is het even vlak; dat venster duurt maar kort.

De tochten met snelle boten dwars door die spleten zijn na een ongeval aan banden gelegd en worden afgebouwd; vraag bij het boeken wat er op jouw reis nog is toegestaan.

Het vliegtuig in de zoutvlakte

Op diezelfde route ligt Vansittart Bay, en daar staat iets wat er niet hoort te liggen.

Midden op een vlakte van opgedroogd zout ligt een Amerikaans militair transportvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog.

Het toestel raakte in 1942 uit koers en zonder brandstof en is daar met opzet op zijn buik gezet; de bemanning heeft het overleefd.

Het wrak ligt er sindsdien, grotendeels intact, in een landschap zonder weg, zonder gebouw en zonder mens.

Je gaat er met een rubberboot heen en loopt vanaf het strand een half uur over de vlakte; er is geen schaduw en geen water.

In dezelfde baai staan rotsschilderingen die duizenden jaren ouder zijn, en dat contrast is het hele verhaal van deze kust.

De Lacepede-eilanden

Verder zuidelijk liggen vier lage zandeilanden die je niet betreedt.

Het is een van de belangrijkste broedplaatsen voor zeevogels van heel West-Australie, met tienduizenden vogels tegelijk.

Er nestelen bovendien groene zeeschildpadden, in aantallen die tot de grootste van de staat behoren.

Aan land gaan mag niet: je vaart er met een rubberboot omheen en kijkt vanaf het water.

Dat is geen beperking maar de reden dat het er nog is; op de eilanden eromheen is die vogelstand allang verdwenen.

Wie een verrekijker meeneemt, ziet hier meer dan met welke excursie dan ook.

Antarctica en de Drakepassage

In de zuidelijke zomer vaart het schip vanuit Ushuaia naar het Antarctisch schiereiland.

De heenweg gaat over de Drakepassage, achthonderd kilometer open water tussen Zuid-Amerika en Antarctica, en die staat bekend als het ruwste zeegebied ter wereld.

Onder zeelui heet het of het Drakemeer of de Drakeschudder: het is er vlak of het is er zwaar, en daartussen zit weinig.

De oversteek duurt anderhalve tot twee dagen elke kant op, en dit schip heeft stabilisatoren en een tegen ijs versterkte romp om dat te doen.

Voor het aan land gaan geldt een regel die de sector zichzelf heeft opgelegd: er mogen nooit meer dan honderd mensen tegelijk op een landingsplek staan.

Met 228 gasten kan iedereen aan de beurt komen in twee groepen, en dat is bij het vergelijken van Antarctica-reizen het belangrijkste getal op de pagina.

De Middellandse Zee in de zomer

Tussen de expeditieseizoenen door vaart het schip in Europa, en ook daar geldt dat het formaat toegang geeft.

Op de havenlijst staan Ibiza, Puerto Banus, Mahon en Portimao: plaatsen met kleine havens waar de grote schepen niet binnenkomen.

Mahon op Menorca heeft een natuurlijke inham van ruim vijf kilometer diep, en de Britse tijd is er nog aan de gevels te zien.

Portimao is de toegang tot de Algarve, met kliffen die door de zee tot bogen en grotten zijn uitgesleten.

Op deze reizen wordt het schip gebruikt zoals een jacht: aan wal in het stadje zelf, en het water in vanaf het platform aan de achtersteven.

Dat is een ander product dan de expeditiereizen, met hetzelfde schip en dezelfde bediening.

Wat er aan boord ligt

Dit schip heeft uitrusting die je op vrijwel geen ander schip vindt.

Er staan helikopters op het achterdek, in een hangar, en er is een bemande onderzeeboot die met een kraan te water wordt gelaten.

Daarnaast liggen er rubberboten, kajaks en duikuitrusting, en vaart er een team van biologen, geologen en historici mee.

De vluchten en de duiken worden apart afgerekend en zijn beperkt in aantal; ze hangen bovendien af van het weer en van vergunningen die per gebied verschillen.

Vraag daar bij het boeken naar en ga er niet van uit dat ze doorgaan; in Antarctica en de Kimberley gelden strenge regels.

Verder is het schip ingericht als een klein luxeschip: alle hutten zijn suites met een balkon en met persoonlijke bediening.

Wat er in de prijs zit

De vanafprijs van €4.495 per persoon is de hoogste in dit hele aanbod, en er zit dan ook veel in.

In de reissom zitten doorgaans alle maaltijden, de dranken, de fooien, de excursies en de tochten met de rubberboten en de kajaks.

Ook het expeditieteam, de lezingen en het gebruik van laarzen en jassen horen erbij; die zijn de kern van de reis en geen bijverkoop.

Wat er los bij komt zijn de vlucht, de helikoptervluchten en de duiken met de onderzeeboot.

Reken de vlucht serieus mee: Ushuaia, Broome en Darwin zijn geen bestemmingen waar je goedkoop komt.

Voor de Kimberley en Antarctica geldt bovendien dat er nauwelijks een alternatief is; die kusten zijn zonder schip niet te bereiken.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een schip voor wie ergens wil komen waar je met een gewoon schip niet komt.

Het werkt goed voor stellen en voor alleenreizenden met belangstelling voor natuur, geologie en geschiedenis.

Het werkt voor wie accepteert dat het programma per dag verandert; op een expeditie bepaalt het weer wat er die dag gebeurt.

Het werkt niet voor wie zekerheid wil over wat hij ziet, en evenmin voor wie een schip als bestemming beschouwt.

Het werkt niet voor gezinnen met jonge kinderen; er is niets voor ze georganiseerd en de tochten zijn er niet op ingericht.

Het publiek is internationaal met veel Australische, Britse en Amerikaanse gasten. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

De vensters zijn bij dit schip smal en ze bepalen alles.

Voor de Kimberley is het droge seizoen van april tot september het enige bruikbare venster; in de natte maanden is de kust onbereikbaar en trekken er cyclonen overheen.

Voor Antarctica loopt het seizoen van november tot maart, met temperaturen rond het vriespunt en dagen die in december nauwelijks eindigen.

Voor de Middellandse Zee zijn mei, juni, september en oktober het aangenaamst: twintig tot achtentwintig graden.

Voor Noorwegen en Scandinavie loopt het seizoen van mei tot september.

De overtochten tussen die gebieden liggen ertussenin, tellen veel zeedagen en zijn per dag het goedkoopst.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per reis, en het zijn stuk voor stuk plaatsen ver van huis.

Ushuaia ligt op de zuidpunt van Argentinie en vraagt twee overstappen en dertig uur reizen; kom daar minstens twee dagen eerder.

Broome en Darwin in Noordwest-Australie zijn met twee overstappen te bereiken in vierentwintig uur of meer.

Lissabon, Barcelona en Kopenhagen zijn anderhalf tot drie uur rechtstreeks vliegen en daarmee de eenvoudigste vertrekhavens van dit schip.

Valparaiso in Chili en Rio de Janeiro vragen een overstap en vijftien tot twintig uur.

Bij vrijwel alle reizen is de aankomsthaven een andere dan de vertrekhaven, dus reken op twee losse vliegtickets over grote afstand.

De rest van de Kimberley

Naast Talbot Bay en Vansittart Bay staan er nog drie plekken op de Australische route die geen van alle een haven zijn.

Montgomery Reef lijkt bij afgaand tij uit zee omhoog te komen: er stroomt water van het rif af in watervallen terwijl het zelf boven het oppervlak uit rijst.

De King George-watervallen storten van tachtig meter recht in zee, en met een rubberboot vaar je er tot vlak onder; in het droge seizoen kunnen ze tot een straaltje terugvallen.

De Hunter River is een riviermonding met mangroven waar zoutwaterkrokodillen liggen, en die vaar je met kleine boten in.

Op geen van deze plekken is een steiger, een gebouw of een weg; alles gaat met rubberboten vanaf het schip.

Dat is precies waarom er maar een handvol schepen komt, en waarom deze kust er nog uitziet zoals hij eruitziet.

De gegevens op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per suite. Op de expeditiereizen naar Antarctica ligt het aantal gasten bovendien lager dan op de reizen in Europa. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken; het aantal suites levert dat systeem voor dit schip niet aan.