Independence of the Seas

Wat voor schip is de Independence of the Seas?

De Independence of the Seas is in 2008 in de vaart gekomen en meet 160.000 brutoton. Het schip is 339 meter lang, telt 15 dekken en heeft plaats voor 3.700 passagiers, met 1.360 bemanningsleden.

Er staan nu 79 afvaarten open, vanaf €456 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met april 2028.

De rederij is Royal Caribbean International en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Miami, Cape Liberty, Royal Naval Dockyard, CocoCay, George Town en San Juan. Het schip is in 2018 verbouwd.

Zevenenveertig afvaarten vertrekken uit Miami en negenendertig uit Cape Liberty bij New York.

Vanuit Miami gaat het naar de Cariben, vanuit Cape Liberty naar Bermuda en in het najaar naar Canada en New England.

De Independence of the Seas vanuit Cape Liberty, en dat is niet Manhattan

Negenendertig afvaarten vertrekken uit Cape Liberty, en die naam wekt een verwachting die niet klopt.

De terminal ligt in Bayonne in New Jersey, op een voormalig militair haventerrein aan de overkant van de baai.

Je hebt daar geen stad om je heen: er staat een terminalgebouw, er is een parkeerterrein en verder is het industrie.

Manhattan ligt op een half uur tot drie kwartier rijden, afhankelijk van het verkeer, en er is geen metro die er langsgaat.

Dat maakt de haven niet slecht, maar het betekent wel dat je een hotel in de stad boekt en op de dag van vertrek een taxi of shuttle neemt.

Het uitvaren maakt veel goed: het schip vaart langs het Vrijheidsbeeld en onder de hangbrug bij de Narrows door, met de hele skyline achter je.

Het marinedok op Bermuda

Op zesentwintig afvaarten staat Royal Naval Dockyard, aan de westpunt van Bermuda, en dat is geen dorp maar een voormalige marinewerf.

De Britten zijn er in 1809 aan begonnen omdat ze door de Amerikaanse onafhankelijkheid hun havens aan die kust waren kwijtgeraakt en een steunpunt nodig hadden.

Het is gebouwd door dwangarbeiders: in veertig jaar tijd zijn er ongeveer negenduizend veroordeelden uit Groot-Brittannie naartoe gebracht, die in hulkschepen woonden.

Daarnaast werkten er tot slaaf gemaakte Bermudanen; de sterfte was hoog, vooral door gele koorts, en een deel van hen ligt op het terrein begraven.

Wat er nu staat zijn de muren, de pakhuizen en een fort waarin een museum zit, met een dolfijnenverblijf en winkels ertussen.

Hamilton en Saint George bereik je met een veerdienst of bus die de hele dag doorloopt; op het eiland mogen bezoekers geen auto huren.

Portland, Maine

Op acht afvaarten staat Portland, en dat is de aangenaamste haven van de najaarsroute langs New England.

Het is een stad van zeventigduizend inwoners met een oude haven vol bakstenen pakhuizen, en die staan er omdat de stad na een brand in 1866 volledig is herbouwd.

Wat je hier eet is kreeft, en dan niet als delicatesse maar als gewoon eten: uit een broodje, met boter, aan een houten tafel bij het water.

Even buiten de stad staat een vuurtoren op een rots die in 1791 in gebruik is genomen, in opdracht van de eerste Amerikaanse president.

Het is de oudste vuurtoren van de staat en hij werkt nog; het huis ernaast is een museum en het pad eromheen loopt langs de klippen.

In oktober is dit het gebied waar de bladeren verkleuren, en dan rijden er tochten het binnenland in.

Sydney op Cape Breton

Op vijf afvaarten staat Sydney in Nova Scotia, en dat is niet de Australische stad maar een plaatsje op Cape Breton.

Bij de kade staat een viool van achttien meter hoog, de grootste ter wereld, en die staat daar met reden.

Dit eiland is in de achttiende en negentiende eeuw bevolkt door Schotten die uit de Hooglanden waren verdreven toen het land in schapenweide werd omgezet.

Ze namen hun taal en hun muziek mee, en Cape Breton is een van de weinige plekken buiten Schotland waar Gaelisch nog wordt gesproken en onderwezen.

De vioolmuziek die ze meebrachten is er in een oudere vorm bewaard gebleven dan in Schotland zelf, en er wordt in vrijwel elk dorp gespeeld.

Rond het eiland loopt een weg van driehonderd kilometer langs kliffen en bossen die als een van de mooiste routes van Noord-Amerika geldt.

Halifax en Boston

Op elf afvaarten staat Halifax, de grootste stad van de Canadese oostkust.

Aan de haven ligt een houten promenade van bijna vier kilometer met pakhuizen, marktjes en een museum over de zeevaart van de streek.

In dat museum staat de tentoonstelling over het schip dat in 1912 zonk; de doden zijn hierheen gebracht en liggen op drie begraafplaatsen in de stad.

Op acht afvaarten staat Boston, en daar ligt een wandelroute van vier kilometer met een rode lijn door de stoep die zestien plaatsen uit de Amerikaanse onafhankelijkheid verbindt.

Aan het water staat een replica van het schip waarvan in 1773 de theelading overboord is gegooid uit protest tegen de Britse belastingen.

Beide steden liggen zo dat je vanaf de kade zo het centrum in loopt, en dat scheelt op deze route aanzienlijk.

Aan boord van de Independence of the Seas

De opzet is die van een groot schip met een straat binnenin.

Over vier dekken loopt een promenade met winkels, cafes en bars, met hutten die erop uitkijken.

Op het achterdek staan twee golfsimulators waarin een waterstroom een staande golf maakt waarop je met een plank kunt surfen; dit was een van de eerste schepen ter wereld met zoiets.

Er is een ijsbaan, een klimwand, een waterpark voor kinderen en een theater met een productie uit het theatercircuit.

De verbouwing van 2018 heeft daar glijbanen, een laserdoolhof en een reeks eetgelegenheden aan toegevoegd.

Er zijn een hoofdrestaurant over drie verdiepingen, een buffet en enkele zaken tegen bijbetaling.

Wat er los bij komt

De vanafprijs van €456 per persoon hoort bij de korte reizen van vier en vijf nachten.

Er komt een servicevergoeding bovenop de reissom, een vast bedrag per persoon per dag, dat op je rekening aan boord verschijnt.

Dranken komen los, tenzij je een pakket neemt, en dat geldt ook voor de wifi, een deel van de eetgelegenheden en vrijwel alles op het privé-eiland.

Op CocoCay kosten het waterpark, de ballon en het afgeschermde strand apart geld, en op drukke dagen zijn die vooraf uitverkocht.

In Halifax, Boston, Portland en op Bermuda kom je met openbaar vervoer of te voet ver, en dat scheelt aanzienlijk.

Reken de reis in zijn geheel door voordat je hem met een andere aanbieder vergelijkt.

Welke hutten je beter kiest

Op een schip met ruim drieduizend passagiers maakt de plek meer verschil dan de categorie.

De hutten die op de promenade binnenin uitkijken zijn prettiger dan een gewone binnenhut, maar je kijkt op de drukte uit en het is er tot laat licht.

Op de reizen naar Bermuda en Canada zijn er twee tot vier zeedagen, en dan weegt een balkon zwaarder dan op de korte Caribische trips.

Bij het uitvaren uit Cape Liberty zie je vanaf stuurboord het Vrijheidsbeeld en de skyline het best.

Vermijd de hutten direct onder het buffet, het zwembaddek en de sportvoorzieningen; daar wordt vroeg begonnen en tot laat doorgegaan.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met passagiershutten boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een gezinsschip dat tegelijk een bruikbare havenlijst heeft.

Het werkt goed voor wie kinderen meeneemt: de surfsimulator, de ijsbaan en de klimwand vullen een zeedag zonder moeite.

Het werkt uitzonderlijk goed voor de najaarsreizen langs Canada en New England, waar de havens klein zijn en het schip alsnog alles aan boord heeft.

Het werkt goed voor wie Bermuda wil zien; dat eiland is anders alleen met een dure vlucht te bereiken.

Het werkt minder voor wie rust zoekt: met 3.700 passagiers en 1.360 bemanningsleden lopen er ruim vijfduizend mensen rond.

Het publiek is vrijwel volledig Amerikaans. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

De maand bepaalt bij dit schip in welk gebied je vaart.

De reizen naar Bermuda liggen tussen mei en oktober; daarbuiten is het er te koel om te zwemmen.

De reizen langs Canada en New England liggen in september en oktober, en de herfstkleuren zijn daar de reden voor.

Die kleuren beginnen in het noorden en schuiven zuidwaarts; begin oktober is Nova Scotia meestal op zijn mooist en eind oktober New England.

Voor het Caribisch gebied loopt het droge seizoen van december tot april, met vierentwintig tot dertig graden.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot november, met de piek van half augustus tot half oktober.

Waar je opstapt

De twee vertrekhavens liggen allebei aan de oostkust van de Verenigde Staten.

Miami is negen tot tien uur rechtstreeks vliegen vanuit Amsterdam met zes uur tijdverschil en een ESTA.

Cape Liberty bereik je via New York, acht uur rechtstreeks, gevolgd door een half uur tot drie kwartier over de weg naar Bayonne.

Kom minstens een dag eerder; het tijdverschil is fors en een gemiste aansluiting kost je het schip.

Alle reizen beginnen en eindigen in dezelfde haven, dus je hebt een gewoon retourticket nodig.

Hang er bij Cape Liberty dagen aan vast: New York is een bestemming waar een cruise hooguit een aanhangsel bij is.

De cijfers op deze pagina

Het boekingssysteem waarmee wij werken levert voor dit schip geen aantal hutten aan. Het passagiersaantal hierboven is de maximale bezetting met alle stapelbedden meegeteld; bij twee personen per hut varen er enkele honderden mensen minder mee.