Enchantment of the Seas

Wat voor schip is de Enchantment of the Seas?

De Enchantment of the Seas is in 1997 in de vaart gekomen en meet 82.910 brutoton. Het schip is 301 meter lang, telt 12 dekken en heeft plaats voor 2.435 passagiers, met 766 bemanningsleden.

Er staan nu 89 afvaarten open, vanaf €357 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met april 2028.

De rederij is Royal Caribbean International en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Tampa, Costa Maya, Cozumel, Roatan, Belize en CocoCay.

Alle afvaarten vertrekken uit Tampa aan de westkust van Florida en varen naar het westelijke Caribisch gebied.

Dit is een van de oudere schepen in dit aanbod, en dat heeft gevolgen die verderop aan bod komen.

Het schip is in tweeen gezaagd

Dit schip is in 2005 een ingreep ondergaan die in de cruisevaart zelden voorkomt.

Het is op een werf in het Rotterdamse havengebied midscheeps volledig doorgezaagd, waarna de twee helften uit elkaar zijn getrokken.

Daartussen is een nieuw middenstuk van ruim twintig meter geplaatst, met extra hutten en extra openbare ruimtes.

Bij diezelfde verbouwing zijn er zwembaden, een sportgedeelte en een reeks voorzieningen op het bovendek bij gekomen.

Het schip is daarmee een stuk langer geworden dan het in 1997 werd opgeleverd, en de indeling van het middenstuk is nieuwer dan de rest.

Voor de reiziger betekent dat een casco uit de jaren negentig met een gedeelte dat een generatie jonger is.

Het blauwe gat bij Belize

Op dertig afvaarten staat Belize, en dat land heeft voor de kust iets wat je nergens anders ziet.

Midden in het rif ligt een bijna perfect rond gat in de zeebodem, ruim driehonderd meter breed en meer dan honderd meter diep.

Het is een ingestorte grot uit de laatste ijstijd, toen de zeespiegel veel lager lag en er nog een droge grot met druipstenen stond.

Toen het water steeg, liep de grot vol en zakte het dak in; die druipstenen staan er nog steeds, tientallen meters onder water.

De Franse zeeonderzoeker Jacques Cousteau heeft het in 1971 in kaart gebracht en het daarmee wereldberoemd gemaakt.

Je ziet het het beste vanuit de lucht: er vertrekken kleine vliegtuigen die er rondjes boven draaien, en dat is de bekendste excursie van deze route.

Roatan en de Garifuna

Roatan staat op ruim de helft van de afvaarten, en achter dat eiland zit een geschiedenis die weinig bezoekers kennen.

Op Saint Vincent leefde eeuwenlang een bevolking die uit Afrikaanse en Caribische voorouders was ontstaan, met een eigen taal en een eigen cultuur.

Toen de Britten dat eiland in 1797 volledig in handen kregen, hebben zij die hele bevolking op schepen gezet en op Roatan afgezet, ruim tweeduizend kilometer verderop.

Van de vijfduizend mensen die vertrokken, overleefde ongeveer de helft de overtocht; de overlevenden hebben zich over de kust van Midden-Amerika verspreid.

Hun taal, dans en muziek staan sinds 2001 op de Unesco-lijst van immaterieel erfgoed, en op Roatan wonen hun nakomelingen nog steeds in eigen dorpen.

Wie het eiland alleen als duikbestemming ziet, mist dat; er zijn tochten naar die dorpen waar de geschiedenis wordt verteld door mensen die er zelf uit voortkomen.

Cozumel en Costa Maya

De twee Mexicaanse havens op de route lijken niet op elkaar.

Cozumel is een eiland voor de kust van Yucatan met het op een na grootste rifstelsel ter wereld eromheen; snorkelen kan er vanaf het strand.

Het eiland is bovendien de drukste cruisehaven van het Caribisch gebied; op een gewone dag liggen er vier tot zes schepen.

Costa Maya is geen stad maar een aangelegde haven aan een dunbevolkt stuk kust, gebouwd om schepen te ontvangen.

Achter de terminal ligt een omheind gedeelte met winkels en zwembaden; wie verder wil, gaat naar het vissersdorp Mahahual op vijf kilometer of naar de Mayaruines van Chacchoben op een uur rijden.

Wie het aangelegde deel niet verlaat, heeft Mexico niet gezien, en het is goed te beseffen dat je die keuze maakt.

Aan boord

De opzet is die van een schip uit de jaren negentig, met veel glas en zonder de attracties van de nieuwste generatie.

Er is een atrium over meerdere verdiepingen met glazen liften, en langs de zijkant lopen ramen tot aan het dek.

Er is een klimwand aan de achterkant die boven de rand van het schip uitsteekt, en op het bovendek liggen zwembaden en bubbelbaden die over de rand hangen.

Er zijn meerdere restaurants waar de maaltijden bij de prijs zitten, een buffet en enkele zaken met een eigen kaart tegen bijbetaling.

Er is een theater, een casino, een spa en een gedeelte dat alleen voor volwassenen is.

Wat er niet is: een waterpark over meerdere dekken, een ijsbaan en een binnenpromenade; daarvoor is dit schip een generatie te oud.

Wat er los bij komt

De vanafprijs van €357 per persoon is laag, en dat hoort bij een ouder schip en bij de korte reizen die er tussen staan.

Er komt een servicevergoeding bovenop de reissom, een vast bedrag per persoon per dag, dat op je rekening aan boord verschijnt.

Dranken komen los, tenzij je een pakket neemt, en dat geldt ook voor de wifi en de restaurants met een eigen kaart.

De excursies zijn de grootste post; de vlucht boven het blauwe gat bij Belize is daarvan verreweg de duurste.

In Cozumel en op Roatan valt met zelf regelen goed te besparen: er staan taxi's bij de kade en de afstanden zijn klein.

Reken de reis in zijn geheel door voordat je deze prijs met een nieuwer schip vergelijkt.

Welke hutten je beter kiest

Op een schip van deze omvang maakt de plek meer verschil dan de categorie.

De hutten in het middenstuk uit 2005 zijn moderner ingedeeld dan die in de oorspronkelijke helften; vraag daar bij het boeken naar.

Er zijn op dit schip verhoudingsgewijs weinig balkonhutten, want in 1997 was dat nog geen standaard; wie een balkon wil, moet vroeg boeken.

Vermijd de hutten direct onder het buffet en het zwembaddek. Daar wordt vroeg in de ochtend met ligstoelen en karren geschoven.

Vermijd de achterste hutten op de laagste dekken als je gevoelig bent voor trillingen; bij het manoeuvreren draaien de schroeven daar vlak onder.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met passagiershutten boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een schip voor wie een eenvoudige Caribische reis wil zonder een premie te betalen voor attracties.

Het werkt goed voor wie de havens belangrijker vindt dan het schip; op een week staan er vier, en dat is meer dan op de meeste Bahamareizen.

Het werkt goed als tweede deel van een reis door Florida; Tampa ligt op drie kwartier van de stranden van de golfkust.

Het werkt minder voor wie een modern schip verwacht met een waterpark en een binnenpromenade; die zijn hier niet.

Het werkt minder voor wie een balkon vanzelfsprekend vindt; op dit schip is dat een uitzondering en geen regel.

Het publiek is vrijwel volledig Amerikaans. De voertaal is Engels en er is geen Nederlandstalige begeleiding.

Wanneer je gaat

Dit schip vaart het hele jaar vanuit Tampa, dus de maand bepaalt vooral het weer en de drukte.

Van december tot april is het in het westelijke Caribisch gebied vierentwintig tot dertig graden en droog; dat is het aangenaamst en het duurst.

In juli en augustus is het dertig graden en meer met een hoge luchtvochtigheid, en dan vallen de Amerikaanse schoolvakanties.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot november, met de piek van half augustus tot half oktober; reizen gaan door, maar een route kan wijzigen.

Belize is bovendien een ankerhaven: bij te veel deining vervalt die aanloop, en dat gebeurt in de wintermaanden regelmatig.

De rustigste en goedkoopste weken liggen in september en in de eerste helft van december.

Waar je opstapt

Tampa is de vaste vertrekhaven en ligt aan de westkust van Florida.

Er is geen rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam; je gaat met een overstap en bent tien tot twaalf uur onderweg, met zes uur tijdverschil en een ESTA.

De luchthaven van Tampa ligt op een kwartier rijden van de cruiseterminal, en dat is korter dan bij vrijwel elke andere Amerikaanse vertrekhaven.

Om de haven binnen te komen vaart het schip onder een hoge brug over de baai door; die brug bepaalt welke schepen hier terechtkunnen, en de grootste passen er niet onder.

Kom minstens een dag eerder. Bij een overstap is een gemiste aansluiting een reeel risico en het schip wacht niet.

Wie de vlucht toch maakt, hangt er beter dagen aan vast: de stranden van de golfkust liggen op drie kwartier en Orlando op anderhalf uur.

Het eigen eiland en de Bahama-reizen

Op een klein deel van de afvaarten wijkt de route af en gaat het schip naar de Bahama's.

Daar staat CocoCay op het programma, het eigen eiland van de rederij, met stranden, een waterpark en een ballon aan een kabel die je honderd meter de lucht in brengt.

Zo'n dag is voorspelbaar en zonder gedoe: geen verkopers, geen wachtrij bij de douane en alles op je scheepsrekening.

Wat je niet krijgt is een land, en de meeste voorzieningen op dat eiland kosten bovendien extra.

Nassau staat op dezelfde reizen; dat is de hoofdstad van de Bahama's en de drukste cruisehaven van het gebied.

Wie iets anders wil dan de winkelstraten rond de terminal, neemt de boot naar Paradise Island of gaat naar een strand buiten het centrum.

De cijfers op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per hut, en omdat het schip in 2005 is verlengd. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken; het aantal hutten levert dat systeem voor dit schip niet aan.