Cruises naar Nanaimo

Een cruiseterminal die vrijwel leegstaat

Er komen 22 reizen langs in Nanaimo en er vertrekt er geen enkele. Voor een stad met een eigen cruiseterminal is dat weinig.

Die terminal is in 2011 geopend en heeft ongeveer vijfentwintig miljoen Canadese dollar gekost. Het idee was dat schepen die naar Alaska varen hier een tussenstop zouden maken in plaats van de grote haven zestig kilometer oostelijker.

Dat is nooit op die schaal gebeurd. Er komen enkele schepen per seizoen, en in dit bestand zijn het er drieentwintig over meerdere jaren.

De reden is eenvoudig: schepen die van of naar Alaska varen hebben deze stop niet nodig, en wie op Vancouvereiland wil aanleggen kiest meestal de hoofdstad aan de zuidpunt. Het gevolg voor jou is gunstig: als je hier aankomt, ben je vrijwel alleen.

Het punt in het bestand klopt en ligt tweehonderdzeventig meter van de kade. De terminal ligt aan de rand van het centrum, dus je loopt zo de stad in.

Acht van de drieentwintig zonder prijs, en een reis van zevenhonderdnegenenzeventig euro

Bij acht van de drieentwintig reizen ontbreekt het bedrag, en zeven daarvan komen van de grootste aanbieder hier.

De vijftien die er staan lopen van zevenhonderdnegenenzeventig euro tot zevenendertigduizend vierhonderdnegenenzeventig euro. Dat laagste bedrag is voor deze kust opvallend laag.

Dat verschil komt door de duur. Acht reizen duren elf nachten en vier duren zeven, maar er staan er ook bij van honderdveertig en honderdnegentig nachten; die laatste vertekenen het beeld volledig.

Er zijn vier rederijen en de grootste staat op vijftien van de drieentwintig. Vijf reizen vertrekken uit Whittier in Alaska en vijf uit Vancouver.

Er wordt 8 maanden per jaar aangelegd, en dat is voor deze kust veel. april telt zes aanlopen en juni vijf; er staan zelfs twee in januari.

Een kolenstad die aan een ontmoeting begon

Deze plaats bestaat doordat een man in 1849 een stuk steenkool liet zien.

Hij hoorde bij het volk dat hier woonde, was in de smederij van een handelspost verderop en zag daar kolen liggen; hij zei dat die bij hem thuis gewoon aan de oppervlakte lagen. De handelscompagnie is gaan kijken en heeft in 1852 een mijn geopend.

Wat volgde was zestig jaar kolen. Er zijn mijnwerkers uit Engeland, Schotland en later uit China aangevoerd, en de stad is daaromheen gegroeid.

In 1887 is een van de mijnen ontploft door mijngas. Er kwamen honderdachtenveertig mensen om, en dat is een van de zwaarste mijnrampen die Canada heeft gehad; er waren die dag zeven overlevenden.

Van die tijd staat er nog een achthoekig houten wachthuisje uit 1853 aan het water. Dat is het oudste bewaarde gebouw van zijn soort in Noord-Amerika en het staat op tien minuten lopen van de kade.

De badkuipenrace

Sinds 1967 wordt er vanuit deze stad een race gehouden waarbij mensen in gemotoriseerde badkuipen de zeestraat oversteken.

Dat begon als een grap voor het honderdjarig bestaan van Canada. Er deden meer dan tweehonderd kuipen mee en er kwamen er zeventien aan.

Het is daarna gebleven en is uitgegroeid tot een wedstrijd met eigen regels: de kuip moet een badkuip zijn, hij moet aan maten voldoen en er mag een buitenboordmotor van beperkte kracht op. De afstand is ongeveer achtenvijftig kilometer over open water.

Er wordt elk jaar in juli gevaren en de stad noemt zichzelf sindsdien de badkuiphoofdstad van de wereld. Wie niet aankomt, krijgt een prijs voor de dapperste poging.

In dit bestand staan twee aanlopen in juli, dus de kans dat je het meemaakt is klein. Wij noemen het omdat het iets zegt over de plaats.

Wat er te doen is als je hier ligt

Voor de kust ligt een eiland dat provinciaal park is en dat met een voetveer in tien minuten te bereiken is.

Dat eiland heeft twee namen: de Engelse en die van het volk dat hier woont, en de tweede betekent zoiets als plaats om jezelf te genezen. Er is in de negentiende eeuw zandsteen gewonnen en er heeft een conservenfabriek gestaan; nu lopen er paden om het eiland en zijn er stranden.

In de stad zelf loopt een route langs bakkerijen die allemaal hetzelfde nagerecht verkopen, een laagje koek met een laagje vanillecreme en chocolade erop. Dat gebak is naar deze stad genoemd en het is er niet te ontlopen.

Ten zuiden van de stad ligt een park met rotstekeningen die door het plaatselijke volk zijn gehakt. Sommige zijn duizenden jaren oud en er staan afgietsels bij zodat je ze kunt navoelen.

Reken erop dat deze stad klein is: ongeveer honderdduizend inwoners, met een centrum van een paar straten aan het water. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Bij acht van de drieentwintig ontbreekt de prijs. Vraag die op.
• De terminal ligt aan het centrum. Je hebt hier geen vervoer nodig.
• Het is hier rustig; er komen enkele schepen per seizoen.
• De laagste prijs is zevenhonderdnegenenzeventig euro voor een korte reis.
• Het eiland in de haven is tien minuten varen met een voetveer.
• Er wordt negen maanden per jaar aangelegd, ook in de winter.