Cruises naar Margaret River

Het schip ligt tweehonderdeenentwintig kilometer verderop

Er komen 28 reizen langs in Margaret River en er vertrekt er geen enkele. Dat laatste klopt, want dit is geen haven maar een wijnstreek in het zuidwesten van Australie.

Waar het schip wel ligt, is uit de gegevens af te lezen. Alle eenendertig reizen dragen ook Fremantle, de haven bij Perth, en die ligt tweehonderdeenentwintig kilometer noordelijker.

Dat is geen excursie maar een dagreis. Heen en terug is dat ruim vierhonderd kilometer en vijf tot zes uur rijden; wie dat op een aanloopdag doet, is vrijwel de hele dag onderweg.

Er zijn dichterbij wel kades. Busselton ligt op drieenveertig kilometer en heeft twintig aanlopen in dit bestand, en Bunbury op zevenentachtig; maar geen enkele van deze eenendertig reizen draagt een van die twee.

Vraag bij het boeken dus precies wat er wordt aangeboden en hoe lang de rit duurt. Bij deze afstand is dat geen overbodige vraag.

Zevenentwintig reizen dragen Europa, en dat komt uit een record dat Albanie heet

Zevenentwintig van de eenendertig reizen hier dragen Europa als vaargebied, in het zuidwesten van Australie.

Wij hebben die tag op de pagina van Burnie in Tasmanie teruggevoerd op een record dat gewoon Albanie heet, op naam van dat land staat en coordinaten heeft op het geografische midden ervan. Bedoeld wordt Albany in West-Australie, dertienduizend kilometer verderop.

Hier gaat dat opnieuw op, en scherper dan daar. Alle zevenentwintig reizen met de tag dragen dat record, en van de vier reizen zonder de tag draagt er geen enkele het.

Zevenentwintig op zevenentwintig en nul op vier. Dat is de tweede pagina waarop wij deze bron kunnen aantonen, en de scherpste van de twee.

Bij elf van de eenendertig reizen ontbreekt de prijs. De bedragen die er staan lopen van vierhonderdvierenveertig euro tot ruim zesentwintigduizend.

Een wijnstreek die op papier is bedacht

Deze streek maakt wijn sinds 1967, en dat is begonnen met een rapport.

Een landbouwkundige heeft in 1965 de klimaatgegevens van heel West-Australie doorgerekend op de vraag waar de omstandigheden het meest op Bordeaux leken. Hij kwam uit op deze strook tussen twee kapen, en twee jaar later zijn daar de eerste stokken gezet.

Dat heeft ongewoon goed uitgepakt. Deze streek levert nog geen drie procent van de Australische druivenoogst maar een aanzienlijk deel van de wijn die in het hoogste segment wordt verkocht.

De reden is de ligging. Het is een smalle strook tussen twee oceanen, met zeewind aan drie kanten, waardoor er nauwelijks nachtvorst is en de temperatuur weinig uitslaat; dat geeft een lang groeiseizoen.

Er staan nu ruim honderdvijftig wijnhuizen op honderd kilometer, en de meeste zijn klein. Dat is heel iets anders dan de grote bedrijven in het oosten van het land.

De grotten onder de rug

Onder de kalkstenen rug waarop de wijngaarden liggen, zitten meer dan honderd grotten.

Een stuk of vier daarvan zijn opengesteld, met trappen en verlichting. Er zijn druipsteenformaties en er is een grot waar het grondwater als een spiegel op de bodem staat.

In een ervan zijn botten gevonden van dieren die hier tienduizenden jaren geleden leefden en die er niet meer zijn: reuzenbuideldieren ter grootte van een rund. Zij zijn door een gat in het dak naar beneden gevallen en er niet meer uit gekomen.

Die vondsten zijn ter plaatse te zien, deels nog in de grond. Dat is voor een grot een ongewone toevoeging.

Reken op een uur per grot. Zij liggen langs de weg die van noord naar zuid door de streek loopt, en die weg loopt door een bos van karri-bomen die tot zeventig meter hoog worden.

Dat bos is een van de weinige plekken waar die soort voorkomt, en hij groeit alleen op grond met een bepaalde kalkinhoud; daarbuiten houdt hij op. Je ziet de grens tussen dat bos en de rest van de begroeiing als een lijn.

De kaap waar twee oceanen samenkomen

Aan de zuidpunt van deze streek staat een vuurtoren op de plek waar volgens de Australische opvatting de Indische Oceaan overgaat in de Zuidelijke.

Die toren is uit 1896, negenendertig meter hoog en daarmee de hoogste van het Australische vasteland. Je kunt naar boven en je kijkt over water waar niets meer tussen zit tot Antarctica.

Het is daar vrijwel altijd hard weer. De kaap steekt ver in zee en er staat een wind die aan deze kust de brullende veertigers wordt genoemd; dat is niet overdreven.

Tussen juni en december komen er bultruggen en zuidkapers langs die in de baai erachter komen liggen. Dat valt grotendeels buiten het vaarseizoen, want in juni tot en met september komt hier niets.

oktober telt tien van de eenendertig aanlopen. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Het schip ligt tweehonderdeenentwintig kilometer verderop, in Fremantle.
• Vraag wat er precies wordt aangeboden en hoe lang de rit duurt.
• Europa op zevenentwintig reizen komt van een record dat Albanie heet maar Albany is.
• Bij elf van de eenendertig reizen ontbreekt de prijs.
• De walvissen zijn er van juni tot december, grotendeels buiten het vaarseizoen.
• De grotten kosten een uur per stuk.