Cruises naar Hoonah

Dezelfde plek staat twee keer, en hier zie je zes procent

Er komen 27 reizen langs in Hoonah en er vertrekt er geen enkele. Op tweeduizend vierhonderd meter hiervandaan ligt een tweede record dat Icy Strait Point heet, en daar hangen vierhonderdzevenennegentig reizen aan.

Dat is dezelfde aanloop. Icy Strait Point is de aanlegplaats die bij dit dorp hoort en die er in 2004 naast is gebouwd; je stapt daar van boord en het dorp ligt op loopafstand.

De overlap tussen de twee records is nul. Er is geen enkele reis die beide namen draagt.

De scheidslijn is de rederij, zoals bij vrijwel alle splitsingen op deze site. Onder deze naam staan Explora met tweeentwintig reizen, Windstar met zes en Regent met vijf; onder de andere naam staan Norwegian met honderdvierentwintig, Celebrity met zevenenzestig, Princess en MSC met achtenveertig en Royal Caribbean met zevenendertig.

Wie alleen hier kijkt, ziet dus zes procent van wat er naar deze plek vaart. Dat is de scheefste verhouding die wij bij een splitsing hebben gevonden, nog scheever dan bij Virgin Gorda.

De enige cruisebestemming in Alaska die van de oorspronkelijke bewoners is

Wat deze plek onderscheidt van elke andere Alaskahaven is wie de eigenaar is.

Deze aanlegplaats is eigendom van een onderneming die toebehoort aan ongeveer veertienhonderd Tlingit-aandeelhouders uit dit dorp. Die onderneming is voortgekomen uit een Amerikaanse wet uit 1971 waarmee inheemse landclaims in Alaska zijn afgehandeld: in plaats van reservaten kregen de gemeenschappen grond en bedrijven.

Zij hebben in 2004 de oude zalmconservenfabriek uit 1912 opgeknapt en er een aanlegplaats bij gebouwd, met winkels, een museum en excursies. De opbrengst gaat naar de aandeelhouders en naar het dorp.

Dat is in Alaska uniek. Op elke andere plek langs deze kust zijn de winkels aan de kade eigendom van buitenlandse ketens die met de schepen meeverhuizen; hier niet.

Voor jou betekent dat iets praktisch: wat je hier uitgeeft, blijft grotendeels ter plaatse. Dat is op een cruiseroute geen vanzelfsprekendheid.

Waarom deze mensen hier wonen

Dit dorp bestaat doordat de bewoners ongeveer tweehonderdvijftig jaar geleden ergens anders weg moesten.

Hun oorspronkelijke woongebied lag in de baai ten noordwesten hiervan, waar nu een nationaal park is. Rond 1750 kwam de gletsjer in die baai in beweging en schoof over de dorpen heen; wat er stond is verdwenen onder het ijs.

De mensen zijn toen de zeestraat overgestoken en hier opnieuw begonnen. Die geschiedenis wordt in dit dorp doorverteld en zij is de reden dat deze gemeenschap zich tot vandaag met die baai verbonden voelt.

In 2016 is daar voor het eerst in ruim twee eeuwen weer een clanhuis gebouwd, met houtsnijwerk van deze gemeenschap. Dat is gebeurd in samenwerking met de parkdienst, na jaren onderhandelen.

Het dorp zelf is in 1944 vrijwel volledig afgebrand. Daarbij is veel oud houtsnijwerk verloren gegaan, en wat je nu ziet is grotendeels van na die brand.

Een kabel van anderhalve kilometer

De bekendste excursie hier is een tuikabel die vanaf de berg achter de aanlegplaats naar beneden loopt.

Hij is ruim zestienhonderd meter lang en overbrugt vierhonderd meter hoogte, en je hangt er in een stoeltje aan. Er kunnen zes mensen naast elkaar tegelijk, zodat gezelschappen samen gaan.

Dat duurt anderhalve minuut en het is een van de langste van zijn soort ter wereld. Je wordt eerst met een gondel of een bus naar boven gebracht.

Sinds 2021 en 2022 hangen er twee gondelbanen die de aanlegplaats met het bovenstation en met een tweede kade verbinden. Die zijn ook los te gebruiken als je alleen het uitzicht wilt.

Wie dat niets vindt: er loopt een pad langs de kust naar het dorp, ongeveer twee kilometer, en dat is de rustigste manier om hier iets te zien.

Walvissen en beren

De zeestraat voor deze kust is een van de beste plekken in Alaska voor bultruggen.

Ze komen hier in de zomer eten en er wordt gejaagd met een techniek waarbij een groep dieren samen een net van luchtbellen opblaast om vissen bijeen te drijven, en dan tegelijk door het oppervlak schiet. Dat is een aangeleerd gedrag dat maar in een deel van de wereld voorkomt.

De boottochten hiervandaan gaan naar een punt een halfuur varen verderop waar de dieren zich verzamelen. Ze duren drie tot vier uur en meerdere aanbieders geven een garantie.

Het eiland waarop dit dorp ligt heeft daarnaast een van de hoogste dichtheden bruine beren ter wereld; op sommige delen loopt er meer dan een per vierkante kilometer. Er worden tochten aangeboden naar een uitkijkplatform.

Er wordt 6 maanden per jaar aangelegd, van mei tot en met september, met juli als drukste maand. Bij een van de negenentwintig reizen ontbreekt de prijs. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Zoek ook onder Icy Strait Point; daar hangen vierhonderdzevenennegentig andere reizen aan.
• Wat je hier uitgeeft blijft grotendeels ter plaatse; de kade is van de dorpsgemeenschap.
• De walvistochten duren drie tot vier uur.
• Het pad naar het dorp is twee kilometer en gratis.
• Er wordt alleen van mei tot en met september aangelegd.
• Bij een van de negenentwintig reizen ontbreekt de prijs.