Cruises naar Puerto Madryn

Achtenveertig van de honderddertien aanlopen vallen in januari

Er komen 117 reizen langs in Puerto Madryn en er vertrekt er geen enkele. januari telt er achtenveertig, en dat is ruim vier op de tien.

Februari volgt met negentien, maart met zeventien en december met veertien. Van april tot en met september komt er niets.

Dat is de zuidelijke zomer, en het is bepaald door wat er onder deze kust ligt: vrijwel elke reis hier gaat door naar Patagonie, Kaap Hoorn of Antarctica, en die zijn alleen in die maanden bereikbaar.

Vijfenveertig van de 117 reizen beginnen in Buenos Aires, negen in Ushuaia en acht in San Antonio in Chili. Eenentwintig duren veertien nachten en negen vijftien.

De prijzen lopen van twaalfhonderddrieentwintig euro tot eenenveertigduizend achthonderdeenenzeventig, en bij vierendertig reizen ontbreekt het bedrag.

De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Buenos Aires, Ushuaia, Montevideo en Punta Arenas.

Een Welshe kolonie in Patagonie

Deze stad is in 1865 gesticht door honderddrieenvijftig kolonisten die met een omgebouwd vrachtschip uit Liverpool kwamen, en dat waren geen Spanjaarden maar Welshmen.

Zij vertrokken omdat het Welsh in eigen land werd teruggedrongen: op school was het verboden en kinderen die het spraken werden gestraft. In Patagonie wilden zij een gemeenschap waar hun taal en hun geloof konden voortbestaan.

De Argentijnse regering vond het prima, want zij wilde dat lege zuiden bevolkt hebben. De kolonisten kwamen aan in een baai zonder water en zonder hout, en zij hebben het eerste jaar in uitgehakte holen in de klif geleefd.

Het is gelukt. Zij legden een irrigatiestelsel aan in het dal ten zuiden hiervan, en dat werkte zo goed dat er tarwe werd verbouwd die op wereldtentoonstellingen prijzen won.

In twee dorpen op ongeveer zeventig kilometer wordt tot op vandaag Welsh gesproken, naast het Spaans. Er staan kapellen met Welshe opschriften, er zijn theehuizen waar Welshe cake wordt geserveerd, en er is een jaarlijks dichtersfeest naar Welsh model.

Dat is de reden om hier landinwaarts te gaan in plaats van aan de kust te blijven. Wij hebben de afstanden, rijtijden en openingstijden niet ter plaatse gecontroleerd.

De walvissen die je net misloopt

Op het schiereiland ten noorden van deze stad komen elk jaar zuidkaperwalvissen hun jongen krijgen, en dat gebied staat sinds 1999 op de werelderfgoedlijst.

Het gaat om duizenden dieren die de twee beschutte golven binnenkomen om te paren en te kalven, zo dicht bij de kust dat je ze vanaf het strand ziet liggen. Vanuit deze stad varen er boten heen.

Het probleem is het tijdstip. Die walvissen zijn er van juni tot december, met de piek in september en oktober. De schepen komen in januari, februari en maart.

Van de honderddertien reizen hier vallen er veertien in december, en dat is de enige maand waarin je nog kans maakt. In januari zijn de laatste dieren vertrokken.

Wat je in januari wel ziet zijn zeeolifanten en zeeleeuwen, die het hele jaar op de stranden liggen, en de kolonies zijn groot.

De orka's die zichzelf het strand op werken

Op het noordelijke puntje van datzelfde schiereiland gebeurt iets dat maar op twee plekken ter wereld is waargenomen.

Daar ligt een aflopend kiezelstrand waar zeeleeuwen hun jongen krijgen. Orka's komen daar in de branding en werken zich met opzet half het strand op om een jong te grijpen, waarna zij zich terug het water in wurmen.

Dat is levensgevaarlijk voor het dier zelf: een orka die vast komt te liggen droogt uit of raakt oververhit. Het wordt van moeder op kalf aangeleerd en alleen enkele families in deze groep kennen de techniek.

Het gebeurt van half februari tot half april, bij hoogwater, en het is geen zekerheid. Er zitten mensen dagen te wachten zonder iets te zien.

Van de reizen hier vallen er zeventien in maart, dus die kans bestaat. Vraag bij het boeken na of het uitstapje daarheen op het programma staat, want het is ruim twee uur rijden per kant.

De grootste pinguinkolonie buiten Antarctica

Op honderdtachtig kilometer naar het zuiden ligt een kaap waar in het broedseizoen honderdduizenden magelhaenpinguins zitten.

Zij graven holen in de grond tussen de struiken, over een oppervlakte van kilometers, en er lopen looppaden tussendoor. De vogels trekken zich niets van bezoekers aan en lopen dwars over het pad.

Zij zijn er van september tot april, met de kuikens in januari en februari. Dat valt dus wel samen met wanneer de schepen komen, anders dan bij de walvissen.

Het is een lange dag: ruim twee uur rijden per kant over een deels onverharde weg. Dat is de langste excursie hiervandaan en zij vult de hele aanlegdag.

Dichterbij, op een uur, ligt een museum met de resten van een dinosaurus die hier in 2014 is gevonden en die met ruim dertig meter als het grootste landdier geldt dat ooit heeft geleefd.

Waar je op moet letten

• De walvissen zijn in januari weg. Alleen in december maak je nog kans.
• De pinguins zijn er wel, maar dat kost ruim twee uur rijden per kant.
• De orka's zijn van half februari tot half april en zijn nooit zeker.
• Ga landinwaarts voor de Welshe dorpen; dat is wat deze streek uniek maakt.
• Van april tot en met september komt hier geen schip.
• Bij een op de drie reizen ontbreekt de prijs.