Bestemming
Cruise Luxemburg
57 boekbare reizen langs 2 havens, vanaf €1085 per persoon.
57 boekbare reizen langs 2 havens, vanaf €1085 per persoon.
Er zijn 57 boekbare reizen die Luxemburg aandoen, langs 2 vermeldingen: een algemene vermelding Luxembourg op 33 reizen en Remich op 19. Alle 57 zijn riviercruises.
Hier zit een misverstand in dat je vooraf moet kennen. De stad Luxemburg ligt aan de Alzette en de Pétrusse, twee smalle riviertjes in een diep dal, en daar vaart geen schip. Wat de rederijen aandoen is de Moezel, die de oostgrens van het land vormt, met aanlegplaatsen bij Remich, Grevenmacher en Schengen.
De hoofdstad is dus een busexcursie van ongeveer een half uur vanaf de kade. Dat is prima te doen en het is goed om te weten dat je schip er niet ligt.
46 van de 57 reizen duren vijf tot zeven dagen. De vertrekhavens zijn Luxembourg, Neurenberg en Keulen, met Luxembourg zelf op 19 en Neurenberg op 12; de rederijen zijn AmaWaterways, Nicko Cruises en CroisiEurope en de goedkoopste reis begint bij €1.085 per persoon.
Op deze rivier ligt een plaats waar iedereen de naam van kent zonder te weten dat het een dorp is.
Schengen telt een paar honderd inwoners en ligt op het punt waar Luxemburg, Duitsland en Frankrijk samenkomen. Op 14 juni 1985 werd daar het akkoord getekend dat de grenscontroles tussen de deelnemende landen afschafte.
Dat is niet in een zaal gebeurd maar op het water. De ondertekening vond plaats aan boord van een passagiersschip dat midden op de Moezel lag, precies bij het drielandenpunt, zodat geen van de drie landen het gastheerschap kon opeisen. Het dorp is gekozen omdat het niemands hoofdstad was.
Er staat nu een museum aan de oever, er liggen zuilen met sterren, en een deel van de Berlijnse Muur staat er als monument. Je kunt er in een half uur doorheen en het is voor wie op een riviercruise zit een aardige gedachte: het schip waar je op staat vaart over de plek waar het vrije reizen door Europa is ondertekend.
Hoe dun dat land daar is, merk je aan de rivier. De Moezel is hier de grens; aan de ene oever ligt Luxemburg en aan de andere Duitsland, en verderop begint Frankrijk. Er wordt in beide richtingen naar het werk gereden.
De stad Luxemburg staat op een rots boven een dal, en dat is duizend jaar lang haar hele reden van bestaan geweest.
Achtereenvolgens hebben de Bourgondiërs, de Spanjaarden, de Fransen, de Oostenrijkers en de Pruisen de vesting uitgebouwd tot een van de zwaarste van Europa; de bijnaam was het Gibraltar van het noorden. Er liepen kilometers aan gangen door de rots, in drie lagen boven elkaar, met kanonpoorten en ruimte voor duizenden soldaten en hun paarden.
In 1867 is bij een verdrag besloten dat het groothertogdom onafhankelijk en blijvend neutraal zou zijn, op één voorwaarde: de vesting moest weg. Er is zestien jaar gesloopt.
Wat er niet weg kon zijn de tunnels. Een deel van de kazematten is bewaard en te bezoeken, en die zijn in beide wereldoorlogen als schuilplaats gebruikt; er konden tienduizenden mensen in.
De oude stad en de vestingwerken staan sinds 1994 op de Werelderfgoedlijst. Wat je ziet is een stad op twee niveaus: boven de kantoren en de winkelstraten, en zestig meter lager in het dal de wijk Grund met huizen langs het water, verbonden door liften, trappen en bruggen.
Loop over de Chemin de la Corniche langs de oude stadsmuur; dat is de bekendste wandeling van de stad en die kost een kwartier.
Luxemburg is het enige groothertogdom dat er nog is.
Er zijn er in de negentiende eeuw meer geweest, in het Duitse gebied, maar die zijn allemaal opgegaan in grotere staten. Hier zit nog een groothertog, en het land is met tweeënhalfduizend vierkante kilometer kleiner dan de provincie Utrecht.
Wat er in dat kleine land gebeurt is niet klein. Op de Kirchberg-plateau staan het Hof van Justitie van de Europese Unie, de Europese Investeringsbank, de Rekenkamer en een deel van het secretariaat van het Parlement; het is naast Brussel en Straatsburg een van de drie zetels van de Unie.
Daarnaast is het een financieel centrum waar een enorm vermogen aan beleggingsfondsen wordt beheerd. Die twee samen verklaren de welvaart, en ook waarom bijna de helft van de inwoners geen Luxemburgs paspoort heeft en waarom er dagelijks meer dan tweehonderdduizend mensen uit België, Duitsland en Frankrijk naar hun werk komen.
Er zijn drie officiële talen. Luxemburgs wordt thuis en op straat gesproken, Frans is de taal van de wetgeving en van de horeca, en Duits die van de kranten en het basisonderwijs. In de praktijk schakelt iedereen moeiteloos, en Engels erbij.
Er is nog iets wat dit land als eerste deed: sinds 2020 is al het openbaar vervoer gratis, voor iedereen, ook voor bezoekers. Trein, tram en bus kosten niets; alleen de eerste klas in de trein moet je betalen.
De Moezel is aan Luxemburgse kant een wijnstreek van tweeënveertig kilometer, en dat is waar Remich middenin ligt.
Er wordt hier vooral wit gemaakt. De bekendste druiven zijn riesling, auxerrois, pinot gris en rivaner, en daarnaast staat er elbling, een oude soort die al door de Romeinen werd geplant en die vrijwel alleen aan deze rivier is overgebleven.
Waar de streek zelf trots op is, is de crémant. Dat is mousserende wijn volgens de methode van de champagne gemaakt; Luxemburg heeft die benaming in 1991 vastgelegd met strengere regels dan elders en het is er een aanzienlijk deel van de productie.
In Remich liggen kelders in de rotswand waar je die proeverij doet. Dat is de gangbare excursie en het duurt een uur.
Wat je aan de oever ziet zijn steile hellingen met terrassen, deels zo steil dat er met kabellieren wordt gewerkt. De oogst is eind september en in oktober, en dat verklaart waarom oktober met 16 reizen de drukste maand van dit aanbod is en september met 12 de tweede.
Het andere product van het land is minder verheven en minstens zo bekend: brandstof, koffie en tabak zijn er door de lagere accijnzen goedkoper, en aan de grenzen staan tankstations waar half Europa langsrijdt.
Oktober telt 16 reizen, september 12 en augustus 7. Van december tot en met februari komt de teller op nul.
Dat is het gewone ritme van de riviercruise: het vaarseizoen loopt van maart tot november, met een uitloop voor kerstmarkten die op de Moezel beperkt is. Het najaar is hier het hoogseizoen vanwege de oogst en de kleur op de hellingen.
Het weer is gematigd: in de zomer twintig tot zesentwintig graden, in het voorjaar en najaar tien tot achttien en regelmatig regen. Neem een lichte regenjas mee.
Er is één ding dat op een riviercruise altijd speelt en op de Moezel ook: de waterstand. Bij langdurige droogte of juist hoogwater kan een sluis of een traject dicht zijn en wordt een deel van de reis met de bus overbrugd. Dat is vervelend en het is geen wanprestatie van de rederij; kijk hoe je verzekering daarmee omgaat.
Verder is dit een eurozone-land binnen de Europese Unie: geen visum, geen wisselkantoor, gewone roaming en een zorgpas die geldt.
De aanlegplaatsen liggen in kleine plaatsen waar je zo van boord het dorp in loopt. Voor de hoofdstad, voor Trier aan de Duitse kant en voor de kastelen in het binnenland heb je de bus nodig.
