Cruise Anguilla

Drie namen voor dezelfde ankerplaats

Er zijn 148 boekbare reizen die Anguilla aandoen, langs 3 havens. Road Bay draagt er 101, Sandy Ground 21 en de vermelding Anguilla 16.

Die drie zijn dezelfde plek. Sandy Ground is het dorp aan Road Bay en de baai is de enige waar schepen kunnen liggen; er is geen cruisekade en er komt er ook geen.

Dat begrenst wie hier komt. Windstar staat op 47 reizen, Explora op 31 en Emerald Yacht Cruises op 21, en 81 van de 148 reizen zijn geboekt als kleinschalige cruise. Er varen zestien schepen.

De goedkoopste reis begint bij €1.817 per persoon, en dat is een van de hoogste startbedragen op deze site. De vertrekhavens zijn St. Maarten, Miami en San Juan, met Sint Maarten op 55; dat eiland ligt op negen kilometer.

Een eiland dat om zijn stranden bekendstaat en verder weinig heeft

Anguilla is een kalkstenen plaat van vijfentwintig kilometer lang en hoogstens vijf breed, met vijftienduizend inwoners.

Er zijn geen bergen, geen rivieren en geen regenwoud. Het hoogste punt haalt vijfenzestig meter en de begroeiing is struik en cactus; het regent er weinig en drinkwater komt uit regenbakken en ontzilting.

Wat er wel is, zijn drieëndertig stranden, en die zijn de reden dat mensen komen. Het zand is wit en fijn omdat het uit vergruisd koraal en kalksteen bestaat, en het water is helder omdat er geen rivieren zijn die slib aanvoeren.

Shoal Bay East aan de noordkant is het bekendste: twee kilometer zand met een rif op zwemafstand. Rendezvous Bay aan de zuidkant kijkt uit op Sint Maarten en is breder en leger.

Er is geen massatoerisme en dat is beleid. Er staan geen hoge hotels, er is geen cruisekade en er is geen casino-industrie zoals op de buureilanden; wat er is zijn kleine hotels en villa's, en de prijzen zijn navenant.

Wie hier van boord komt heeft dus één ding te doen: naar een strand. Taxi's staan bij de aanlandingsplek en rijden vaste tarieven.

De opstand van 1967

Dit eiland heeft iets meegemaakt wat in de ontkolonisatie zeldzaam is: het heeft gevochten om Brits te blijven.

In 1967 werd Anguilla door Groot-Brittannië samengevoegd met Saint Kitts en Nevis tot één zelfbesturende staat. De inwoners wilden dat niet: het eiland was arm, verwaarloosd en werd naar hun oordeel vanuit Basseterre genegeerd.

Ze verjoegen in mei van dat jaar de politiemacht van Saint Kitts van het eiland, verklaarden zich onafhankelijk van die staat en vroegen Groot-Brittannië om terug te komen. Dat weigerde aanvankelijk.

In maart 1969 landden er alsnog Britse parachutisten en agenten van de Londense politie. Er is geen schot gelost; de bevolking stond langs de weg te juichen. De pers noemde het de Bay of Piglets, naar de mislukte invasie op Cuba.

Sinds 1980 is Anguilla formeel losgemaakt van Saint Kitts en Nevis en is het een Brits overzees gebied met eigen bestuur. Dat is precies wat de bevolking in 1967 vroeg.

Voor een reiziger betekent het: geen ESTA, ponden noch euro's maar de Oost-Caribische dollar, en Amerikaanse dollars worden overal aangenomen.

Eten, en waarom dat hier opvalt

Voor een eiland van vijftienduizend inwoners heeft Anguilla een aantal restaurants dat niet bij die omvang past.

Dat is een gevolg van het publiek: de villa's en de kleine hotels trekken gasten die daarvoor betalen, en er zijn koks uit Frankrijk en de Verenigde Staten naartoe getrokken.

Wat er lokaal wordt gegeten is eenvoudiger en beter. Kreeft van het rif, geroosterd op houtskool. Gegrilde ribben bij de strandtenten. En johnnycake, een gefrituurd broodje dat bij vrijwel alles wordt gegeten.

Bij Sandy Ground staan een paar zaken aan het water waar het schip ligt, en dat is voor een havendag de praktische keuze.

De rumpunch is hier een instituut en de sterkte varieert per zaak. Vraag ernaar voordat je een tweede bestelt.

Wat je verder tegenkomt is muziek. Er is een eigen stijl, string band, met gitaar, banjo en percussie, en die wordt op zondagmiddagen gespeeld in strandtenten waar het publiek uit de eilandbevolking bestaat.

De boten die hier racen

Anguilla heeft een nationale sport en dat is zeilen met open houten boten die op het eiland zelf worden gebouwd.

Die traditie komt uit de tijd dat mannen met zeilboten naar Santo Domingo en Curaçao voeren om werk te zoeken; wie het snelste schip had, was het eerst terug. Daar zijn wedstrijden uit voortgekomen.

De boten zijn twintig tot achtentwintig voet, hebben geen dek en een enorm zeiloppervlak, en er zit tot vijftien man aan boord die als levende ballast op de rand hangen. Ze varen met stenen en zandzakken als ballast, die tijdens de race overboord gaan om lichter te worden.

De grootste wedstrijden zijn rond de eerste maandag van augustus, wanneer de afschaffing van de slavernij wordt herdacht met een week aan feesten en races.

Wie in die periode komt ziet iets wat op geen ander eiland zo bestaat; de rest van het jaar liggen de boten op het strand bij Sandy Ground.

Er is geen carnavalsoptocht met kostuums zoals elders, maar de zeilweek vervult dezelfde rol.

Wat je op het water verder ziet zijn de eilandjes ervoor. Sandy Island is een zandbank met een handvol palmen op tien minuten varen, met een strandtent en verder niets; Prickly Pear ligt verder weg en heeft een rif waar je vanaf het strand naartoe snorkelt. Beide zijn alleen per boot bereikbaar en de tochten vertrekken uit Road Bay.

Onder water ligt er meer dan je zou verwachten voor een eiland zonder rivieren. Er zijn zeven schepen opzettelijk afgezonken om riffen te laten ontstaan, en die liggen op tien tot achttien meter; dat programma loopt sinds de jaren negentig en het koraal heeft ze inmiddels grotendeels overgroeid.

Seizoen en praktische zaken

December telt 38 reizen, januari 31 en februari 27. Van juni tot en met september staat elke maand op nul.

Het orkaanseizoen loopt van juni tot en met november en dit eiland ligt er middenin. In september 2017 trok Irma er als categorie vijf overheen en beschadigde naar schatting negentig procent van de gebouwen; het herstel heeft jaren geduurd.

Daarbovenop komt dat de kleine schepen die hier varen in de zomer naar de Middellandse Zee gaan. Die twee samen verklaren dat het aanbod vier maanden lang op nul staat.

Er wordt getenderd of geankerd, en bij deining kan de aanlanding vervallen. De baai ligt aan de noordwestkant en is beschut voor de passaat, maar niet voor noordelijke deining.

Nederlanders hebben voor kort verblijf geen visum nodig. De landstaal is Engels.

Prijzen zijn hoog, hoger dan op de buureilanden, en dat is een gevolg van hetzelfde beleid dat het eiland rustig houdt. Er zit bovendien een verplichte servicetoeslag op de meeste rekeningen.

Voor wie erheen wil zonder cruise: er varen veerboten vanaf Sint Maarten in vijfentwintig minuten, en er is een kleine luchthaven.

De rederijen zijn Windstar Cruises, Explora Journeys, Emerald Yacht Cruises en Star Clippers. Dat er geen enkele grote naam in die lijst staat is de kern van deze bestemming: wie hier komt, komt op een schip van hooguit een paar honderd passagiers, en dat betekent dat er nooit duizenden mensen tegelijk aan land staan.

Waar je op moet letten

• Road Bay, Sandy Ground en Anguilla zijn dezelfde plek.
• Er is geen cruisekade; alleen kleine schepen komen hier.
• Dit eiland gaat over stranden en verder weinig; verwacht geen bezienswaardigheden.
• Reken op hoge prijzen en op een servicetoeslag.
• Van juni tot en met september vaart er niets.
• Brits gebied, dus geen ESTA; betaal met dollars.