Norwegian Encore

Wat voor schip is de Norwegian Encore?

De Norwegian Encore is in 2019 in de vaart gekomen en meet 169.116 brutoton. Het schip is 333 meter lang, telt 20 dekken en heeft plaats voor 3.998 passagiers in 2.043 hutten, met 1.735 bemanningsleden.

Er staan nu 104 afvaarten open, vanaf €115 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met oktober 2028. In 2024 is het schip opgeknapt.

Het aanbod bestaat uit twee vaste routes: Alaska vanuit Seattle in de zomer, en de Mexicaanse kust vanuit Los Angeles in de winter.

Waarom Victoria op de route staat

Op vrijwel elke Alaska-reis van dit schip staat Victoria in Canada, meestal aan het eind en meestal maar een paar uur.

Dat is geen keuze van de rederij maar een verplichting, en de reden is een Amerikaanse wet.

Een schip dat niet in de Verenigde Staten is gebouwd en niet onder Amerikaanse vlag vaart, mag geen passagiers van de ene Amerikaanse haven naar de andere vervoeren zonder onderweg een buitenlandse haven aan te doen.

Seattle is Amerikaans en de Alaska-havens ook, dus moet er een buitenlandse haven tussen; Victoria op Vancouver Island is de dichtstbijzijnde.

Het gevolg is dat het schip er vaak pas aan het eind van de middag aankomt en rond middernacht weer vertrekt, met een aanloop van een paar uur in het donker.

Wie de bekende tuinen buiten de stad wil zien, moet die avondexcursie boeken; voor een gewone wandeling is de haven van Victoria op loopafstand van het centrum en is dat genoeg.

Juneau, een hoofdstad zonder weg

Juneau is de hoofdstad van Alaska en de enige hoofdstad in de Verenigde Staten die niet over de weg te bereiken is.

De stad ligt ingeklemd tussen bergen en een fjord, met daarachter een ijsveld; er loopt geen enkele doorgaande weg naar de rest van het continent.

Wie er wil komen, gaat met een boot of een vliegtuig, en dat geldt ook voor de politici die er moeten vergaderen.

Vlak buiten de stad ligt de Mendenhall-gletsjer, die vanaf een bezoekerscentrum op loopafstand te zien is en die de afgelopen decennia zichtbaar is teruggetrokken.

Vanaf de kade gaat een kabelbaan de berg op, en boven begint een netwerk van paden met uitzicht over het kanaal.

Wie walvissen wil zien, boekt hier: in de wateren rond Juneau zitten van mei tot september bultruggen die met bellen jagen.

Skagway en de spoorlijn van de goudkoorts

Skagway is een stadje van een paar honderd vaste inwoners dat in 1898 in enkele maanden tot tienduizenden mensen groeide.

Dat kwam door de goudvondst in de Klondike: wie daarheen wilde, moest hier aan wal en met bagage voor een jaar de bergpas over.

De Canadese politie liet niemand door zonder een ton aan voorraden, en die moesten in tientallen tochten te voet over de pas worden gesjouwd.

Om dat op te lossen is in twee jaar tijd een smalspoorlijn door de rotsen gehakt die vanaf zeeniveau in tweeendertig kilometer bijna negenhonderd meter klimt.

Die trein rijdt nog steeds, met houten rijtuigen en balkons, langs afgronden en over houten bruggen, en dat is de bekendste excursie van deze hele route.

De hoofdstraat van het stadje is bewaard gebleven zoals hij toen was, met houten gevels en een station; buiten het seizoen woont er vrijwel niemand.

Glacier Bay

Op deze reizen staat Glacier Bay, en dat is geen haven maar een vaardag in een nationaal park.

Het park is alleen over water te bereiken en de Amerikaanse parkdienst laat er per dag maar een beperkt aantal schepen binnen; die plaatsen worden voor jaren tegelijk vergund.

Het schip vaart een baai in van honderd kilometer diep, met aan het eind gletsjers die tot in zee komen en waar ijs van afbreekt.

Bij de ingang komen rangers van de parkdienst aan boord die de hele dag uitleg geven en 's avonds weer van boord gaan.

Tweehonderdvijftig jaar geleden lag deze hele baai nog vol ijs; het terugtrekken van die gletsjer heeft het water blootgelegd waar je nu doorheen vaart.

Kijk bij het boeken of Glacier Bay op jouw afvaart staat, want niet elke reis van dit schip gaat erheen.

De Mexicaanse kust

In de winter verplaatst het schip zich naar Los Angeles en vaart het weeklussen langs de westkust van Mexico.

Cabo San Lucas ligt op de punt van het schiereiland Neder-Californie, waar de Stille Oceaan en de Golf van Californie elkaar raken; daar staat een rotsboog in zee die het beeldmerk van de plaats is.

Het is een ankerhaven: het schip ligt voor de kust en je gaat met een tender aan wal, wat bij deining kan komen te vervallen.

Mazatlan heeft een boulevard van kilometers langs zee, een oude stad die de laatste jaren is opgeknapt en klifduikers die van een rots afspringen.

Puerto Vallarta ligt aan een van de grootste baaien van het continent, met bergen die tot aan het water komen; van december tot maart komen daar bultruggen om te kalveren.

Deze route heeft weinig zeedagen en drie havens die alle drie op loop- of taxiafstand liggen, en dat maakt zelf aan wal gaan er eenvoudig.

Aan boord

Dit is het laatste en grootste schip van zijn reeks, en dat is aan het aanbod te zien.

Op het bovendek ligt een gokartbaan over twee verdiepingen die over de zijkant van het schip heen loopt, en dat is de langste die er op zee bestaat.

Er is een parcours in de hoogte met een plank die over de rand uitsteekt, een waterpark met glijbanen en een zaal met wagentjes die op rails door een spel rijden.

Er zijn meerdere restaurants waar de maaltijden bij de prijs zitten, een buffet, en een reeks eetgelegenheden tegen bijbetaling.

Rond het schip loopt een promenade op zeeniveau waar je buiten kunt zitten, en op de Alaska-route is dat met een jas aan de beste plek aan boord.

Wat er los bij komt

De vanafprijs van €115 per persoon is laag voor een reis in Alaska, en het is nuttig te weten wat er niet in zit.

Er komt een servicevergoeding bovenop de reissom, een vast bedrag per persoon per dag, dat je pas op je rekening ziet.

Dranken komen los, evenals de wifi, de bijbetaalrestaurants, de gokartbaan en het klimparcours.

De grootste post zijn de excursies, en in Alaska zijn die duur: een tocht met een watervliegtuig of een helikopter naar een gletsjer kost per persoon meer dan een hut op sommige data.

Daar staat tegenover dat je in Juneau, Skagway en Ketchikan van de kade zo het stadje in loopt en dat de bekendste plekken op loop- of busafstand liggen.

Bepaal vooraf welke twee excursies je echt wilt; anders lopen ze op tot boven de reissom.

Welke hutten je beter vermijdt

Op een schip met 2.043 hutten maakt de plek meer verschil dan de categorie.

Vermijd de hutten onder de gokartbaan en het klimparcours; die draaien de hele dag en het geluid gaat door de dekken heen.

Vermijd de hutten direct onder het buffet en het zwembaddek. Daar wordt vroeg in de ochtend met karren geschoven.

Vermijd de achterste hutten op de laagste dekken als je gevoelig bent voor trillingen; bij het manoeuvreren draaien de schroeven daar vlak onder.

Op de Alaska-route weegt een balkon zwaarder dan op de Mexicaanse: je vaart daar overdag fjorden binnen en langs een gletsjer, en dat wil je vanuit je eigen hut kunnen zien.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met passagiershutten boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een gezinsschip en een schip voor wie het schip zelf de bestemming vindt.

Het werkt goed voor wie kinderen meeneemt die iets te doen willen hebben; op de Alaska-route is dat een uitkomst, want het weer werkt daar niet altijd mee.

Het werkt goed voor wie Alaska wil zien zonder zelf te rijden; de afstanden daar zijn enorm en de meeste havens hebben geen weg naar het achterland.

Het werkt minder voor wie rust zoekt: met 3.998 passagiers en 1.735 bemanningsleden lopen er bij volle bezetting bijna zesduizend mensen rond.

Het werkt minder voor wie op de rekening let; bij deze rederij komt er meer los bij dan bij vrijwel elke andere.

Het publiek is vrijwel volledig Amerikaans en Canadees. De voertaal is Engels en er is geen Nederlandstalige begeleiding.

Wanneer je gaat

Bij dit schip bepaalt de maand op welke kust je vaart.

Het Alaska-seizoen loopt van begin mei tot half september; daarbuiten vaart daar niets, want dan is het te koud en te donker.

Mei en juni zijn het droogst en het helderst, met tien tot achttien graden en dagen die in juni nauwelijks eindigen.

Juli is het warmst en het drukst; augustus is het natst, en dan zijn de zalmtrek en de beren die daarop afkomen op hun best.

Reken in elke maand op regen: de kust van Zuidoost-Alaska is een gematigd regenwoud.

Van oktober tot april vaart het schip vanuit Los Angeles, en dan is het aan de Mexicaanse kust vierentwintig tot dertig graden en droog.

Waar je opstapt

De vertrekhaven verschilt per seizoen en dat bepaalt hoe je er komt.

Seattle is tien uur rechtstreeks vliegen vanuit Amsterdam met negen uur tijdverschil en een ESTA; de terminal ligt op een kwartier van het centrum.

Los Angeles is elf uur rechtstreeks; de cruiseterminal ligt in San Pedro, op ruim een half uur rijden van de luchthaven en van het centrum.

Kom minstens een dag eerder. Het tijdverschil is fors en een gemiste aansluiting kost je het schip.

Omdat de reizen in dezelfde haven beginnen en eindigen, heb je een gewoon retourticket nodig.

Hang er dagen aan vast: vanuit Seattle liggen de nationale parken van de staat Washington binnen bereik, en vanuit Los Angeles de kustweg naar San Francisco.

De cijfers op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per hut. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken en horen bij het aanbod dat je hieronder ziet staan.