Cruises naar Sakaiminato

Een vissershaven aan de achterkant van Japan

Er komen 155 reizen langs in Sakaiminato, aan de Japanse Zee in het westen van Honshu.

Deze kust wordt in Japan de achterkant genoemd, en dat is geen minachting maar aardrijkskunde: de bevolking, de industrie en de treinen liggen aan de Grote Oceaankant. Wat hier ligt is dunner bevolkt, kouder in de winter en ouderwetser, en dat is precies waarom een aanloop hier iets anders oplevert dan Tokio of Osaka.

De rederijen zijn Princess Cruises, Seabourn, Azamara Cruises en Silversea Cruises. De schepen zijn Diamond Princess, Seabourn Encore, Azamara Pursuit en Sapphire Princess.

Er wonen ruim dertigduizend mensen. De haven is een van de grootste vissershavens van het land en leeft van krab, inktvis en makreel; de kade waar het schip ligt grenst aan het stadje.

De stad is de toegangspoort tot de streek San'in, met het Nakaumi-meer, de heilige plaatsen bij Izumo en de zandduinen van Tottori.

De straat van de spoken

Sakaiminato is in Japan bekend om één man, en die heeft de hele stad veranderd.

Shigeru Mizuki groeide hier op en werd de tekenaar die de yokai populair maakte: de geesten, demonen en huishoudelijke spoken uit de Japanse volksverhalen. Zijn strip GeGeGe no Kitaro loopt sinds 1960 en is generaties lang verfilmd en getekend.

De straat van het station naar het centrum heet naar hem en staat vol bronzen beeldjes van zijn figuren: er zijn er ruim honderdvijftig, elk met een naamplaatje. Je loopt langs een muurgeest, een paraplu met één oog en een man met een oogbol als vader.

Aan het eind staat het museum, met zijn tekeningen en met de geschiedenis erachter. Mizuki verloor in de oorlog zijn linkerarm op Nieuw-Brittannië en leerde daarna met rechts tekenen; zijn latere werk over die oorlog is scherp en zonder heldendom.

Er rijden treinen met de figuren erop beschilderd, de riolering heeft eigen putdeksels, en het stadhuis heeft een spookklok. Voor een stadje van deze omvang is dat een opmerkelijke consequentie.

Wie niets met strips heeft, vindt het waarschijnlijk vermakelijk genoeg voor een uur en gaat daarna de streek in.

Wat er in de streek ligt

De belangrijkste bestemming is Izumo Taisha, op ruim een uur rijden.

Dat is een van de oudste en belangrijkste heiligdommen van Japan, gewijd aan de god van huwelijk en verbintenissen. Het hoofdgebouw staat op vierentwintig meter en was volgens de overlevering ooit tweemaal zo hoog; er hangt een gevlochten touw van meerdere tonnen boven de ingang van de gebedshal.

Hier klap je vier keer in plaats van twee keer in de handen bij het bidden: twee keer voor jezelf en twee keer voor je partner, huidig of toekomstig. In de tiende maand van de oude kalender komen volgens het geloof alle goden van Japan hier bijeen, en die maand heet in de rest van het land de maand zonder goden en hier juist de maand met goden.

Matsue ligt op een half uur en heeft een van de twaalf originele kasteeltorens van Japan, in hout, uit 1611. De meeste Japanse kastelen zijn naoorlogse betonnen kopieën; deze is echt en je klimt er langs steile trappen in.

In Matsue staat ook het huis van Lafcadio Hearn, de Ierse schrijver die zich hier in 1890 vestigde, met een Japanse vrouw trouwde en de spookverhalen van dit land voor het Westen optekende. Dat sluit toevallig precies aan bij de reden dat Sakaiminato bekend is.

Adachi is een museum met moderne Japanse schilderkunst, en de tuin daar wordt al meer dan twintig jaar door een Amerikaans vaktijdschrift tot de beste van Japan uitgeroepen. Je loopt er niet in: de tuin is als een reeks levende schilderijen door de ramen te zien.

De zandduinen van Tottori liggen op anderhalf uur: zestien kilometer kust met duinen tot vijftig meter hoog, het enige duingebied van deze omvang in Japan.

Wat je hier eet

Deze haven is voor Japanners een culinaire bestemming, en dat is aan de vismarkt te zien.

De sneeuwkrab uit de Japanse Zee is het product van de streek. Het seizoen loopt van november tot maart, en de mannetjeskrab met een gemerkt label uit deze haven haalt op de veiling prijzen die in het nieuws komen.

Verder is dit de grootste aanvoerhaven voor blauwe vinvis-tonijn van de Japanse Zee en voor makreel en inktvis.

Bij de markt zijn zaken waar je de vangst van dezelfde ochtend krijgt, en een kom donburi met rauwe vis kost er een fractie van wat je in Tokio betaalt.

De streek maakt ook eigen sake; het rijstgebied achter de kust levert de grondstof en het water uit de bergen de rest.

Betalen gaat met yen, en in de kleine zaken is contant geld de norm. Pinnen met een buitenlandse pas lukt bij de postkantoren en de gemakswinkels.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 11 maanden met aanlopen, met april als drukste maand.

Dat april bovenaan staat is de kersenbloesem. Die trekt vanaf eind maart van het zuiden naar het noorden en duurt per plaats ongeveer een week; rederijen leggen hun reizen daaromheen, maar het tijdstip verschuift jaarlijks met het weer en een garantie bestaat niet.

Het weer is in het voorjaar tien tot achttien graden, in de zomer zesentwintig tot tweeëndertig met hoge luchtvochtigheid, en in het najaar vijftien tot tweeëntwintig. Oktober en november zijn de aangenaamste maanden en dan kleuren de esdoorns.

De winter is aan deze kant van Japan streng. Vochtige lucht van de Japanse Zee stuit op de bergen en levert een van de zwaarste sneeuwvallen ter wereld op; deze streek ligt daar aan de rand van.

Van augustus tot oktober is er kans op tyfoons, en dan kan een aanloop vervallen.

De aanlopen zijn meestal van 's ochtends tot een uur of vijf. Omdat de bestemmingen in de streek een uur of meer rijden zijn, is dit een haven waar een georganiseerde excursie of een vooraf geregelde auto meer oplevert dan zelf uitzoeken.