Cruises naar Punta del Este

De badplaats van Zuid-Amerika

Er komen 226 reizen langs in Punta del Este, aan de zuidkust van Uruguay.

Dit is de plek waar Argentinië en Brazilië hun zomervakantie doorbrengen. Buiten het seizoen wonen er zesduizend mensen; in januari en februari lopen er honderdduizenden rond, en de flats langs het strand staan dan vol.

De rederijen zijn MSC Cruises, Costa Cruises, Celebrity Cruises en Oceania Cruises. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Buenos Aires, Camboriu, Rio de Janeiro en Montevideo; dit is een aanloop op de zomerroutes langs de oostkust van Zuid-Amerika.

Er is geen kade voor cruiseschepen. Het schip ligt voor anker in de baai en je gaat met een tender aan wal bij de jachthaven, midden in het stadje.

De naam betekent oostelijke punt, en dat is precies wat het is: het schiereiland waar de Río de la Plata ophoudt en de Atlantische Oceaan begint.

Twee zeeën, twee stranden

Aan de ene kant van het schiereiland ligt de Playa Mansa, het tamme strand, aan de rivierzijde. Het water is er bruin van het slib van de Río de la Plata, rustig en ondiep, en dat is waar gezinnen zitten.

Aan de andere kant ligt de Playa Brava, het wilde strand, aan de oceaan. Daar is het water blauw en koud, met branding en een onderstroom.

Op dat wilde strand staat het beeld waar de plaats om bekendstaat: vijf vingers en een deel van een hand die uit het zand omhoogkomen, gemaakt in 1982 door de Chileense kunstenaar Mario Irarrázabal. Het heet La Mano en het is bedoeld als waarschuwing voor de verdrinkingsdood, niet als vrolijk beeld; dat weten de meeste mensen die erop klimmen niet.

Het verschil tussen die twee kanten is op de kaart een paar honderd meter en in het water tien graden.

De jachthaven ligt aan de tamme kant, met zeeleeuwen die op de steigers liggen en op de resten van de vissers wachten.

Vanaf de punt zelf kijk je op Isla de Lobos, negen kilometer voor de kust, waar een van de grootste zeeleeuwenkolonies van het zuidelijk halfrond ligt; er zijn er tienduizenden. Er staat ook de hoogste vuurtoren van Zuid-Amerika.

Wat er verder ligt

De omgeving is interessanter dan het stadje zelf, en de afstanden zijn klein.

Casapueblo ligt op een kwartier rijden bij Punta Ballena: een wit gebouw dat over een klif is gebouwd door de kunstenaar Carlos Páez Vilaró, zonder rechte hoeken en zonder tekeningen vooraf, in de loop van decennia met de hand gevormd. Het is deels museum en deels hotel, en bij zonsondergang wordt er een opname van zijn eigen stem afgespeeld.

Páez Vilaró is ook bekend om iets anders: zijn zoon zat in het vliegtuig dat in 1972 in de Andes neerstortte, en hij heeft maandenlang zelf naar de overlevenden gezocht.

José Ignacio ligt op drie kwartier oostelijk en is het rustige tegendeel van Punta del Este: een dorp met een vuurtoren, zandwegen en restaurants aan het strand waar op open vuur wordt gekookt.

Landinwaarts liggen wijngoederen. Uruguay maakt tannat, een druif uit het zuidwesten van Frankrijk die hier in de negentiende eeuw door Baskische immigranten is gebracht en die het nationale product is geworden; er zijn bodega's op een half uur van de kust.

Wie de hoofdstad wil zien: Montevideo ligt op anderhalf uur rijden en is voor een havendag te ver als het schip vroeg vertrekt.

Wat je aan wal moet weten

Uruguay is naar Zuid-Amerikaanse maatstaven duur, en Punta del Este is dat binnen Uruguay opnieuw.

Reken op prijzen die eerder Europees dan Zuid-Amerikaans aanvoelen, zeker in het hoogseizoen. Buiten het seizoen is een groot deel van de zaken gesloten.

Betalen gaat met de Uruguayaanse peso, en de Amerikaanse dollar wordt in de toeristische zaken aangenomen. Pinnen kan overal; buitenlandse kaarten krijgen in restaurants soms een btw-korting, want die is voor bezoekers deels teruggegeven.

Wat je hier eet is vlees. De asado is de barbecue op houtskool of hout, met verschillende stukken rund die achter elkaar op tafel komen; chivito is het broodje met biefstuk, ham, kaas en ei dat als nationaal gerecht geldt.

Mate zie je overal: mensen lopen met een kalebas in de hand en een thermoskan onder de arm, en die wordt de hele dag bijgevuld. Uruguay drinkt er per hoofd meer van dan welk land ook.

Het land is politiek stabiel, veilig naar de maatstaven van de regio, en de wetgeving is opvallend ruim: het huwelijk voor iedereen en de verkoop van cannabis via de apotheek zijn hier eerder geregeld dan in vrijwel de hele wereld.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 7 maanden met aanlopen, met februari als drukste maand.

Het seizoen loopt van november tot maart, want dat is hier de zomer. In januari en februari is het vierentwintig tot dertig graden, en dat valt samen met de Argentijnse en Braziliaanse vakantie; het is dan druk en duur.

November, maart en april zijn achttien tot vijfentwintig graden, rustiger en aangenamer om te lopen.

In de zuidelijke winter komt hier vrijwel niets langs; het is dan tien tot vijftien graden, winderig en grijs, en het stadje ligt stil.

Het zeewater is zelfs midden in de zomer aan de oceaankant achttien tot eenentwintig graden, want de koude stroom loopt langs deze kust omhoog.

Omdat alles met tenders gaat en de baai open ligt naar het zuiden, kan een aanloop bij deining vervallen. Dat is bij deze haven een reëel voorbehoud.

De zon is fel en de ozonlaag boven dit deel van het halfrond is dunner; factor vijftig en een hoed zijn hier verstandig, ook bij bewolking.