Cruises vanuit Porto Grande (Mindelo)

De muziekstad van Kaapverdië

Er komen 156 reizen langs in Mindelo, op het eiland São Vicente in Kaapverdië.

De haven heet Porto Grande en dat is verdiend: het is een verzonken vulkaankrater die als een ronde baai open ligt naar zee, diep genoeg voor grote schepen en aan drie kanten beschut door bergen.

De rederijen zijn MSC Cruises, TUI Cruises Mein Schiff, Seabourn en Silversea Cruises. De schepen zijn Mein Schiff 7, Seabourn Venture, MSC Seaview en MSC Magnifica.

Wat er verder op dezelfde reizen staat is Tenerife, Gran Canaria, Madeira, Lissabon en Praia. Dit is een aanloop op de routes tussen Europa en de Canarische eilanden, en op de oversteken naar Zuid-Amerika en zuidelijk Afrika.

De kade grenst aan de stad. Je loopt van de loopplank de boulevard op, en dat maakt dit een van de eenvoudigste aanlopen van de Atlantische Oceaan.

Een havenstad met een Britse aanslag

Mindelo heeft zeventigduizend inwoners en is de tweede stad van het land, na hoofdstad Praia op Santiago.

De stad is opgekomen door de kolen. Vanaf 1838 legden Britse maatschappijen hier een bunkerstation aan voor stoomschepen op weg naar Zuid-Amerika en Zuid-Afrika; op het hoogtepunt lagen er honderden schepen per maand.

Dat is aan de stad te zien. Er staan koloniale panden in pasteltinten, een replica van de toren van Belém uit Lissabon aan de kade, en een gouverneurspaleis in roze. De Britten hebben cricket, thee en een zekere ordelijkheid achtergelaten die op de andere eilanden ontbreekt.

Toen de schepen op olie overgingen, viel dat werk weg. De haven is nu vooral visserij en overslag, en de stad leeft van wat er daarna is gekomen.

Het eiland is droog en kaal. São Vicente heeft nauwelijks neerslag en het water komt uit ontzilting; de heuvels zijn bruin en de begroeiing is schaars, wat het contrast met het blauwe water scherp maakt.

De morna en Cesária Évora

Mindelo is de muziekstad van het land, en dat is niet folkloristisch bedoeld.

De morna is het lied van Kaapverdië: langzaam, in mineur, met gitaar, cavaquinho en viool, over vertrek, heimwee en de zee. Het woord sodade, verlangen naar wat er niet meer is, is er het kernbegrip van. Sinds 2019 staat de morna op de Unesco-lijst van immaterieel erfgoed.

Cesária Évora is hier geboren en heeft in de bars van deze stad gezongen voordat ze op haar vijftigste internationaal doorbrak. Ze trad altijd blootsvoets op, als verwijzing naar de armoede waar ze vandaan kwam, en werd de barrevoetse diva genoemd.

Haar huis is te bezoeken en er staat een standbeeld op het plein dat naar haar is genoemd; de luchthaven draagt eveneens haar naam. Ze is in 2011 gestorven en het hele land liep uit.

In de bars aan de Rua de Lisboa wordt nog steeds live gespeeld, en het carnaval van Mindelo is met Braziliaanse invloeden het grootste van het land.

Wat je hier drinkt is grogue, een sterke drank uit suikerriet die op de eilanden wordt gestookt, vaak met honing tot ponche gemengd.

Santo Antão

Het eiland aan de overkant is de reden dat veel bezoekers de boot pakken.

Santo Antão ligt op een uur varen met de veerdienst en is het tegendeel van São Vicente: groen, steil en nat aan de noordkant, met ravijnen waarin suikerriet en koffie groeien.

De oude weg over het eiland is met de hand geplaveid met basaltkeien en klimt naar een pas van 1.600 meter langs de rand van een krater. Die rit is beroemd en niet voor wie hoogtevrees heeft.

Er lopen wandelpaden door de valleien van Paul en Ribeira Grande, van de bergen naar de zee, langs terrassen die met de hand zijn aangelegd.

Voor een cruisedag is dit krap: de overtocht heen en terug kost twee uur en de veerdienst vaart op vaste tijden. Wie het doet, moet het schema vooraf naast de ligtijd leggen.

Dichterbij ligt Baía das Gatas op twintig minuten, een baai met een natuurlijk zwembad achter een rif, en Calhau bij de vulkaan aan de oostkant.

Wanneer de schepen komen

Er zijn 9 maanden met aanlopen, met maart als drukste maand.

Het zwaartepunt ligt tussen november en april. Dat is het droge seizoen en het is ook wanneer de schepen tussen Europa, de Canarische eilanden en Zuid-Amerika verplaatsen.

Het klimaat is het hele jaar tweeëntwintig tot achtentwintig graden. Kaapverdië ligt op vijfhonderd kilometer van Senegal en in de baan van de passaat, en het waait er vrijwel altijd.

Van juli tot oktober valt de weinige regen die er is, en dan is het vochtiger en warmer. Dit is ook het gebied waar de meeste Atlantische orkanen ontstaan: ze vormen zich hier als tropische golven en trekken daarna westwaarts. Het eiland zelf wordt zelden geraakt.

Wat wel voorkomt is de calima: stof uit de Sahara dat met de wind meekomt en de lucht dagenlang bruin en het zicht diffuus maakt.

Betalen gaat met de Kaapverdische escudo, die aan de euro is gekoppeld; euro's worden vrijwel overal aangenomen. Pinnen kan in de stad.

Er wordt Portugees gesproken en onderling Kaapverdisch creools. Het land is veilig en de omgang is ontspannen; het woord morabeza staat voor de gastvrijheid waar de eilanden om bekendstaan.