Cruises naar Portland, Maine

Kreeft, vuurtorens en een stad die vier keer afbrandde

Er komen 163 reizen langs in Portland, de grootste stad van de Amerikaanse staat Maine.

De stad ligt op een schiereiland in de Casco Bay en telt zeventigduizend inwoners. De cruisekade grenst aan de Old Port, de oude havenwijk, dus je loopt zo de stad in.

De rederijen zijn Holland America Line, Norwegian Cruise Line, Princess Cruises en Oceania Cruises. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Boston, Halifax, Bar Harbor en Saint John; dit is de route van Canada en New England die in het najaar wordt gevaren.

Portland is vier keer door brand verwoest, de laatste keer in 1866 op de vierde juli, toen een vonk van vuurwerk in een botenwerf terechtkwam en tienduizend mensen dakloos raakten.

Wat daarna is gebouwd staat er nog: de Old Port bestaat uit pakhuizen van rode baksteen uit de late negentiende eeuw, met kasseienstraten en gaslantaarns, en dat is de reden dat de wijk er zo eenvormig uitziet.

De vuurtoren die George Washington liet afmaken

Op zes kilometer van het centrum staat Portland Head Light, de bekendste vuurtoren van de Verenigde Staten.

De bouw begon in 1787 op last van de staat Massachusetts, waar Maine toen bij hoorde, en werd afgemaakt met geld dat het Congres onder president Washington beschikbaar stelde. Hij brandt sinds januari 1791 en is daarmee de oudste nog werkende vuurtoren van de staat.

Hij staat op een klif in een park, met een huis van de vuurtorenwachter ernaast dat museum is. Het is een van de meest gefotografeerde bouwwerken van het land.

Voor de kust liggen de resten van een schip dat er in 1886 op de rotsen liep. De wachter van dat moment heeft de hele bemanning gered, en dat verhaal staat in het museum.

Reken op een kwartier rijden en op een uur ter plaatse. In het park lopen paden langs de kust met uitzicht over de baai.

In dezelfde baai staan nog vijf vuurtorens, waaronder Spring Point Ledge, die aan het einde van een pier van negenhonderd stenen staat waar je overheen kunt lopen.

De kreeft, en hoe die werkt

Maine vangt jaarlijks tientallen miljoenen kilo's kreeft en dat is de bedrijfstak die de kust draaiende houdt.

De vangst gebeurt met vallen aan boeien, elk met een eigen kleurcombinatie die bij een visser is geregistreerd; die kleuren zie je overal aan de kade hangen. Een visser mag een beperkt aantal vallen zetten en er gelden regels over maat en over vrouwtjes met eieren, die met een inkeping in de staart worden gemerkt en die niet mogen worden gevangen.

Dat stelsel werkt: het is een van de weinige visserijen ter wereld die als duurzaam wordt aangemerkt en de vangst is de afgelopen decennia toegenomen.

Wat je hier eet is de lobster roll: kreeft in een geroosterd broodje, met boter of met een beetje mayonaise. De discussie over welke van die twee de juiste is, is in Maine een serieuze aangelegenheid.

Er varen boten vanaf de kade waarop je meegaat met het lichten van de vallen; die duren anderhalf uur en er wordt uitgelegd hoe het werkt.

Kreeft was tot in de negentiende eeuw voedsel voor gevangenen en bedienden, en er waren regels die voorschreven hoe vaak je het iemand hoogstens mocht voorzetten. De omslag kwam met de spoorwegen en het conservenblik.

Een stad met een keuken

Portland heeft de laatste twintig jaar een reputatie op het gebied van eten opgebouwd die niet bij de omvang past.

De stad heeft naar verhouding meer restaurants per inwoner dan vrijwel elke andere Amerikaanse stad en heeft meermaals nationale prijzen gewonnen. Dat komt door de combinatie van de vangst, de landbouw uit het achterland en de lage huren van twintig jaar geleden.

Wat je in de Old Port vindt: oesterbars, brouwerijen en bakkerijen, met een dichtheid die je in een stad van deze omvang niet verwacht. Er zijn meer dan twintig brouwerijen in en om de stad.

Op de Commercial Street liggen de kades waar de vissersvloot ligt, met daarnaast de winkels. Dat is nog altijd een werkende haven en geen decor: er wordt vroeg gelost.

Buiten de Old Port ligt de Arts District met het kunstmuseum, dat werk heeft van Winslow Homer en de Wyeths, schilders die deze kust hebben vastgelegd.

Het huis van de dichter Longfellow, uit 1785 en het oudste bakstenen huis van het schiereiland, is museum en staat middenin de stad.

Wat er buiten de stad ligt

Maine heeft een kustlijn die door alle inhammen ruim vijfduizend kilometer lang is en die grotendeels uit graniet bestaat.

Op honderdvijftig kilometer noordelijk ligt Acadia National Park bij Bar Harbor, en dat is te ver voor een havendag vanuit Portland; veel reizen doen die haven apart aan.

Dichterbij liggen de dorpen aan de kust: Kennebunkport op een half uur, met houten huizen en een haven, en Freeport op twintig minuten, waar de outdoorwinkel L.L.Bean sinds 1912 zit en al sinds 1951 dag en nacht open is.

In de Casco Bay liggen ruim tweehonderd eilanden, waarvan er een handvol bewoond is. Er vaart een postboot die in drie uur langs vier eilanden gaat en die als rondvaart te gebruiken is.

Wat de streek in oktober bijzonder maakt is het blad. De esdoorns in New England verkleuren fel rood en oranje, en de piek ligt hier in de eerste helft van oktober.

Verder landinwaarts liggen meren en bossen, en dat is een dagtocht die niet in een havendag past.

Wanneer de schepen komen

September en oktober dragen het merendeel van de aanlopen. Van december tot en met april komt hier vrijwel niets langs.

Dat is het seizoen van Canada en New England, van eind augustus tot half oktober, met de herfstkleuren als voornaamste verkoopargument.

Het weer is dan tien tot twintig graden overdag en fris in de ochtend. In de zomer is het twintig tot zesentwintig; in de winter vriest het en ligt er sneeuw.

Neem lagen mee en een windjack. Aan het water is het altijd kouder dan in de stad en de wind komt van zee.

De kade ligt aan Ocean Gateway, op vijf minuten lopen van de Old Port. Bij meerdere schepen ligt er een aan een andere kade, iets verder maar nog steeds te belopen.

Betalen gaat met een kaart; contant geld heb je nauwelijks nodig. Let op dat de prijzen zonder belasting worden vermeld en dat er fooi wordt verwacht in restaurants, doorgaans achttien tot twintig procent.