Cruises naar Pisco

Achtentwintig van de vijfenveertig aanlopen vallen in januari

Er komen 48 reizen langs in Pisco en er vertrekt er geen enkele. De coordinaten kloppen en aan dit record is niets mis.

januari telt achtentwintig aanlopen. Dat is bijna twee op de drie, in een enkele maand; september heeft er vier en de overige maanden twee of drie.

In april, mei, juni en juli komt er niets. Dat is hier winter en het is bovendien de tijd dat de mistbank die bijna het hele jaar boven deze kust hangt op zijn dikst is.

Die piek in januari hangt samen met de rondvaarten langs de westkust van Zuid-Amerika, die van december tot maart varen. Wie buiten die maanden wil, heeft weinig te kiezen.

De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Valparaiso, Callao, Miami en Guayaquil. Bij vijf van de vijfenveertig reizen ontbreekt het bedrag en de prijzen lopen van negentienhonderdnegenenvijftig euro tot negenentachtigduizend vierhonderdnegenendertig euro.

Het schiereiland waar bijna niets groeit

De kade ligt aan een baai die door een schiereiland wordt afgeschermd, en dat schiereiland is een van de droogste plekken ter wereld.

Er valt hier minder dan tien millimeter regen per jaar en op sommige plekken jarenlang niets. Wat er groeit, leeft van de mist die 's ochtends vanaf zee komt binnendrijven en die door de koude zeestroom voor de kust wordt gevormd.

Dat levert een landschap op van rode en gele woestijn die rechtstreeks in blauwe zee overgaat, met kliffen ertussen. Er is een reservaat van ruim driehonderdduizend hectare waarvan het grootste deel uit zee bestaat.

In die zee zit door diezelfde koude stroming zoveel voedsel dat de kust vol zit met zeeleeuwen, pelikanen, aalscholvers en flamingo's. Het contrast tussen de lege woestijn en het volle water is wat mensen hier bijblijft.

Reken op een halve dag. Neem water en bescherming tegen de zon mee, want er is geen schaduw.

Eilanden die van vogelpoep zijn gebouwd

Voor de kust liggen rotseilanden waar zoveel zeevogels zitten dat hun uitwerpselen daar meters dik hebben gelegen.

Dat spul, guano, is een van de sterkste natuurlijke meststoffen die er zijn, en het is in de negentiende eeuw de belangrijkste bron van inkomsten van dit land geweest. Tussen 1840 en 1880 is er ruim tien miljoen ton afgegraven en naar Europa en Noord-Amerika verscheept.

Dat werk werd gedaan door contractarbeiders uit China, onder omstandigheden die dodelijk waren; de damp van het opgedroogde spul tast de longen aan. Er zijn er in die jaren tienduizenden naartoe gebracht.

De guano wordt nog steeds geoogst, maar met tussenpozen van jaren en met de hand, zodat de vogels niet worden verjaagd. Op de eilanden staan de muurtjes en steigers van die winning nog.

Boten varen er in ongeveer twee uur heen en terug. Aan land gaan mag niet; je vaart eromheen en langs de kolonies zeeleeuwen.

Een tekening van tweehonderd meter in de helling

Op de noordkant van datzelfde schiereiland staat een figuur in de helling gekrast die van zee af goed te zien is.

Het is een soort drietandige kandelaar van bijna tweehonderd meter hoog, uitgehakt in de harde zoutkorst tot een halve meter diep. Doordat het hier niet regent en de wind altijd uit dezelfde hoek komt, ligt hij er onaangetast bij.

Hoe oud hij is en waarvoor hij diende, weet niemand. Er zijn scherven bij gevonden uit ongeveer tweehonderd voor onze jaartelling, maar dat bewijst alleen dat er toen mensen waren. Verklaringen lopen uiteen van een baken voor zeelieden tot een religieus teken.

De boten naar de eilanden varen er onderweg langs, dus je krijgt hem er meestal bij. Je ziet hem alleen vanaf het water goed.

Op ongeveer driehonderd kilometer zuidwaarts liggen de veel bekendere lijnen in de woestijn. Die zijn alleen vanuit de lucht te zien en de vlucht vertrekt van een vliegveld hiervandaan; reken op een hele dag en op een klein vliegtuig. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

De stad is in 2007 grotendeels ingestort

Er is iets aan deze plaats dat je moet weten voordat je de kade afloopt.

Op vijftien augustus 2007 trof een aardbeving met een kracht van acht deze kust, met het epicentrum vlak voor deze baai. De schok duurde bijna vier minuten, wat uitzonderlijk lang is.

Ongeveer tachtig procent van de stad is toen ingestort. Er kwamen ruim vijfhonderd mensen om, van wie een groot deel in de hoofdkerk, waar op dat moment een mis werd gehouden en waarvan het dak neerkwam.

De wederopbouw heeft jaren geduurd en is niet overal afgerond. Wat je ziet is daardoor grotendeels nieuw, met open plekken ertussen, en dat verklaart waarom de stad zelf weinig te bieden heeft.

Wat hier is, ligt buiten de stad: het reservaat, de eilanden en de druivenvelden in het dal erachter, waar de sterkedrank wordt gestookt die naar deze plaats is genoemd.

Waar je op moet letten

• Januari telt bijna twee op de drie aanlopen; buiten december tot maart is er weinig.
• De stad zelf heeft weinig te bieden; wat er is ligt buiten de stad.
• Op de eilanden mag je niet aan land; je vaart eromheen.
• Neem water en zonbescherming mee; in het reservaat is geen schaduw.
• De woestijnlijnen zijn een hele dag en gaan met een klein vliegtuig.
• Het is hier vaak mistig in de ochtend, ook in de zomer.