Cruises naar Komodo Eiland

Een eiland zonder haven, en zonder dorp

Er komen 107 reizen langs in Komodo Eiland en er vertrekt er geen enkele. Er is hier ook geen kade, geen stad en geen weg.

Dit is een nationaal park en verder niets. Het schip gaat voor anker in een baai en zet de passagiers met sloepen af op een houten steiger, en daarvandaan loop je met een parkwachter het pad op.

Dat is geen overdreven voorzorg. Op dit eiland en op het buureiland leven ongeveer drieduizend komodovaranen, en die zijn de grootste hagedissen ter wereld: tot drie meter lang en tot negentig kilo.

Je gaat er dus nooit alleen op uit. De wachters lopen mee met een gevorkte stok, en de groepen zijn beperkt in omvang.

Er staat naast dit record nog een tweede voor hetzelfde eiland, met de Duitse schrijfwijze, en daar hangen drie reizen aan. Die twee zijn niet samengevoegd, dus zoek op beide namen.

Wat er over die varanen niet klopt

Over deze dieren doet al decennia een verhaal de ronde dat inmiddels is weerlegd.

Het gaat zo: de varaan bijt zijn prooi een keer, waarna de bacterien in zijn muil de wond laten ontsteken en het dier dagen later aan bloedvergiftiging sterft. Dat stond jarenlang in elk natuurprogramma.

In 2009 is aangetoond dat het anders zit. Deze dieren hebben gifklieren in hun onderkaak, en dat gif verhindert dat het bloed stolt en laat de bloeddruk kelderen. De prooi sterft aan bloedverlies en shock, niet aan bacterien.

Voor jou verandert dat weinig: je houdt in beide gevallen afstand. Maar het is een van de duidelijkste voorbeelden van hoe lang een verkeerde verklaring kan blijven rondgaan.

Deze dieren zijn overigens pas in 1910 bij de westerse wetenschap bekend geworden, en dat gebeurde door een Nederlandse bestuursambtenaar. Hij hoorde op Flores verhalen over een landkrokodil, ging kijken, schoot er een en stuurde de huid naar het museum in Buitenzorg, waar de directeur er in 1912 de eerste beschrijving van maakte.

Een Amerikaanse expeditie bracht in 1926 levende dieren mee naar New York, en de verhalen daarover zijn de aanleiding geweest voor de film King Kong.

Wat je op een aanlegdag ziet

De wandeling over dit eiland duurt een tot twee uur en gaat over een droge, geelbruine helling met palmen; dit is een van de droogste plekken van Indonesie.

Of je een varaan ziet is niet gegarandeerd, maar de kans is groot: zij verzamelen zich in de schaduw bij het wachtersverblijf en bij de waterpoelen. Reken erop dat je ze liggend ziet, want zij bewegen overdag weinig.

Op een naburig eiland ligt een strand waar het zand roze is, doordat er rode koraalfragmenten door het witte zand zijn gemengd. Dat komt wereldwijd op een handvol plaatsen voor.

Onder water is dit gebied bovendien een van de beste duikplekken ter wereld. De stroming tussen de eilanden is sterk en brengt voedsel aan, en daardoor zitten er manta's, haaien en scholen vis op plekken die dicht bij elkaar liggen.

Die stroming is meteen de waarschuwing: hij is voor onervaren duikers te sterk, en snorkelen doe je alleen waar de bemanning dat aangeeft.

Wij hebben de looptijden, afstanden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Januari is de piek, en dat is het regenseizoen

Er wordt 10 maanden per jaar aangelegd. januari telt achtendertig aanlopen, maart achttien, en februari en december elk dertien.

In juli en augustus komt er niets, en dat is opmerkelijk, want dat is hier juist het droge seizoen en de beste tijd om te lopen.

De reden ligt niet bij dit eiland maar bij de schepen. Zij varen in de zuidelijke zomer tussen Australie en Azie, en deze aanloop ligt precies op die route; in juli liggen zij in Alaska of de Middellandse Zee.

In januari is het hier rond de eenendertig graden en vochtig, met buien in de middag. Neem water mee en iets tegen de zon, want er is op het pad vrijwel geen schaduw.

Achtentwintig reizen beginnen in Sydney, vijfentwintig op Bali en dertien in Singapore. De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Bali (Benoa), Indonesië, Darwin, Singapore en Cairns.

Wie hier komt en wat het kost

De rederijen die hier aanleggen zijn Regent Seven Seas Cruises, Oceania Cruises, Windstar Cruises en Silversea Cruises, met daarachter Ponant, Azamara, Holland America en Uniworld.

Eenendertig van de 107 aanlopen komen van de grootste en vijfentwintig van de tweede. Dat zijn allemaal rederijen die met schepen van enkele honderden passagiers varen; de grote schepen komen hier niet.

Dat is geen toeval. Het park stelt grenzen aan het aantal bezoekers, en er is geen kade waar een schip van vierduizend passagiers zijn mensen kwijt kan.

De prijzen lopen van tweeduizend achthonderdtwintig euro tot achtentachtigduizend driehonderdnegenennegentig, en bij zevenentwintig reizen ontbreekt het bedrag.

Houd er rekening mee dat er een parkheffing wordt gevraagd die de laatste jaren fors is verhoogd en die niet altijd in de excursieprijs zit. Vraag dat na.

Waar je op moet letten

• Je komt met een sloep aan land en loopt altijd met een parkwachter mee.
• Zoek ook op de tweede naam. Drie reizen staan onder een apart record.
• Neem water en zonbescherming mee. Er is op het pad geen schaduw.
• In juli en augustus komt hier niets, terwijl dat juist het droge seizoen is.
• Vraag naar de parkheffing; die zit niet altijd in de prijs.
• De stroming onder water is sterk. Snorkel alleen waar het wordt aangegeven.