Cruises naar George Town, Grand Cayman

De haven waar geen enkel schip kan aanleggen

Er komen 659 reizen langs in George Town en er vertrekt er geen enkele. Wat je hierover als eerste moet weten is dat er geen cruisekade is.

Elk schip ligt voor anker in de baai en iedereen gaat met tenderboten aan land. Dat gaat meestal goed, maar bij westenwind of zware deining is het niet veilig en dan gaat de aanloop niet door.

Dit is daarmee een van de havens die het vaakst uit een programma verdwijnt, en dat gebeurt vaak pas op de ochtend zelf. Wie hierheen wil voor iets specifieks, moet weten dat het schrappen ervan een reëel risico is en geen uitzondering.

Over een aanlegsteiger wordt op de Kaaimaneilanden al meer dan twintig jaar gediscussieerd, met stemmingen en afgeblazen plannen. De weerstand komt vooral van duikers en natuurbeschermers, want voor een pier moet er koraal weg.

Een strand dat korter is dan de naam belooft

Ten noorden van de stad ligt Seven Mile Beach, en dat is waar het merendeel van de bezoekers heen gaat.

Het is een aaneengesloten strook wit koraalzand met kalm, ondiep water aan de lijzijde van het eiland, en er staan hotels langs. De naam klopt alleen niet: het is ongeveer tien kilometer, dus eerder zes mijl dan zeven.

Het strand is openbaar over de hele lengte, ook voor de hotels langs. Je komt er met een taxi in een kwartier of met de openbare minibusjes die langs de kustweg rijden.

Wat het bijzonder maakt is de bodem: geen rots, geen zeegras vlak bij de kant, en het water blijft lang ondiep. Voor wie met kinderen vaart is dat een verschil met veel andere Caribische stranden.

Wij hebben de afstanden, reistijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Staan tussen de roggen

Het bekendste uitstapje hier is een zandbank midden in de North Sound, waar zuidelijke pijlstaartroggen samenkomen.

Dat gedrag is niet natuurlijk ontstaan maar aangeleerd. Vissers maakten hier decennia geleden hun vangst schoon in het beschutte water achter het rif en gooiden de resten overboord, en de roggen leerden dat de motoren eten betekenden.

Het water staat er tot je middel, dus je hoeft niet te kunnen duiken. De dieren komen langs je benen en tegen je aan; ze hebben een stekel in de staart maar gebruiken die alleen bij bedreiging, en er gelden regels over hoe je ze mag aanraken.

Je komt er alleen met een boot, en het is een tocht van een paar uur. Wie dat boekt via het schip is beschermd als de tocht uitloopt; wie het aan wal regelt, niet.

Voor duikers is dit eiland bovendien een naam op zich, met steile wanden vlak voor de kust en een gezonken schip dat als kunstmatig rif is afgezonken.

Meer bedrijven dan inwoners

George Town is geen gewoon Caribisch stadje, en dat merk je aan de gebouwen.

De Kaaimaneilanden zijn een Brits overzees gebied en een van de grootste financiële centra ter wereld. Er staan meer vennootschappen ingeschreven dan er mensen wonen; in één kantoorgebouw in deze stad zijn er duizenden geregistreerd.

Dat verklaart de kantoren, de prijzen en het feit dat dit een van de duurste plekken van het Caribisch gebied is. De eigen munt, de Kaaimandollar, is meer waard dan de Amerikaanse: je krijgt er ruwweg 1,20 dollar voor.

Dat laatste is een valkuil. Een prijskaartje van tien op een menukaart kan in Kaaimandollar zijn en dus twaalf Amerikaanse dollar betekenen. Vraag in welke munt een prijs staat.

Verder in de stad: een museum in het oudste gebouw van het eiland, winkels zonder invoerrechten en, in het noorden, een wijk met zwarte kalkstenen formaties die Hell heet en waar een postkantoortje staat waar mensen een kaart vandaan sturen.

Een winterhaven, en verder bijna niets

December telt 118 reizen, januari 113 en februari 92. Mei en juni tellen er elk 11.

Samen met maart zitten die drie maanden op 409 van de 659 reizen, ruim zes op de tien in een kwart van het jaar. Dat volgt het orkaanseizoen: van juni tot november trekken de zwaarste stormen door dit deel van de zee, en het westelijk Caribisch gebied ligt daar middenin.

Anders dan de kleine eilanden verderop naar het oosten, waar in de zomermaanden geen enkel schip langskomt, blijft hier het hele jaar iets varen. Het wordt alleen heel dun.

Ook zonder storm is dit in de zomer een lastige plek, want dan waait het vaker uit het westen en juist die richting maakt het tenderen onmogelijk.

353 van de 659 reizen duren zes tot negen dagen en 153 tien tot veertien. De reizen vertrekken uit Miami (207), Fort Lauderdale (177) en Port Canaveral (67).

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Miami, Fort Lauderdale, Cozumel en Falmouth, Jamaica, met Cozumel op 388; dat is de vaste westelijke ronde.

Waar je op moet letten

• Er is geen kade. Bij deining vervalt de aanloop, soms pas die ochtend.
• Vraag in welke munt een prijs staat; de lokale dollar is meer waard dan de Amerikaanse.
• Boek de zandbank via het schip als je krap in de tijd zit.
• December tot en met maart is hier het seizoen; de zomer is vrijwel leeg.
• Seven Mile Beach is openbaar over de hele lengte.