Cruises naar Da Nang

Een bergpas die het weer in tweeën deelt

Er komen 186 reizen langs in Da Nang en er vertrekt er geen enkele. Even ten noorden van de stad ligt een pas die meer scheidt dan twee provincies.

De Hai Van-pas klimt naar ruim vijfhonderd meter over een uitloper van het Annamitisch gebergte die tot in zee doorloopt. De naam betekent zeewolkenpas.

Die bergrug houdt de koude noordoostmoesson tegen. Ten noorden ervan, bij Hue, is het in de winter grijs, nat en vijftien graden; aan deze kant is het dan vaak droog en vijfentwintig.

Dat verschil is eeuwenlang ook een politieke grens geweest. De pas scheidde het Vietnamese noorden van het Cham-rijk in het zuiden en later de invloedssferen van twee vorstenhuizen.

Er loopt sinds 2005 een tunnel van ruim zes kilometer onderdoor. De oude weg over de top is er nog en wordt vooral voor het uitzicht gereden.

Een havenstad die is dichtgeslibd

Dertig kilometer zuidelijker ligt Hoi An, en dat stadje is bewaard gebleven doordat het is mislukt.

Van de vijftiende tot de negentiende eeuw was dit een van de belangrijkste havens van Zuidoost-Azië, waar Chinese, Japanse, Nederlandse en Portugese kooplieden peper, zijde en keramiek verhandelden. Er woonden hele wijken buitenlanders.

Toen slibde de rivier dicht. De schepen konden er niet meer bij en de handel verplaatste zich naar Da Nang; Hoi An viel stil en er werd niets meer gebouwd.

Daardoor staan de houten koopmanshuizen, de gildehuizen en de tempels er nog vrijwel zoals ze waren. Ruim achthonderd panden zijn beschermd en het geheel staat sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst.

De bekendste is een overdekte brug uit de late zestiende eeuw, gebouwd door de Japanse gemeenschap, met aan de ene kant hondenbeelden en aan de andere apen. Wij hebben de openingstijden, tarieven en reistijden niet ter plaatse gecontroleerd.

Tempels van een rijk dat verdween

Veertig kilometer landinwaarts liggen de resten van een heiligdom dat achthonderd jaar in gebruik is geweest.

My Son was het religieuze centrum van de Cham, een hindoeïstisch volk dat van de vierde tot de dertiende eeuw over deze kust heerste. Er stonden meer dan zeventig bakstenen torens, gewijd aan Shiva.

De bouwwijze is nooit helemaal begrepen. De bakstenen liggen zonder zichtbare specie tegen elkaar, zo strak dat er geen mes tussen gaat, en restauraties met moderne mortel zijn slechter bestand tegen het klimaat dan het origineel.

In 1969 is het gebied gebombardeerd omdat er stellingen werden vermoed. Van de zeventig bouwwerken staan er nog ongeveer twintig, en het terrein eromheen is decennia lang niet betreden vanwege niet-ontplofte munitie.

Wat er staat is indrukwekkend en bescheiden tegelijk: rode baksteen tussen groene heuvels, met een beek erlangs.

De marmeren heuvels en het strand

Tussen de stad en Hoi An staan vijf heuvels los in de vlakte, en die zijn van marmer.

Ze zijn vernoemd naar de vijf elementen. In de grootste zitten grotten waarin door de eeuwen heen boeddhistische heiligdommen zijn ingericht, met beelden die uit de wand zijn gehakt en gaten in het gewelf waardoor licht naar binnen valt.

Er is in de oorlog een veldhospitaal van de Vietcong in een van die grotten geweest, op een steenworp van een Amerikaanse basis. Dat is nooit ontdekt.

Aan de voet zitten steenhouwerijen. Het marmer van de heuvels zelf mag niet meer worden gewonnen; wat er wordt bewerkt komt nu van elders.

De kust ertussen is een strand van dertig kilometer. Amerikaanse militairen noemden het China Beach en brachten er hun verlof door; in maart 1965 landden hier de eerste Amerikaanse gevechtstroepen van de oorlog.

Da Nang zelf is in die jaren een van de drukste vliegvelden ter wereld geweest. Daar is een erfenis van gebleven die pas laat is aangepakt: de grond rond de start- en landingsbanen was zwaar vervuild met dioxine uit ontbladeringsmiddel, dat er werd opgeslagen en overgeheveld.

Tussen 2012 en 2018 is die grond in fasen gereinigd door hem in afgesloten bakken tot ruim driehonderd graden te verhitten. Het ging om honderdduizenden kubieke meters.

De winter, en lange reizen

Januari en februari tellen elk 40 reizen, november 35 en december 26. In mei, juni en augustus komt hier elk 1 langs en in juli niets.

Dat gat is de zomermoesson met zijn buien en zware zee, en het najaar is bovendien het tyfoonseizoen op deze kust. Van november tot maart is het droog en aangenaam.

140 van de 186 reizen duren vijftien dagen of langer en 63 tien tot veertien. Korte reizen zijn er nauwelijks: dit is een halte op de lange route door Azië.

50 reizen vertrekken uit Singapore, 41 uit Hong Kong en 40 uit Hanoi.

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Singapore, Hong Kong, Halong Bay, Vietnam en Ho Chi Minh City, Vietnam, met Singapore op 164, Hong Kong op 161 en Halong Bay op 154.

Waar je op moet letten

• Hoi An is een half uur rijden en vult een halve dag.
• Hue ligt achter de pas; reken op twee uur enkele reis.
• Het weer verschilt per kant van de pas, ook op dezelfde dag.
• Bedek schouders en knieën in de grotten en tempels.
• Van mei tot augustus komt hier vrijwel niets langs.