Cruises naar Charlottetown

De stad waar Canada is bedacht

Er komen 185 reizen langs in Charlottetown, de hoofdstad van Prince Edward Island, de kleinste provincie van Canada.

In september 1864 kwamen hier afgevaardigden van de Britse koloniën in Noord-Amerika bijeen om over een unie te praten. Die bijeenkomst is de aanleiding geworden voor de stichting van Canada in 1867, en Charlottetown noemt zichzelf sindsdien de geboorteplaats van de confederatie.

Het eiland zelf trad pas in 1873 toe, en niet uit overtuiging: het had zich in een spoorlijn gestoken die het niet kon betalen, en Canada nam de schuld over.

De rederijen zijn Holland America Line, Cunard, Norwegian Cruise Line en Silversea Cruises en de schepen die hier het vaakst liggen zijn Volendam, Zuiderdam, Queen Mary 2 en Costa Fascinosa. Wat er verder op dezelfde reizen staat is Quebec, Halifax, Sydney en Boston.

De kade ligt aan de rand van het centrum, dus je loopt in vijf minuten de winkelstraat in. Dat maakt dit een van de eenvoudigste havendagen van de Canadese route.

Een eiland van rode aarde

Het eerste wat opvalt als je van boord komt, is de kleur van de grond.

Prince Edward Island bestaat uit zandsteen met een hoog ijzergehalte, en die roest. Dat levert akkers, kliffen en wegen op die roodbruin zijn, met groen gras erboven en blauw water ernaast.

Op die grond groeien aardappelen. Het eiland is met vijfenzeventigduizend hectare de belangrijkste aardappelprovincie van Canada en levert een kwart van de nationale oogst; er is een aardappelmuseum met een reuzenaardappel bij de ingang.

De rest van de economie is visserij, en dan vooral kreeft en mosselen. Van de mosselen die in Noord-Amerika worden gegeten komt een groot deel van dit eiland, gekweekt aan touwen in de baaien.

Wat je hier eet is dus vast te stellen: kreeft uit de val, mosselen uit de baai, en aardappelen uit de rode grond. In de zomer zijn er kreeftmaaltijden in dorpszalen waar je aanschuift.

Het eiland is met tweehonderdvierentwintig kilometer lang en zes tot vijfenzestig kilometer breed klein genoeg om in een dag te doorkruisen. Er wonen honderdzeventigduizend mensen.

Het roodharige meisje dat het eiland draaiende houdt

Op vierendertig kilometer van Charlottetown ligt een boerderij die jaarlijks honderdduizenden bezoekers trekt en waar nooit iemand heeft gewoond die je kent.

Lucy Maud Montgomery publiceerde in 1908 Anne of Green Gables, over een wees die per vergissing bij een broer en zus op een boerderij terechtkomt. Het boek speelt op dit eiland en is in meer dan dertig talen vertaald.

Het huis dat model stond was van familie van de schrijfster en is nu museum, ingericht zoals het in het boek staat. Eromheen liggen de paden die in de tekst voorkomen, met dezelfde namen.

Waar het bezoek vooral vandaan komt is Japan. Het boek is daar sinds 1952 verplichte schoollectuur geweest, onder de titel Akage no An, en het is er zo populair dat er Japanse stellen naar dit eiland komen om te trouwen.

Wie het boek niet kent, kan het overslaan; wie het wel kent, vindt hier waar het over ging. Er is in Charlottetown al sinds 1965 elke zomer een musical over.

De schrijfster zelf ligt begraven in Cavendish, op loopafstand van het huis. Haar leven was aanmerkelijk minder zonnig dan haar boeken.

Wat er in het centrum staat

Charlottetown telt veertigduizend inwoners en het historische deel is in een uur te belopen.

Province House uit 1847 is het gebouw waar de bijeenkomst van 1864 plaatsvond en waar het parlement van de provincie nog altijd zetelt. Het is jarenlang gesloten geweest voor een grote restauratie; kijk na of het open is.

Ernaast staat het Confederation Centre of the Arts uit 1964, een betonnen complex met een theater, een bibliotheek en een galerie, gebouwd als nationaal geschenk bij de honderdste verjaardag van de bijeenkomst.

De Great George Street loopt van de haven naar Province House en is aan weerszijden bebouwd met huizen uit de negentiende eeuw in pastelkleuren. Dat is de straat waar de afgevaardigden liepen.

Aan de haven ligt Peake's Wharf met houten gebouwen, terrassen en winkels; dat is aangelegd voor bezoekers en het is er in het seizoen druk.

Verder is er de kathedraal van Sint-Dunstan met drie torens, en een straat met victoriaanse houten huizen in de wijk Old Charlotte Town.

De brug en het eiland eromheen

Sinds 1997 ligt er een brug naar het vasteland en die heeft het eiland veranderd.

De Confederation Bridge is dertien kilometer lang en is de langste brug ter wereld over water dat in de winter dichtvriest. Hij staat op tweeënzestig pijlers en het rijdek ligt veertig meter boven het water.

Daarvoor ging alles met de veerboot, die bij ijsgang uitviel. De brug heeft de aardappelen en de mosselen sneller op de markt gebracht en het toerisme verdubbeld; op het eiland is er lang verdeeld over gestemd.

Wie het eiland in wil: de noordkust heeft duinen en stranden in een nationaal park, met rode kliffen bij Cavendish en met de vuurtoren van Covehead. Dat is drie kwartier rijden.

Aan de oostkant liggen vissersdorpen als Souris en Basin Head, waar het zand piept als je erover loopt door de hoge kwartsinhoud; dat is anderhalf uur.

Rond het eiland loopt een fietsroute van bijna driehonderd kilometer over een voormalige spoorlijn, de Confederation Trail, die vlak is en verhard. Er is verhuur in Charlottetown.

Wanneer de schepen komen

September telt 104 reizen en oktober 56. Van november tot en met april komt hier niets langs.

Dat is nog scherper geconcentreerd dan bij de andere havens op deze route: meer dan de helft van alle aanlopen valt in september. De reden is de herfstkleur, die hier vanaf half september begint en die in oktober over haar hoogtepunt is.

Het weer is in september vijftien tot twintig graden en in oktober tien tot vijftien. Het water is dan op zijn warmst van het jaar, want de baai warmt langzaam op; in augustus is zwemmen aan de noordkust goed te doen.

In de winter vriest de zee rond het eiland dicht en ligt de scheepvaart stil. Dat is de reden dat het seizoen zo kort is.

Wat de aanloop kan verstoren zijn de resten van orkanen. Van augustus tot oktober bereiken tropische stormen soms deze kust; in 2022 heeft een daarvan grote schade aangericht op het eiland.

De haven ligt aan het centrum en er wordt niet getenderd. Bij twee schepen tegelijk ligt er één aan de kade en één op de rede.

Voor Cavendish, de noordkust en de brug heb je vervoer nodig. Er staan bussen en taxi's klaar en er rijdt een toeristentrein door het centrum; het eiland is klein genoeg om in een halve dag een goed rondje te maken.