Haven · Italië
Wat je hier ziet zijn straten met huizen in kobaltblauw, oker, roze, rood en groen, die aan elkaar grenzen zonder dat twee dezelfde kleur naast elkaar staan. Er wonen ongeveer tweeduizend mensen.
De verklaring die er altijd bij wordt gegeven is dat vissers hun huis van verre wilden herkennen in de mist. Wat vaststaat is dat de kleuren van oudsher per perceel werden vastgelegd en dat je nu een vergunning moet aanvragen als je je gevel wilt schilderen: je krijgt dan een lijst met de kleuren die zijn toegestaan.
Venetië staat op alle 168 van deze reizen en Mazzorbo eveneens. Dit is dus geen losse bestemming maar een onderdeel van een lagunereis.
Burano heeft eeuwenlang van kant geleefd en dat ambacht is er nog, in een paar handen.
De techniek heet naaldkant en verschilt van de kant die met klosjes wordt gemaakt: hier wordt op een patroon een net van hechtsteken gelegd en daarin wordt met naald en draad het motief opgebouwd, steek voor steek.
In de zestiende eeuw was dit een van de duurste producten van Europa. Aan een kraag werd maanden gewerkt en de opbrengst ging naar de handelshuizen; de vrouwen die het maakten kregen een fractie.
Het werk is in de negentiende eeuw hervat toen er een kantschool werd opgericht, nadat de kennis bijna verloren was gegaan. Die school heeft tot 1970 bestaan en het gebouw is nu museum.
Daar zie je de stukken en zitten er op sommige dagen vrouwen te werken; er zijn er nog een handvol die het beheersen en de jongste is boven de zeventig.
Wat er in de winkels ligt is grotendeels machinaal en komt uit Azië. Wie echt handwerk wil, kijkt naar de prijs en naar het label van het consortium; een kleedje van een paar euro is per definitie niet met de hand gemaakt.
Midden op het eiland staat de kerk van San Martino met een klokkentoren die zichtbaar uit het lood hangt.
Die scheefstand komt door de ondergrond: de eilanden in de lagune staan op slappe grond en op houten palen, en een toren van vijfenvijftig meter zakt daar ongelijk in weg. Hij is in de zeventiende eeuw gebouwd en het scheefzakken is sindsdien gestopt.
In de kerk hangt een kruisiging van Giambattista Tiepolo uit 1725, uit zijn vroege jaren. Dat is voor een dorpskerk uitzonderlijk en het hangt er zonder toegangsprijs.
Op het plein ernaast staat een standbeeld van Baldassare Galuppi, componist en organist, die hier in 1706 is geboren en die in zijn tijd in heel Europa werd gespeeld.
Wat je verder in het dorp vindt: een straat met winkels en restaurants langs het hoofdkanaal, en daarachter stegen waar het stil is en waar de was hangt.
Loop die stegen in. Op vijftig meter van de hoofdstraat is het eiland een gewoon dorp waar mensen op een bankje voor de deur zitten.
Burano heeft twee dingen op de kaart die je elders in de lagune niet zo vindt.
Het eerste is risotto de gò, gemaakt met een grondel die alleen in deze lagune wordt gevangen. De vis wordt gekookt tot bouillon en daarna weggegooid; wat overblijft is een rijstgerecht met een uitgesproken smaak.
Het tweede is de bussolà, een ringvormig koekje van boter, eidooier en suiker dat bij de koffie wordt gegeten en dat in elke bakkerij ligt. Er is een variant in de vorm van een S die essi heet.
Daarnaast is dit de plek voor gefrituurde vis uit de lagune: kleine visjes, inktvis en moleche, krabben die worden gevangen op het moment dat ze hun schild afwerpen en die dan in hun geheel worden gegeten. Die laatste zijn er alleen in het voorjaar en het najaar.
De restaurants aan het hoofdkanaal zijn duur en op passanten ingesteld. Eén straat verderop wordt hetzelfde voor minder geserveerd.
Wat er bij hoort is een wijn uit de lagune zelf of van het vasteland ernaast; vraag naar de dorona van Mazzorbo als je wilt weten hoe zilte grond smaakt.
Burano ligt tussen twee eilanden die op dezelfde tocht liggen en die allebei de moeite waard zijn.
Mazzorbo grenst eraan met een houten brug en is het rustige tegendeel: gras, moestuinen, een ommuurde wijngaard en driehonderd inwoners.
Torcello ligt op vijf minuten varen en was de eerste grote nederzetting van de lagune, met tienduizend inwoners in de tiende eeuw en tien nu. Er staat een kathedraal uit 639 met een mozaïek van het laatste oordeel over de hele westwand.
Verder ligt Murano tussen Burano en Venetië, waar de glasblazerijen zitten die er sinds 1291 zijn: de ovens moesten toen de stad uit vanwege het brandgevaar. Er zijn demonstraties en een glasmuseum.
Die drie plus Burano vormen samen de standaardronde door de noordelijke lagune, en die is met de waterbus zelf te doen.
Wat je onderweg ziet zijn de bricole, de houten palen die de vaargeulen markeren, en de zoutmoerassen die bij eb droogvallen. Buiten de geulen is het water nergens dieper dan een meter.
September telt 41 reizen, oktober 34 en augustus 24. Van november tot en met maart komt hier niets langs.
Dat volgt het seizoen van de riviersschepen in de lagune, dat van april tot oktober loopt. Het najaar is het drukst en het aangenaamst.
In juli en augustus is het heet en vochtig en zijn er muggen aan het water. Het eiland is dan bovendien vol met dagbezoekers uit Venetië; ga vroeg of blijf tot na vier uur, wanneer de dagtochten terugvaren.
Het weer is in het voor- en najaar vijftien tot vijfentwintig graden. Van oktober tot januari komt hoogwater voor, en dan staan de laagste kades van Burano onder water; er liggen loopplanken klaar.
De aanlegplaats is een steiger; je stapt zo het dorp in en alles ligt op loopafstand. Het eiland is in een uur rond te lopen.
Wie zelf naar Venetië wil: de waterbus vaart vanaf Burano in vijfenveertig minuten naar Fondamente Nove aan de noordkant van de stad. Koop een dagkaart, want losse ritten lopen op.
Op dit moment staan er geen afvaarten in ons aanbod. Kijk later nog eens, of bekijk alle cruises. Alle cruises →