Coral Princess

Wat voor schip is de Coral Princess?

De Coral Princess is in 2002 in de vaart gekomen en meet 91.627 brutoton. Het schip is 294 meter lang, telt 15 dekken en heeft plaats voor 2.000 passagiers in 1.000 hutten, met 895 bemanningsleden.

Er staan nu 102 afvaarten open, vanaf €334 per persoon, met vertrekdata van oktober 2026 tot en met september 2028. In 2024 is het schip opgeknapt.

De rederij is Princess Cruises en de havens die het vaakst op het programma staan zijn Vancouver, Juneau, Ketchikan, Whittier, Skagway en Hubbard Glacier.

Het zwaartepunt van het aanbod ligt in Alaska, met daarnaast het Panamakanaal, Hawaii en enkele lange reizen naar Australie en Zuid-Afrika.

Gebouwd op de maat van een sluis

De afmetingen van dit schip zijn niet toevallig gekozen; ze zijn afgeleid van een sluiskolk in Midden-Amerika.

De oorspronkelijke sluizen van het Panamakanaal uit 1914 zijn ruim drieendertig meter breed, en een schip dat erdoor wil, mag maximaal tweeendertig meter meten.

Dit schip is precies op die maat gebouwd, en dat verklaart waarom het smaller oogt dan andere schepen van vergelijkbare lengte.

Het gevolg is dat het door het kanaal past waar de moderne schepen niet meer doorheen komen; die zijn te breed geworden.

Op de schoorsteen staan twee kokers die eruitzien als vliegtuigmotoren, en dat is minder ver gezocht dan het lijkt: het schip heeft naast dieselmotoren ook gasturbines, en daar zijn dat de uitlaten van.

Die opzet is destijds gekozen om schoner te varen in gebieden waar de regels streng zijn, en Alaska was daar een van.

Een enkele reis langs de gletsjers

De bekendste reis van dit schip is er een die niet terugkomt waar hij begint, en dat is met opzet.

De route loopt in zeven nachten tussen Vancouver in Canada en Whittier bij Anchorage, in de ene of de andere richting.

Een rondreis vanuit Vancouver blijft in de Binnenpassage tussen de eilanden; deze reis gaat verder noordwaarts, de open Golf van Alaska over, naar het gletsjergebied bij Prince William Sound.

Je ziet daardoor twee dingen die je op een rondreis niet krijgt: de Hubbard-gletsjer en het College Fjord.

De prijs die je ervoor betaalt is praktisch: je vliegt naar de ene stad en terug vanaf de andere, dus twee losse vliegtickets in plaats van een retour.

Wie dat niet wil, kiest een rondreis vanuit Vancouver; wie de gletsjers wil, neemt deze.

Glacier Bay en de vergunning

Er staat op een deel van de reizen een naam die je bij het boeken moet nakijken: Glacier Bay.

Dat is een nationaal park dat alleen over water bereikbaar is, met een baai van honderd kilometer diep waarin een reeks gletsjers tot in zee komt.

Het bijzondere is de toegang: de Amerikaanse parkdienst laat er maar een beperkt aantal schepen per dag binnen, en die plaatsen worden voor jaren tegelijk vergund.

Een rederij zonder vergunning komt er dus niet, hoe graag ze ook zou willen, en niet elke afvaart van een rederij mét vergunning gaat erheen.

Aan boord komen bij de ingang van het park rangers van de parkdienst mee, die de hele dag uitleg geven en daarna weer van boord gaan.

Kijk daarom bij het boeken naar de omschrijving van de reis: er staat expliciet bij of Glacier Bay op het programma staat, en dat scheelt.

De gletsjer die groeit

Hubbard is de gletsjer waarvoor het schip op de noordelijke route stilligt, en die is om twee redenen ongewoon.

De eerste is het formaat: het front is ongeveer tien kilometer breed en steekt tot rond de dertig meter boven het water uit, met daaronder nog een veelvoud.

De tweede is de richting. Waar vrijwel alle gletsjers ter wereld terugtrekken, schuift deze al meer dan een eeuw naar voren.

Dat komt door zijn lengte: er valt zoveel sneeuw in het achterland dat de aanvoer de afsmelting overtreft, en dat maakt hem tot een uitzondering die klimaatonderzoekers nauwlettend volgen.

Het schip komt tot op een paar kilometer en draait dan langzaam rond, zodat beide zijden aan de beurt komen.

Wat je hoort is minstens zo indrukwekkend als wat je ziet: het kraken van ijs dat onder eigen gewicht breekt, met tussenpozen en zonder waarschuwing.

Het fjord met de namen van universiteiten

Op de route naar Whittier ligt College Fjord, en de namen daar hebben een herkomst die het vertellen waard is.

In 1899 voer een Amerikaanse expeditie dit fjord binnen dat nog niet in kaart was gebracht, met wetenschappers en kunstenaars aan boord.

Ze noemden de gletsjers naar de universiteiten waar de deelnemers vandaan kwamen, en deden dat systematisch: de gletsjers aan de ene oever kregen namen van vrouwencolleges, die aan de andere namen van mannencolleges.

Die namen staan er nog, en je vaart er in een paar uur langs; er komen aan weerszijden tientallen gletsjers tot in of tot vlak boven het water.

Het fjord is smal genoeg om beide oevers tegelijk te zien, en dat maakt het overzichtelijker dan een enkele grote gletsjer.

Het is de laatste middag van de noordelijke reis, en het is de reden om die avond niet vroeg naar binnen te gaan.

Whittier, een dorp in een gebouw

De noordelijke eindhaven is Whittier, en dat is de merkwaardigste plaats in dit hele aanbod.

Het is een plaatsje van een paar honderd inwoners aan het eind van een fjord, en vrijwel iedereen woont in hetzelfde gebouw van veertien verdiepingen.

In dat gebouw zitten ook de school, de winkel, de politiepost en het gezondheidscentrum, zodat je er in de winter niet naar buiten hoeft.

Het dorp is per weg alleen bereikbaar door een tunnel van vier kilometer door de berg, die zo smal is dat auto's en treinen dezelfde koker delen.

Het verkeer gaat daarom om het half uur de ene en dan de andere kant op, en als er een trein aankomt, wacht iedereen.

Het is aangelegd door het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog als ijsvrije haven, en het is nooit iets anders geworden.

Aan boord

De opzet is die van een schip uit het begin van deze eeuw, in 2024 opgeknapt, met de nadruk op uitzicht in plaats van attracties.

Er zijn meerdere restaurants waar de maaltijden bij de prijs zitten, een buffet dat vrijwel de hele dag open is, en enkele zaken met een eigen kaart tegen bijbetaling.

Er is een theater, een casino, een atrium met winkels en meerdere bars met live muziek.

Er is een zwembad onder een schuifdak, en op een route waar het tien tot achttien graden is, is dat de bruikbaarste plek aan boord.

Rond het schip loopt een promenadedek waar je hele rondjes kunt lopen; op een gletsjerdag staat daar de halve bemanning met de gasten mee te kijken.

Er is een gedeelte dat alleen voor volwassenen is, en voor kinderen zijn er clubs die naar leeftijd zijn verdeeld.

Wat er los bij komt

De vanafprijs van €334 per persoon is laag voor een reis in dit gebied, en het is goed te weten wat er niet in zit.

Er komt een servicevergoeding bovenop de reissom, een vast bedrag per persoon per dag, dat op je rekening aan boord verschijnt.

Dranken komen los, tenzij je een pakket neemt, en dat geldt ook voor de wifi en de restaurants met een eigen kaart.

De grootste post zijn de excursies, en in Alaska zijn die duur: een tocht met een helikopter of een watervliegtuig naar een gletsjer kost per persoon meer dan een hut op sommige afvaartdata.

Daar staat tegenover dat je in Juneau, Skagway en Ketchikan van de kade zo het stadje in loopt, en dat de bekendste bezienswaardigheden op loop- of busafstand liggen.

Reken de reis in zijn geheel door en bepaal vooraf welke twee excursies je echt wilt, want anders lopen ze op tot boven de reissom.

Welke hutten je beter kiest

Op een schip met 1.000 hutten maakt de plek meer verschil dan de categorie, en op deze route geldt dat sterker dan elders.

Een balkon weegt in Alaska zwaarder dan waar ook: je vaart de fjorden overdag binnen en je wilt de gletsjer vanuit je eigen hut kunnen zien.

Meer dan de helft van de hutten op dit schip heeft er een, en dat was in 2002 uitzonderlijk; het is een van de redenen dat dit schip nog steeds op deze route zit.

Vermijd de hutten direct onder het buffet en het zwembaddek; daar wordt vroeg met karren geschoven.

Vermijd de achterste hutten op de laagste dekken als je gevoelig bent voor trillingen; op de oversteek van de Golf van Alaska merk je dat.

Het rustigst zit je midscheeps op een middelhoog dek, met passagiershutten boven en onder je.

Voor wie dit schip werkt

Dit is een schip voor wie het landschap het doel vindt en het schip het vervoermiddel.

Het werkt goed voor stellen en voor reizigers die eerder hebben gevaren en de drukte van de nieuwste schepen als bezwaar hebben ervaren.

Het werkt goed voor wie Alaska wil zien zonder zelf te rijden: de afstanden daar zijn enorm en de wegen zijn schaars.

Het werkt minder voor wie het schip als bestemming ziet; er is geen waterpark, geen klimwand en geen attractie van formaat.

Het werkt evenmin voor wie warmte zoekt; op deze route is het tien tot twintig graden en het regent er veel.

Het publiek is overwegend Amerikaans, Canadees en Australisch, met een gemiddelde leeftijd die hoog ligt. De voertaal is Engels.

Wanneer je gaat

Het Alaska-seizoen is kort en dat maakt de maand bepalend.

Het loopt van begin mei tot half september; daarbuiten vaart hier niets, want dan is het te koud en te donker.

Mei en juni zijn het droogst en het helderst, met tien tot achttien graden en dagen die in juni nauwelijks eindigen.

Juli is het warmst en het drukst; augustus is het natst, maar dan zijn de zalmtrek en de beren die daarop afkomen op hun best.

September is rustig en goedkoop, met de eerste herfstkleuren en een grotere kans op noorderlicht in het noorden van de route.

Reken op regen in elke maand: de kust van Zuidoost-Alaska is een gematigd regenwoud en dat verandert niet met het seizoen.

Waar je opstapt

De vertrekhaven hangt af van de richting waarin je vaart.

Vancouver is tien uur rechtstreeks vliegen vanuit Amsterdam met negen uur tijdverschil, en de terminal ligt midden in de stad op loopafstand van het centrum.

Whittier bereik je via Anchorage, met een overstap en twaalf tot veertien uur reizen; van de luchthaven naar de haven is het een rit of treinreis van ruim twee uur door de bergen.

Bij de enkele reizen heb je twee losse vliegtickets nodig, en die kosten samen meer dan een retour; reken dat mee.

Kom minstens een dag eerder, en overweeg twee: Vancouver is een van de aangenaamste steden van Noord-Amerika en Anchorage is het vertrekpunt voor het binnenland.

Wie de reis toch maakt, hangt er beter dagen aan vast; het spoor naar Denali en het schiereiland Kenai liggen allebei binnen bereik van Anchorage.

De cijfers op deze pagina

Je komt voor dit schip verschillende passagiersaantallen en tonnages tegen, afhankelijk van of de bron de maximale bezetting telt of de gebruikelijke bij twee personen per hut. De getallen hierboven komen uit het boekingssysteem waarmee wij werken en horen bij het aanbod dat je hieronder ziet staan.