Cruises naar Soufriere

Achtentachtig procent van de reizen draagt Europa

Er komen 105 reizen langs in Soufriere en er vertrekt er geen enkele. Bij eenentachtig van die tweeennegentig staat Europa als vaargebied.

Dit is Saint Lucia, in de oostelijke Caribbean. Wij komen dit etiket op deze eilanden vaker tegen en wij hebben het hier opnieuw nagelopen.

Drie havens die vrijwel altijd meevaren staan feedbreed op honderd procent: Gustavia bij vijfhonderdtweeendertig van de vijfhonderdtweeendertig reizen, Falmouth Harbour op Antigua bij honderdzes van de honderdzes en Marigot bij honderddertien van de honderddertien. Deze drie staan samen op vijftig, achtenveertig en zevenenveertig van de eenentachtig reizen hier.

Wat die drie gemeen hebben is dat het kleine ankerplaatsen zijn waar alleen jachten en kleine schepen komen. De grote Caribische havens zitten op een heel andere waarde: Bridgetown, dat op zesenzestig van deze reizen meevaart, staat feedbreed op veertig procent.

Dit record zelf staat op achtentachtig procent, dus ergens tussen die twee groepen in. Of het aan het soort reis ligt of aan de records zelf kunnen wij niet uit elkaar halen, want deze havens staan vrijwel altijd samen op dezelfde reis. Wij melden daarom wat wij meten en niet meer dan dat.

Er staat daarnaast bij negenentwintig reizen de Stille Oceaan. Wij hebben gekeken of die het Panamakanaal doorgaan en aan de andere kant uitkomen, en dat doet er geen enkele. Ook daar wijst geen enkele haven zich als oorzaak aan; de hoogste komt niet boven de vijfenveertig procent.

Alleen kleine schepen, en dat komt door de baai

De rederijen die hier aanleggen zijn Emerald Yacht Cruises, Star Clippers, Ponant en Scenic Ocean Cruises, met daarachter Silversea, Windstar en SwanHellenic.

Negenenveertig aanlopen komen van de grootste en twintig van de tweede, en die tweede vaart met zeilschepen. Er staat geen enkele grote naam bij.

Dat komt doordat er hier geen cruisekade is. Dit is een baai tussen twee steile bergen waar het water snel diep wordt; schepen ankeren en zetten hun passagiers met sloepen aan wal.

De grote schepen gaan naar de hoofdstad, veertig kilometer noordelijker, en die staat als eigen haven in het bestand. Van daaruit is dit met de bus over een bochtige bergweg in ruim een uur te doen, of sneller met een boot langs de kust.

Vijfenveertig van de tweeennegentig reizen duren zeven nachten en tweeentwintig veertien. Zesenveertig beginnen in Bridgetown op Barbados en drieentwintig op Sint Maarten. De prijzen lopen van tweeduizend vierhonderddertig euro tot eenendertigduizend zevenhonderdtien, en bij negenentwintig reizen ontbreekt het bedrag.

Twee bergen die recht uit zee opkomen

Wat dit de bekendste ankerplaats van het eiland maakt, staat aan weerszijden van de baai.

Het zijn twee vulkanische pijpen: de resten van magma dat in de schoorsteen van een vulkaan is gestold en daarna is blootgelegd doordat de zachtere buitenkant is weggesleten. De ene haalt zevenhonderdeenenzeventig meter en de andere zevenhonderddrieenveertig.

Zij staan vrijwel recht overeind en beginnen bij de waterlijn, en dat maakt het aanzicht. Er is geen strook vlak land tussen zee en berg.

Zij staan sinds 2004 op de werelderfgoedlijst, en zij staan ook op de vlag van dit land en op het etiket van het plaatselijke bier. Je kunt de hoogste beklimmen; dat kost vier tot vijf uur heen en terug en het is steil.

Tussen de twee in ligt een strand met een koraalrif dat vanaf de kant te besnorkelen is, en dat is voor een aanlegdag de betere keus.

De vulkaan waar je met de auto in rijdt

Op een paar kilometer landinwaarts ligt iets wat nergens anders zo bereikbaar is.

Daar ligt een ingestorte krater waarvan een deel is opengebroken, en er loopt een weg tot in de kom. Je stapt uit tussen dampende spleten, kokende poelen en gele zwavelaanslag.

Dat wordt hier de vulkaan verkocht waar je in kunt rijden, en dat klopt vrijwel letterlijk. Er is een uitkijkplatform, want de bodem is op plekken niet betrouwbaar; een gids is er ooit doorheen gezakt.

Ernaast liggen baden met warm modderwater waar bezoekers zich in laten zakken. Het ruikt er naar rotte eieren en dat gaat pas na een dag uit je zwemkleding.

Verderop liggen watervallen bij een botanische tuin, aangelegd rond mineraalbaden die de Franse koning in 1785 voor zijn troepen liet bouwen. Het water is daar door de mineralen okergeel gekleurd. Wij hebben de afstanden, rijtijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Veertien keer van eigenaar gewisseld

Dit eiland is tussen 1660 en 1814 veertien keer tussen Frankrijk en Engeland heen en weer gegaan, en die geschiedenis zit in alles.

Deze plaats is in 1746 door de Fransen gesticht en was de eerste hoofdstad. De namen op het eiland zijn Frans gebleven terwijl de officiele taal Engels is, en er wordt daarnaast een creooltaal gesproken die op het Frans teruggaat.

De reden voor al dat geruzie was suiker en ligging. Het eiland heeft diepe baaien waar vloten konden liggen, en het lag tussen de Franse en de Britse bezittingen in.

Er is nog iets waar dit land om opvalt en dat weinig mensen weten. Van de ongeveer honderdtachtigduizend inwoners hebben er twee een Nobelprijs gewonnen: een voor economie in 1979 en een voor literatuur in 1992.

Gemeten naar bevolkingsomvang is dat het hoogste aantal ter wereld. Beiden zijn in de hoofdstad geboren en beiden zijn op dezelfde dag jarig, en die dag is op het eiland een feestdag.

Waar je op moet letten

• Filter niet op vaargebied. Eenentachtig reizen staan onder Europa.
• Je komt met een sloep aan land. Er is hier geen cruisekade.
• Grote schepen gaan naar de hoofdstad, veertig kilometer noordelijker.
• Van juni tot en met september komt hier niets. Dat is het orkaanseizoen.
• De zwavelbaden ruiken door in je kleding. Neem iets ouds mee.
• Bij een derde van de reizen ontbreekt de prijs.