Cruises naar Porto Santo Stefano

Twee rederijen leveren twee derde van de aanlopen

Er komen 149 reizen langs in Porto Santo Stefano en er vertrekt er geen enkele. Negentig van die honderdachtendertig komen van twee rederijen.

De rederijen die hier aanleggen zijn Seabourn, Silversea Cruises, Azamara Cruises en Explora Journeys, met daarachter Scenic, CroisiEurope, Ponant en Windstar. De eerste twee staan op zesenveertig en vierenveertig aanlopen.

Wat die lijst gemeen heeft is dat er geen enkele grote rederij bij staat. Geen MSC, geen Costa, geen Royal Caribbean, en dat is bij een Italiaanse haven ongewoon.

De verklaring ligt aan de kade. Dit is een vissers- en veerhaven met een klein bekken, en wat hier komt is een schip van een paar honderd passagiers of het ligt voor anker in de baai.

De schepen die je hier het vaakst ziet zijn Seabourn Ovation, Silver Ray, Silver Shadow en Explora II. Vraag bij het boeken na of jouw schip aan de kade komt of dat je met een sloep gaat.

Dit was een eiland tot het zichzelf aan het land vastlegde

De berg waar deze haven aan ligt, was ooit een eiland voor de Toscaanse kust, en dat is aan de kaart nog goed te zien.

Er lopen drie smalle zandstroken van het vasteland naar die berg toe, opgebouwd door de stroming uit het zand dat de rivieren aanvoeren. Twee daarvan zijn kilometers lange stranden met dennenbos erachter, en over de derde loopt de weg.

Tussen die zandstroken ligt een lagune die van de zee is afgesloten. Dat is nu een natuurreservaat waar in het najaar duizenden vogels neerstrijken, flamingo's inbegrepen, en het ligt op een kwartier rijden.

Daardoor heb je hier drie dingen naast elkaar die zelden bij elkaar liggen: een steile bergkust met baaien, twee lange zandstranden, en een ondiep binnenwater vol vogels.

De berg zelf is zeshonderdvijfendertig meter hoog en er loopt een weg omheen die aan de zeekant boven de kliffen hangt. Dat is de rit die de meeste bezoekers maken.

Een Spaanse enclave in Toscane

Boven de haven staat een fort uit 1557, en dat is niet door de Florentijnen gebouwd maar door de Spanjaarden.

Deze punt en de plaatsen eromheen zijn tweeeneenhalve eeuw lang een Spaans bezit geweest, midden in Toscane en los van het groothertogdom eromheen. Het was een keten van forten waarmee Spanje de scheepvaart tussen Napels en Genua in de gaten hield.

Dat verklaart waarom er op zo'n kleine oppervlakte zoveel vestingwerken staan: op de andere kant van de berg liggen er nog drie boven het buurdorp.

In dat buurdorp is in juli 1610 Caravaggio gestorven, ziek en op de vlucht, op weg terug naar Rome. Waar precies hij begraven ligt is nooit vastgesteld.

Het stadje zelf ziet er minder oud uit dan die geschiedenis doet vermoeden. Het is in de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd omdat het een marinedoel was, en het grootste deel van wat je ziet is daarna herbouwd.

De veerboot naar Giglio

Vanaf deze kade vertrekken de veerboten naar twee eilanden, en het grootste daarvan kent bijna iedereen die weleens over cruises heeft gelezen.

Voor de kust van dat eiland is in januari 2012 een cruiseschip op de rotsen gelopen. Het wrak heeft er tweeeneenhalf jaar op zijn kant gelegen voordat het werd rechtgezet en weggesleept, en dat was destijds de grootste berging ooit.

Er is op het eiland geen gedenkplek voor bezoekers ingericht en het dorp leeft er niet van. Wat er wel is, is een haven met gekleurde huizen, helder water en een fort op de heuvel erboven.

De overtocht duurt ongeveer een uur. Op een aanlegdag is dat krap, want je moet ook terug, dus reken erop dat dit alleen kan als je schip er lang ligt.

Het tweede eiland is kleiner, vrijwel onbewoond en hoort bij het nationale park van de Toscaanse eilanden, dat het grootste beschermde zeegebied van Europa is. Wij hebben de dienstregelingen, vaartijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

September is ook hier de topmaand

Er wordt 10 maanden per jaar aangelegd. juni telt vierendertig aanlopen, juni tweeentwintig, en april, juli en augustus elk zeventien.

September springt er dus flink uit, en dat is hier hetzelfde beeld als op Corsica aan de overkant. Beide havens tellen in die maand precies vierendertig aanlopen.

Voor een bezoeker is dat gunstig. Het water is dan op zijn warmst, de Italiaanse vakantie is voorbij en de weg om de berg is niet meer verstopt.

In december en februari komt er geen enkel schip en in januari en november elk een of twee. Dit is dus geen wintervaargebied.

Eenenveertig reizen beginnen in Barcelona, dertig in Civitavecchia, vijftien in Nice en twaalf in Monte Carlo. De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Kotor, Barcelona, Malta en Monte Carlo.

Wat het kost en hoe lang je vaart

De prijzen lopen van tweeduizend tweehonderdnegenenzeventig euro tot eenendertigduizend negenhonderdachtennegentig.

Bij achtentwintig van de 149 reizen staat geen bedrag, en dat is een op de vijf. Dat komt doordat een deel van de rederijen die hier komt hun prijzen niet in deze gegevens meelevert.

De reisduur valt in vier groepen: eenentwintig reizen van veertien nachten, achttien van zeven, zestien van eenentwintig en vijftien van tien.

Dat is een ander patroon dan bij een gewone Middellandse Zeehaven, waar zeven nachten overheerst. Hier is de reis van twee of drie weken de regel, en dat past bij het soort schip dat hier komt.

Wil je dit stadje zien zonder lang te varen, kijk dan naar de achttien reizen van zeven nachten vanuit Barcelona, Nice of Monte Carlo.

Waar je op moet letten

• Vraag na of je aan de kade komt. Het bekken is klein; grotere schepen liggen voor anker.
• September is de drukste maand, en meteen de aangenaamste.
• In december en februari komt hier geen schip.
• De veerboot naar Giglio kost een uur per kant. Dat lukt alleen als je schip er lang ligt.
• Bij een op de vijf reizen ontbreekt de prijs, dus vergelijken lukt hier maar half.
• Verwacht geen oude vissersplaats. Het stadje is na de bombardementen grotendeels herbouwd.