Cruises naar Porto Cervo

Deze haven bestond in 1961 nog niet

Er komen 38 reizen langs in Porto Cervo en er vertrekt er geen enkele. Dit is de enige plaats op deze site waarvan wij kunnen zeggen dat zij als product is ontworpen.

Tot in de jaren vijftig lag hier niets: rotsen, jeneverbesstruiken en schapen. De grond was in handen van herders en was vrijwel niets waard, want er groeide niets en er was geen weg.

In 1962 heeft een groep investeerders onder leiding van een Ismailitische vorst ongeveer vijfendertig kilometer kustlijn opgekocht en er een badplaats laten bouwen. Het dorp, de haven, de kerk en de hotels zijn allemaal in dezelfde jaren neergezet.

Dat is niet verborgen; het wordt hier openlijk als het ontstaansverhaal verteld. Wat er wel bij hoort te worden gezegd, is dat je hier dus geen oude vissershaven bezoekt.

Voor jou is dat een verwachting die je vooraf moet bijstellen. Wie een Sardijns dorp wil zien, moet het binnenland in.

Architectuur die met opzet oud lijkt

Wat het bijzonder maakt, is dat het niet als een moderne badplaats is gebouwd.

De architecten die eraan werkten kregen de opdracht iets te maken dat er eeuwen oud uitzag. Dat leverde gepleisterde muren met de hand aangesmeerd, daken met onregelmatige pannen, balken van jeneverbeshout en gevels waarin vrijwel geen rechte lijn zit.

Er geldt bovendien een streng bouwreglement. Geen hoogbouw, geen reclameborden, een beperkt kleurenpalet en geen zichtbare elektriciteitsleidingen; dat wordt tot vandaag gehandhaafd.

Het resultaat verdeelt de meningen. Sommigen vinden het een geslaagde streekbouwkunst, anderen een decorstuk; wat er niet aan af te doen valt, is dat het beter is verouderd dan de betonnen kust van de jaren zestig elders.

Op het hoogste punt staat een kerk uit 1968 in dezelfde stijl, met binnen een schilderij dat aan een Spaanse zestiende-eeuwse meester wordt toegeschreven. Die toeschrijving is niet onomstreden, maar het schilderij hangt er.

Augustus en september zijn de drukste maanden

Er wordt 6 maanden per jaar aangelegd, van april tot en met oktober.

augustus telt acht aanlopen en september ook acht; juni en juli komen op vijf. Dat september net zo druk is als augustus heeft hier een eigen reden: in die maand wordt de bekendste zeilwedstrijd van deze kust gehouden, met jachten van dertig meter en langer.

Twaalf van de vijfendertig reizen duren veertien nachten en negen duren er zeven. Zeventien vertrekken uit Civitavecchia en tien uit Barcelona.

Bij tien van de vijfendertig reizen ontbreekt de prijs, dus bij bijna een op de drie. De bedragen die er wel staan lopen van vierduizend vijfentachtig euro tot achtendertigduizend euro.

De schepen die hier komen zijn klein tot middelgroot. Er is geen kade voor een schip van vijfduizend passagiers, en dat is bij het ontwerp zo bedoeld.

Wat er echt oud is, ligt dertien kilometer verderop

Sardinie heeft iets wat je nergens anders in Europa in deze aantallen vindt, en dat begint vlak achter deze kust.

Er staan op dit eiland ongeveer zevenduizend torens van gestapelde steen uit de bronstijd, kegelvormig en zonder mortel gebouwd. Zij worden nuraghe genoemd en er is geen sluitende verklaring voor waar zij precies voor dienden.

Op dertien kilometer hiervandaan staat er een die goed bewaard is en die zonder klimwerk te bezoeken is. Op achttien kilometer ligt een grafmonument uit ongeveer tweeduizend jaar voor Christus, met een rechtopstaande steen van bijna vier meter in het midden van een halfronde gevel.

Die twee samen kosten een halve dag en zij liggen in het achterland bij een landstadje dat er zelf ook toe doet. Dat is het tegenovergestelde van waar je aan wal bent gegaan.

Het bekendste nuraghencomplex van het eiland ligt honderdvijfenzestig kilometer zuidelijker en is dus geen dagtocht vanaf hier. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

De eilanden en de zeestraat

Veertien kilometer noordwestelijk begint een eilandengroep die als nationaal park is aangewezen.

Het zijn een stuk of zestig granieten eilanden en rotsen in een zeestraat, met inhammen van wit zand en water dat door het lichte gesteente ondiep groen kleurt. Er varen boten omheen en er wordt gezwommen; aan land mag maar op een deel.

Op een van die eilanden ligt het huis waar de Italiaanse vrijheidsstrijder Giuseppe Garibaldi zijn laatste jaren woonde en in 1882 stierf. Het is als museum ingericht en staat er nog vrijwel zoals hij het achterliet.

De zeestraat zelf scheidt dit eiland van Corsica en is elf kilometer breed. Het is een van de drukst bevaren en meest gevreesde stukken van de Middellandse Zee, met sterke stroming en veel wind.

Vanaf de kust zie je bij helder weer de witte kliffen aan de overkant liggen. Dat is een ander land, een andere taal en nog geen uur varen.

Waar je op moet letten

• Deze plaats is in 1962 vanaf niets gebouwd; het is geen oude vissershaven.
• Bij bijna een op de drie reizen ontbreekt de prijs. Vraag die op.
• September is even druk als augustus vanwege de zeilwedstrijd.
• De bronstijdmonumenten liggen dertien tot achttien kilometer landinwaarts; dat is een halve dag.
• De eilandengroep ligt veertien kilometer noordwestelijk en is per boot te doen.
• Reken op hoge prijzen aan wal. Dat is hier het uitgangspunt.