Cruises naar Parga

In 1819 heeft dit stadje zijn doden opgegraven en is vertrokken

Er komen 56 reizen langs in Parga en er vertrekt er geen enkele. Dit is een badplaatsje van tweeduizend inwoners met een geschiedenis die in Griekenland op elk schoolbord komt.

Deze plaats was eeuwenlang Venetiaans en daarna kort Frans en Brits, terwijl het achterland Ottomaans was. Zij was daarmee een christelijke enclave aan een moslimkust, en dat is drie eeuwen lang goed gegaan.

In 1817 hebben de Britten haar in het geheim verkocht aan Ali Pasha, de heerser van Ioannina, voor honderdvijftigduizend pond. De bevolking hoorde dat pas later.

Ali Pasha had in de jaren daarvoor omliggende dorpen laten uitmoorden en de inwoners hier verwachtten hetzelfde. Zij hebben onderhandeld over een vertrek en over een schadeloosstelling voor hun huizen en olijfgaarden.

Wat er op 15 april 1819 gebeurde, is wat het verhaal maakt. Voordat zij vertrokken hebben zij de graven van hun voorouders geopend, de beenderen eruit gehaald en op een brandstapel op het strand verbrand, om ze niet achter te laten.

Ongeveer vierduizend mensen zijn met de as in doeken naar Corfu overgestoken. Het stadje is die dag leeg achtergebleven en het is later door anderen bewoond geraakt.

Een kasteel op de rots en een eilandje in de baai

Boven het stadje staat een Venetiaans kasteel uit de zestiende eeuw, op de rots tussen de twee baaien.

Het is met een pad van twintig minuten te bereiken en er staat nog een poort met de gevleugelde leeuw van Venetie erop. Van boven kijk je op de daken, de baai en het eilandje ervoor.

Dat eilandje ligt vlak voor het strand en er staat een kapel op, met de resten van een Frans fort uit de tijd van Napoleon. Je kunt ernaartoe zwemmen of met een bootje.

Het stadje zelf loopt in trappen tegen de helling op, met huizen in oker en terracotta en smalle steegjes ertussen. Het is in een uur bekeken en het is in de zomer druk.

Ten zuiden liggen stranden met fijn grind en helder water, waarvan er twee tot de bekendste van deze kust horen. Die zijn met een bootje of een taxi in tien minuten te bereiken.

Verder landinwaarts liggen olijfgaarden met bomen die eeuwen oud zijn. Deze streek leefde daarvan voordat het toerisme kwam en er wordt nog steeds olie geperst.

De rivier van de onderwereld ligt om de hoek

Op ongeveer twintig kilometer ten zuiden stroomt de rivier die in de Griekse verhalen de grens met het dodenrijk vormde.

Wij hebben die op de pagina van Igoumenitsa beschreven, want die ligt vanaf beide havens binnen bereik. Het water komt ijskoud uit de rotsen en je kunt er tussen de wanden door waden.

Bij de monding staan de resten van een gebouw dat als orakel van de doden wordt uitgelegd, met een ondergrondse zaal en een hijsconstructie. Archeologen zijn het daar niet over eens en sommigen houden het op een versterkte boerderij.

Dat is de gebruikelijke excursie hiervandaan en hij kost een halve dag. Neem schoenen mee die tegen water kunnen.

Corfu ligt op ongeveer een uur varen en Albanie begint dertig kilometer noordelijker; de eerste Albanese haven staat in de buurhavenlijst van deze pagina.

Dat is de streek waar deze plaats in ligt: een grensgebied dat eeuwenlang tussen Venetie, de Ottomanen en de Albanese heersers in heeft gelegen.

In de bergen achter deze kust ligt een streek waar dezelfde Ali Pasha in 1803 een opstand heeft neergeslagen. Bij het beleg daarvan is iets gebeurd dat in Griekenland even bekend is als het vertrek uit dit stadje.

Een groep vrouwen was met haar kinderen op een rots ingesloten. Volgens de overlevering hebben zij zich al dansend en zingend van de rand geworpen, de kinderen eerst, om niet in handen te vallen van de troepen die eronder stonden.

Er staat op die rots sinds 1961 een monument van betonnen figuren van dertien meter hoog, dat vanaf de weg te zien is. Historici twisten over de aantallen en over hoeveel er van het dansen klopt; dat het beleg en de dood van die vrouwen hebben plaatsgevonden, staat niet ter discussie.

Zes maanden, en een rederij

Er wordt 6 maanden per jaar aangelegd, van mei tot en met oktober, met juli op twaalf en september op elf.

Negenenveertig van de vierenvijftig reizen komen van een enkele rederij met jachtachtige schepen van ongeveer honderd passagiers. Dat is wat hier past: er is geen cruisekade en de baai is klein.

Je gaat dus met een tender of een sloep aan land, midden in het stadje. Bij deining kan dat vervallen.

Bij tweeentwintig van de vierenvijftig reizen ontbreekt de prijs, eenenveertig procent. Die rederij geeft feedbreed bij vijfendertig procent van haar reizen geen bedrag, dus dat gat is niet bijzonder voor deze bestemming.

De prijzen die er staan lopen van zesendertighonderdvijfentwintig euro tot zesendertigduizend zevenhonderdtien. Achtentwintig reizen beginnen in Piraeus en dertien in Dubrovnik.

Er staan drie vaargebieden bij en die kloppen alle drie: Europa, de Middellandse Zee en de Griekse Eilanden. Dat is een schone pagina en dat is op deze reeks niet vanzelfsprekend.

Waar je op moet letten

• Je komt met een tender aan land. Bij deining kan dat vervallen.
• Het stadje is in een uur bekeken en in juli en augustus druk.
• De klim naar het kasteel kost twintig minuten.
• Bij vier op de tien reizen ontbreekt de prijs. Dat ligt aan de rederij.
• Van november tot en met april komt hier niets.
• De vaargebieden kloppen alle drie.