Cruises naar Moorea

Een halve vulkaan met twee baaien erin

Er komen 437 reizen langs in Moorea en er vertrekt er geen enkele. Van die reizen doen er 497 ook Papeete aan, en 350 vertrekken daar; Tahiti ligt zeventien kilometer verderop.

Moorea hoort bij Frans-Polynesië, in het Engels French Polynesia, en ligt ongeveer zeventien kilometer ten noordwesten van Tahiti. Vanaf de kade in Papeete zie je het eiland liggen.

Wat je bij aankomst ziet is de rest van een vulkaan. Het eiland is de zuidelijke helft van een krater van ongeveer anderhalf miljoen jaar oud; de noordelijke helft is in zee weggezakt en weggeslagen.

Daardoor loopt de kust aan die kant niet vloeiend maar met twee diepe, rechthoekige inhammen erin: Opunohu en Cook's Bay. Daartussen staat de Rotui, een kam van achthonderd meter die precies op de plek staat waar ooit het midden van de vulkaan zat.

Er zit een aardigheid in die namen. James Cook heeft in 1777 niet in Cook's Bay gelegen maar in de baai ernaast; het is later verkeerd toegeschreven en zo gebleven.

Alleen kleine schepen

Van de 437 aanlopen zijn er 238 van Windstar, en de meest voorkomende schepen zijn de Star Breeze en de Wind Star.

Dat is geen toeval. Rond dit eiland ligt een aaneengesloten koraalrif met een lagune erbinnen, en er zijn maar twee doorvaarten. Grote schepen liggen buiten het rif voor anker of slaan het eiland over ten gunste van Papeete.

Kleinere schepen kunnen in Cook's Bay komen, en dat is de aankomst waar mensen voor betalen: je vaart tussen groene wanden een baai in die aan het eind smaller wordt.

Wie op een groter schip zit, komt hier meestal met een veerboot vanuit Papeete. Die doet er een half uur over en vaart de hele dag.

Het uitkijkpunt tussen de twee baaien

Van de kade loopt een weg het binnenland in, en die eindigt op de plek waar iedereen naartoe gaat.

Het Belvédère ligt op ruim tweehonderd meter hoogte tussen de twee baaien in, met de Rotui in het midden. Van daaraf zie je beide inhammen tegelijk en de kraterrand eromheen, en dan snap je pas hoe het eiland in elkaar zit.

Onderweg passeer je het Opunohudal met ananasvelden op de hellingen. Op dit eiland groeit vrijwel de hele ananasoogst van Frans-Polynesië, in een kleine, zoete soort die niet wordt uitgevoerd omdat hij het transport niet haalt.

In hetzelfde dal liggen marae: open stenen platforms die als tempel dienden voordat de missionarissen kwamen. Er staan er meerdere in het bos, met uitleg erbij.

De rit naar boven duurt een half uur. Wij hebben de afstanden, reistijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Walvissen, roggen en riffen

De lagune is ondiep en helder, en er zijn een paar plekken waar dieren aan mensen gewend zijn geraakt.

In het noorden staat het water op zandbanken tot je middel, en daar komen pijlstaartroggen en zwartpuntrifhaaien op de boten af. Die haaien worden hooguit anderhalve meter en zijn schuw.

Van juli tot november komen bultruggen hierheen vanuit Antarctica om te paren en te kalveren. Ze blijven dicht bij de kust en zijn dan geregeld vanaf het strand te zien.

Frans-Polynesië heeft zijn hele zeegebied tot walvisreservaat verklaard, en er gelden regels over hoe dicht een boot mag komen en hoeveel mensen tegelijk het water in mogen.

Voor de rest is dit een eiland van zestienduizend inwoners waar één weg omheen loopt, zestig kilometer lang. Er is geen stad; er zijn dorpen.

Het waterbungalowtje is hier bedacht

Op dit eiland is in de jaren zestig iets uitgevonden dat sindsdien het beeld van de hele tropen bepaalt.

Drie Amerikanen die hier na de oorlog waren blijven hangen, begonnen een hotelletje en zaten met een probleem: hun stuk kust had nauwelijks strand, terwijl gasten daarvoor kwamen.

Hun oplossing was om de kamers boven het water te zetten, op palen in de lagune, met een trap vanaf het terras het water in. De eerste stonden er rond 1967.

Dat idee is daarna overgenomen op de Malediven, in de Cariben en overal waar een lagune ligt, en het geldt inmiddels als hét beeld van een tropische vakantie. Het is dus ontstaan uit een tekort en niet uit een ontwerp.

De drukste maand is niet de beste

Januari telt 78 reizen, september 54 en november 51. Juli telt er 26 en augustus 30.

Dat is een verdeling waar je doorheen moet kijken. Januari valt midden in het natte seizoen, dat van november tot april loopt, met buien, hoge luchtvochtigheid en de kans op cyclonen; die piek komt van wereldreizen die dan toevallig door de Stille Oceaan varen.

Het droge seizoen loopt van mei tot oktober, met vijfentwintig tot achtentwintig graden, lagere luchtvochtigheid en meer zon. Dat is de betere periode om te gaan, en het valt bovendien samen met de walvissen.

Reken op reistijd: er zijn geen rechtstreekse vluchten vanuit Nederland en je bent onderweg met minstens twee overstappen. Het tijdverschil is elf uur.

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Papeete, Bora Bora, Huahine en Raiatea, met Bora Bora op 406. De rederijen zijn Windstar Cruises, Silversea Cruises, Ponant en Princess Cruises met schepen als Star Breeze, Wind Star, Silver Whisper en Le Paul Gauguin.

Waar je op moet letten

• Grote schepen komen het rif niet door; dan ga je vanaf Papeete.
• Het uitkijkpunt is de moeite waard en verklaart het eiland.
• Mei tot oktober is droog, ook al is januari drukker.
• Walvissen van juli tot november, met regels voor de afstand.
• Elf uur tijdverschil en geen rechtstreekse vlucht.