Cruises naar Monopoli

Augustus telt negen van de negenentwintig aanlopen

Er komen 40 reizen langs in Monopoli en er vertrekt er geen enkele. augustus telt negen aanlopen, juni zes, mei en juli vijf.

Er wordt 5 maanden per jaar aangelegd, van mei tot en met oktober. In oktober staat er nog een en daarna is het tot mei stil.

De schepen die hier komen zijn klein: zeilschepen en jachten van vijf rederijen, met de grootste op elf reizen. De haven is een vissershaven met een kade waar geen groot schip aan past.

Zestien van de negenentwintig reizen vertrekken uit Venetie en vier uit Dubrovnik. Zeven duren zeven nachten en zeven duren er veertien.

Bij vier van de negenentwintig reizen ontbreekt de prijs. De bedragen lopen van achtentwintighonderdvijfentachtig euro tot bijna zesendertigduizend.

De naam betekent enkele stad

Deze plaats heet naar het Grieks voor enkele stad, en dat is geen toeval.

Deze kust is in de oudheid door Grieken gekoloniseerd en de naam is uit die tijd blijven staan. Wat er precies mee werd bedoeld is niet zeker; de meest gangbare verklaring is dat er een enkele nederzetting op de rotspunt lag, zonder omliggende dorpen.

De oude stad ligt nog steeds op die punt, met de huizen tot aan de rand. Vanaf zee zie je een witte muur die uit het water opkomt en waar de golven tegenaan slaan.

Aan de zuidkant staat een kasteel dat in 1552 door keizer Karel de Vijfde is gebouwd, tegen de Ottomanen die deze kust toen bedreigden. Dat is nu deels museum en het staat op de rots boven de haven.

Je loopt van de kade zo de oude stad in. Voor een aanloop van een halve dag is dat de logische keuze en je hebt hier geen bus nodig.

Het schilderij dat op een vlot aankwam

Er is aan deze stad een verhaal verbonden dat twee keer per jaar wordt naverteld en nagespeeld.

In 1117 was men hier bezig met een kathedraal die niet af kwam, want er was geen hout voor het dak. Volgens de overlevering dreef er op de zestiende december van dat jaar een vlot de haven binnen, gemaakt van tweeendertig balken, met daarop een schilderij van de Maagd.

Die balken zijn gebruikt om het dak te leggen en het schilderij hangt er nog. Het is een Byzantijns paneel dat op grond van de stijl inderdaad uit die eeuw kan dateren.

Elk jaar op zestien december en op vijftien augustus wordt dat opnieuw uitgebeeld, met een vlot dat de haven binnenkomt en een optocht door de stad. Dat is de belangrijkste dag van het jaar hier.

Voor een bezoeker in augustus kan dat samenvallen met de aanloop. Vraag dat na, want het is de moeite waard en het is geen voorstelling voor toeristen.

De kegeldaken en de witte stad

Twintig kilometer landinwaarts staat een stadje dat volledig uit huisjes met kegelvormige stenen daken bestaat.

Die daken zijn zonder mortel gestapeld uit platte kalksteen, in ringen die naar boven toe smaller worden. Er staan er ruim vijftienhonderd bij elkaar in twee wijken, en dat staat sinds 1996 op de werelderfgoedlijst.

Er is een verklaring voor die bouwwijze die je hier krijgt te horen en die niet vaststaat: er zou belasting zijn geheven op vaste woningen, en een dak zonder mortel kon je binnen een dag afbreken als de inspecteur kwam. Historici zijn het daar niet over eens.

Wat wel vaststaat is dat het een bouwwijze is die uit de streek zelf komt en die met het beschikbare materiaal werkt. Er is hier geen hout en wel kalksteen die in platen splijt.

Vierendertig kilometer zuidelijk ligt een stadje dat volledig wit gekalkt is en dat vanaf de vlakte als een sneeuwveld op een heuvel ligt. Beide zijn met een korte rit te doen; samen is dat een halve tot hele dag.

De grotstad op zevenenzestig kilometer

Verder landinwaarts ligt een stad die tot in de jaren vijftig de schande van Italie werd genoemd en die nu op de werelderfgoedlijst staat.

Daar woonden mensen in grotten die in de zachte kalksteen van een ravijn waren uitgehakt, samen met hun dieren, zonder stromend water en met een kindersterfte die in het hele land werd aangehaald als het ergste voorbeeld.

In 1952 heeft de Italiaanse regering besloten die wijken te ontruimen. Ruim vijftienduizend mensen zijn naar nieuwbouw aan de rand van de stad verhuisd, en de grotten stonden daarna dertig jaar leeg.

Vanaf de jaren tachtig zijn zij opnieuw in gebruik genomen, eerst door kunstenaars en daarna als hotels en restaurants. In 1993 kwam de inschrijving op de werelderfgoedlijst en in 2019 was de stad culturele hoofdstad van Europa.

Dat is een omslag in zeventig jaar die je zelden zo scherp ziet. Het is een hele dag met de rit erbij. Wij hebben de afstanden, vaartijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• De oude stad ligt aan de kade; je hebt hier geen bus nodig.
• Augustus telt negen van de negenentwintig aanlopen.
• Op vijftien augustus is er een processie; vraag na of dat op je dag valt.
• De kegeldaken liggen twintig kilometer landinwaarts.
• De grotstad is een hele dag, zevenenzestig kilometer verderop.
• Hier komen alleen kleine schepen.