Cruises naar Killybegs

Zevenendertig van de achtentachtig reizen komen in mei

Er komen 93 reizen langs in Killybegs en er vertrekt er geen enkele. Zevenendertig van die achtentachtig vallen in mei, tegen negentien in juni en zeven in juli.

Dat is tweeenveertig procent in een maand, en het is niet omdat mei hier het mooiste weer heeft. De verklaring staat bij de reisduur: zeventien van de reizen duren achtentwintig nachten, en in mei zijn dat er acht.

Dat zijn de lange rondjes om de Britse Eilanden en verder naar IJsland en Noorwegen, die in het voorjaar worden gevaren wanneer de schepen vanuit de Middellandse Zee of vanuit Amerika naar het noorden verplaatsen. Deze kust ligt onderweg.

Van oktober tot en met maart komt hier niets. Het seizoen is dus kort en het zwaartepunt ligt aan het begin ervan.

Zeventien reizen beginnen in Southampton, twaalf in Dover en acht elk in Rotterdam, Amsterdam en Kopenhagen. De prijzen lopen van elfhonderdzesendertig euro tot zevenentwintigduizend tweehonderdnegenenveertig, en bij elf reizen ontbreekt het bedrag.

Wij hebben de vaargebieden op deze pagina nagelopen omdat die elders zo vaak niet kloppen. Hier wel: van de zevenentwintig reizen met Noorse Fjorden doen alle zevenentwintig werkelijk een Noorse haven aan, en de coordinaten wijzen op de plaats zelf.

Een vissershaven waar cruiseschepen bij passen

Dit is de grootste vissershaven van Ierland, en dat is precies de reden dat er cruiseschepen kunnen komen.

De baai is diep en beschut en zij loopt ver het land in, en dat is voor deze kust ongewoon. Voor de pelagische vloot, die met schepen van tachtig meter en meer op makreel en horsmakreel vist, is dat noodzakelijk, en die diepte kan een cruiseschip ook gebruiken.

Er ligt een kade waar grote schepen aan kunnen afmeren, en dat scheelt: op veel plekken langs deze kust moet je met sloepen aan land. Hier loop je van de loopplank het stadje in.

Dat stadje telt ongeveer duizendtweehonderd inwoners. Op een aanloopdag komen er meer mensen van boord dan er wonen, en dat merk je.

Wat je ziet als je aankomt is een werkende haven: vriesloodsen, netten, kranen en de geur die daarbij hoort. Dat is geen decor maar de plaatselijke bedrijfstak.

De tapijten van het Witte Huis

In dit stadje heeft van 1898 tot 2003 een tapijtknoperij gestaan die voor een aantal van de bekendste vloeren ter wereld heeft geleverd.

Het waren met de hand geknoopte tapijten, gemaakt door vrouwen uit de streek die aan enorme verticale weefgetouwen werkten. Een groot stuk kon met tien of meer mensen naast elkaar maanden in beslag nemen.

Er zijn tapijten geleverd voor de ovale werkkamer van het Amerikaanse presidentiele paleis, voor het kasteel in Dublin waar de staatsontvangsten zijn en voor Vaticaanse zalen. Voor een dorp aan de rand van Europa is dat een merkwaardige erelijst.

De fabriek is in 2003 gesloten omdat handwerk het niet meer kon opbrengen tegen machinaal geknoopte tapijten. In het gebouw zit nu een bezoekerscentrum waar het grootste weefgetouw van dit soort ter wereld staat.

Er wordt voorgedaan hoe het knopen ging en er zijn oude ontwerpen te zien. Het ligt op loopafstand van de kade en het kost een uur.

Kliffen van zeshonderd meter

Op ongeveer dertig kilometer westwaarts ligt de bekendste bezienswaardigheid van deze streek, en het is een kustwand.

De berg daar loopt aan de zeekant vrijwel recht naar beneden tot ruim zeshonderd meter, en dat is bijna drie keer zo hoog als de kliffen die in het zuiden van dit land op elke ansichtkaart staan.

Er loopt een weg tot een parkeerplaats halverwege, met vandaar een pad naar boven. Vanaf het onderste uitzichtpunt zie je de wand al in volle hoogte; wie doorloopt komt bij een smalle graat waar het aan beide kanten steil naar beneden gaat.

Er ligt op de helling de rest van een vroegchristelijke kluizenaarsnederzetting met stenen hutten, op een plek waar je je afvraagt hoe iemand daar heeft geleefd. Er wordt nog altijd naartoe gelopen op een vaste dag in het jaar.

Reken op een halve dag heen en terug over smalle wegen. Bij mist zie je niets, en dat komt hier voor.

De streek erachter

Dit is de noordwestelijke uithoek van Ierland en zij is dunbevolkt, ruig en op sommige plekken vrijwel leeg.

Op ongeveer dertig kilometer ligt het plaatsje waar de gelijknamige geweven wollen stof vandaan komt, die met korte gekleurde vezeltjes in het garen wordt gemaakt zodat er kleurspikkels in zitten. Er zijn weverijen te bezoeken en er wordt nog op handgetouwen gewerkt.

Verder naar het noorden ligt een nationaal park van zestienduizend hectare met een kasteel aan een meer, dat door een Amerikaanse eigenaar aan de staat is nagelaten. Daar leven rode herten.

In een dal aan de kust ligt een dorp met een reeks stenen zuilen uit de vroege middeleeuwen die op een vaste nacht in juni langs worden gelopen, van middernacht tot het licht wordt. Het is een van de oudste doorlopende gebruiken van dit eiland.

De havens die het vaakst met deze op dezelfde reis staan zijn Belfast, Cork, Galway en Southampton. De rederijen zijn Holland America Line, Princess Cruises, Windstar Cruises en Azamara Cruises, met achtentwintig aanlopen van de grootste en zevenentwintig van de tweede. Wij hebben de afstanden, rijtijden, openingstijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar je op moet letten

• Mei is verreweg de drukste maand; van oktober tot maart komt hier niets.
• Je loopt zo van boord. Er is een kade voor grote schepen.
• De kliffen kosten een halve dag over smalle wegen.
• Er vertrekt hier niets. De vertrekhavens zijn Southampton en Dover.
• Het dorp telt twaalfhonderd inwoners. Verwacht geen winkelstraat.
• Neem regenkleding mee. Dit is de natste hoek van het land.