Cruises naar Glacier Bay

Een aanloop waar je niet aan land gaat

Er komen 272 reizen langs in Glacier Bay, en bij geen enkele daarvan zet je een voet aan wal.

Dit is geen haven maar een nationaal park in het zuidoosten van Alaska, honderdduizend hectare water en veertienduizend vierkante kilometer land, waar het schip een dag lang doorheen vaart en weer terugkomt.

Wat je krijgt is een vaardag met uitzicht: bergen die tot boven de vierduizend meter komen, gletsjers die tot in zee lopen, en water waar zeehonden op ijsschotsen liggen.

De rederijen zijn Holland America Line en Seabourn, en dat is een korte lijst met een reden. Het park laat per dag maar twee cruiseschepen toe en verdeelt die plaatsen in vergunningen die voor jaren worden vergeven.

Wat er verder op dezelfde reizen staat is Ketchikan, Juneau, Vancouver en Skagway; dit is de vaste route langs de Inside Passage.

Waarom er zo weinig schepen in mogen

De beperking is geen formaliteit maar de kern van hoe dit park wordt beheerd.

In het hoogseizoen mogen er twee cruiseschepen per dag naar binnen, plus een beperkt aantal kleinere vaartuigen. Er zijn regels voor de vaarsnelheid, voor de afstand tot walvissen en voor de gebieden waar niet mag worden gevaren.

Dat komt door de bultruggen. Zij komen hier in de zomer eten en zijn gevoelig voor scheepslawaai; sinds de jaren tachtig wordt het aantal vaarbewegingen beperkt en wordt er onderzoek gedaan naar het effect.

Een gevolg voor de reiziger is dat je niet zomaar naar Glacier Bay gaat. Je moet een reis boeken van een rederij die een vergunning heeft, en dat is een handvol.

Aan boord komen rangers van de parkdienst mee. Zij stappen 's ochtends over vanaf een boot bij de ingang, geven de hele dag uitleg over de omroep en op het dek, en verlaten het schip 's avonds weer.

Er is ook een programma voor kinderen waarbij zij een insigne kunnen verdienen, en er is een tafel met botten, vachten en kaarten in de lounge.

Het ijs dat in tweehonderd jaar honderd kilometer terugtrok

Glacier Bay bestaat pas sinds kort, en dat is aan de vorm van de baai te zien.

Toen George Vancouver hier in 1794 langsvoer, was er geen baai. Er lag een gletsjer die de hele inham vulde, met een front van meer dan honderd meter hoog, en het water begon pas bij de monding.

Tegen 1879, toen John Muir het gebied bezocht, was het ijs al tientallen kilometers teruggetrokken. Nu ligt het front van de gletsjers ruim honderd kilometer verder landinwaarts.

Dat is de snelste gletsjerterugtrekking die ergens ter wereld is gedocumenteerd, en het maakt de baai tot een openluchtlaboratorium: aan de monding staat volgroeid bos, halverwege elzen en wilgen, en bij het ijs kale rots.

Biologen bestuderen hier hoe leven terugkeert op grond die net is vrijgekomen. Elke kilometer die je vaart is ongeveer twee jaar aan begroeiing.

Niet alle gletsjers trekken terug. De Johns Hopkins-gletsjer groeit al decennia aan, doordat er meer sneeuw op het achterland valt dan er wegsmelt.

Wat je aan dek ziet

De dag verloopt in een vaste volgorde en het loont te weten wanneer je waar moet staan.

Het schip vaart 's ochtends de baai in en gaat eerst naar de westelijke arm, waar de Margerie-gletsjer ligt. Die is anderhalve kilometer breed en het front komt zestig meter boven het water uit, met nog eens honderd meter eronder.

Daar blijft het schip een half uur tot een uur stilliggen en draait het langzaam rond, zodat beide zijden dezelfde aanblik krijgen. Er kalft regelmatig ijs af, met een knal die enkele seconden later komt.

Ernaast ligt de Grand Pacific-gletsjer, die vuil is van het gesteente dat hij meevoert en die daardoor grijs oogt.

Daarna gaat het schip naar de Johns Hopkins-inham, die in de zomer deels is afgesloten omdat er zeehonden jongen op het drijfijs; dan blijft het schip op afstand.

Wat je onderweg ziet zijn zeeotters, die hier na vrijwel volledige uitroeiing zijn teruggekeerd en waarvan er nu duizenden zijn, zeeleeuwen op de rotsen bij South Marble Island, bergsteenbokken op de hellingen en bruine beren aan de vloedlijn.

Neem een verrekijker mee. Zonder verrekijker mis je het meeste, want de afstanden zijn groot.

Hoe je je erop kleedt

Dit is de koudste dag van een Alaskareis, ook in juli.

Bij de gletsjer staat de wind van het ijs af en ligt de gevoelstemperatuur enkele graden onder wat de thermometer aangeeft. Reken op vijf tot twaalf graden aan dek en op regen of motregen; dit is gematigd regenwoud en er valt hier veel.

Neem lagen mee, een winddichte jas, een muts en handschoenen. Op de open dekken is het het koudst en dat is precies waar je wilt staan.

De beste plekken zijn het voorste open dek en de flanken. Ga vroeg, want bij een schip van tweeduizend passagiers is de reling bij de gletsjer vol.

Op de meeste schepen wordt er die dag bouillon of warme chocolade rondgebracht aan dek. Dat is geen luxe.

Er is geen mobiel bereik in de baai en de satellietverbinding is er traag. Dat hoort erbij.

Wanneer de schepen komen

September telt 38 reizen, augustus 33 en juli 30. Van oktober tot en met maart komt hier niets langs.

Het seizoen loopt van eind april tot begin september en dat is hard: het park geeft buiten die periode geen vergunningen af en de schepen zijn er dan niet.

Binnen dat seizoen verschilt het weinig. Mei en juni zijn droger en helderder, juli en augustus zijn iets warmer en natter, en in september is er meer kans op zicht op de bergen doordat de lucht schoner is.

Wat je wel merkt is het licht. In juni is het bijna de hele nacht schemerig; in september is er weer een echte nacht en soms noorderlicht.

Wat de aanloop kan laten vervallen is ijs. Als er te veel drijfijs voor de gletsjer ligt, komt het schip er niet dichtbij en blijft het op afstand; dat gebeurt en het is geen fout van de rederij.

Kijk bij het boeken of jouw reis werkelijk Glacier Bay doet en niet een andere gletsjerbaai. Er zijn alternatieven op de route, zoals Tracy Arm, Endicott Arm en College Fjord, en die zijn de moeite waard maar niet hetzelfde.

Het park staat sinds 1979 op de Werelderfgoedlijst, als onderdeel van een grensoverschrijdend gebied met Canada dat samen ruim negentigduizend vierkante kilometer beslaat.