Cruises naar Caudebec En Caux

De golf die hier tot 1963 tegen de stroom in kwam

Er komen 258 reizen langs in Caudebec-en-Caux en er vertrekt er geen enkele. Alle 495 doen ook Rouen aan en 493 ook Vernon; dit ligt op de Seineroute tussen Parijs en de zee.

Deze plaats was tot in de jaren zestig in Frankrijk bekend om iets wat er nu niet meer is. Bij springtij duwde de vloed vanuit het Kanaal een golf de Seine op, tegen de stroom in, en die kwam hier langs.

Die vloedgolf kon meer dan twee meter hoog worden en maakte lawaai; er kwamen mensen op af om ernaar te kijken vanaf de kade. Er werd zelfs op gesurft.

In september 1963 sloeg zo'n golf toeschouwers van de kade en verdronken er mensen. Kort daarna is het verschijnsel vanzelf verdwenen: de vaargeul was uitgediept en verbreed voor de scheepvaart, en daarmee was de golf gebroken.

Wat je nu ziet is dus een rustige rivier met een getijverschil dat je nauwelijks opmerkt.

Wel doet de Seine hier iets anders dan je verwacht: ze slingert in enorme lussen door de vlakte. Tussen Rouen en de zee legt het schip ongeveer het dubbele af van wat je in rechte lijn zou meten, en daardoor kom je dezelfde heuvelrug meerdere keren van een andere kant tegen.

Het gebied eromheen is regionaal natuurpark, met moerassen, veerponten die aan een kabel oversteken en boomgaarden waar de cider en de calvados vandaan komen.

Een kerk die als enige bleef staan

Midden in het plaatsje staat een laatgotische kerk uit de vijftiende eeuw, en die staat er alleen voor.

In juni 1940 is Caudebec na een bombardement in brand gevlogen en heeft het drie dagen gebrand; ongeveer tachtig procent van de bebouwing ging verloren. De kerk hield stand.

Dat verklaart waarom het plaatsje er verder naoorlogs uitziet, met eenvoudige huizen om een middeleeuwse kerk heen. Er staan nog een paar vakwerkhuizen die het hebben overleefd.

De kerk zelf is uitbundig: honderden beelden in de gevel, een toren van tweeënvijftig meter en een balustrade waarin een tekst in steen is uitgehakt. Hendrik IV zou haar de mooiste kapel van zijn koninkrijk hebben genoemd.

Over de rivier ligt sinds 1977 een tuibrug van bijna zevenhonderd meter, die de laagvlakte met de andere oever verbindt.

De abdij die als steengroeve is gebruikt

Vijftien kilometer stroomopwaarts staan twee witte torens van zesenveertig meter in een weiland, zonder dak ertussen.

Dat is Jumièges, een benedictijnenabdij die in 654 is gesticht en die eeuwenlang een van de rijkste van Normandië was. Ze is door de Vikingen verwoest, herbouwd, en tijdens de Franse Revolutie opgeheven.

Daarna is het gebouw verkocht aan een houthandelaar die het als steengroeve gebruikte. Hij liet de vieringtoren met buskruit opblazen om sneller aan bouwmateriaal te komen, en zo is het geworden wat het nu is.

Wat er staat wordt tot de mooiste ruïnes van Frankrijk gerekend, juist door die openheid: je loopt door een kerk zonder dak met gras op de vloer.

Het ligt op ongeveer een half uur rijden. Wij hebben de openingstijden, tarieven en reistijden niet ter plaatse gecontroleerd.

Waar Victor Hugo zijn dochter verloor

Vijf kilometer verderop ligt Villequier, en daar is in 1843 iets gebeurd dat de Franse literatuur heeft veranderd.

Léopoldine Hugo, de negentienjarige dochter van de schrijver, was net vier maanden getrouwd. Op 4 september maakte ze met haar man een tochtje in een zeilbootje op de Seine; een windvlaag sloeg de boot om en beiden verdronken, samen met twee anderen.

Victor Hugo was op reis in het zuidwesten en wist van niets. Hij las het bij toeval in een krant die in een café op tafel lag, dagen later.

Hij heeft er jarenlang niet over kunnen schrijven en publiceerde pas in 1856 de gedichten die erover gaan, waaronder een dat vrijwel elke Franse scholier uit zijn hoofd leert: het begint met de belofte dat hij bij het aanbreken van de dag zal vertrekken om naar haar graf te lopen.

Het huis van de schoonfamilie is nu een museum, en vader en dochter liggen op het kerkhof van het dorp begraven.

September is de topmaand

September telt 92 reizen, oktober 79 en augustus 59. In januari en februari komt hier niets langs en november telt er 15.

Dat najaarszwaartepunt geldt voor de hele Seine: het weer is dan mild, de appeloogst loopt en de drukte van de zomer is voorbij. In de winter ligt de riviercruise op deze rivier vrijwel stil.

257 van de 258 reizen duren zes tot negen dagen; dat is de Seineweek vanuit Parijs. 178 duren tien tot veertien.

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Vernon, La Roche Guyon, Les Andelys en Le Havre, met Le Havre op 132.

Vanaf hier gaan bovendien de excursies naar de landingsstranden van Normandië en naar Honfleur; die kosten anderhalf tot twee uur rijden per kant.

Waar je op moet letten

• Het plaatsje zelf is klein; de kerk is het bekijken waard.
• De vloedgolf bestaat niet meer sinds de vaargeul is uitgediept.
• De abdij ligt een half uur rijden en heeft geen dak.
• De landingsstranden kosten een volle dag.
• September en oktober zijn het drukst en het aangenaamst.