Cruises naar Saint Lucia

De bergen van de ansichtkaart liggen niet bij de kade

Er komen 849 reizen langs in Castries en er vertrekt er geen enkele. Wie aan Saint Lucia denkt, ziet twee spitse groene bergen die recht uit zee omhoogsteken; die staan op vrijwel elke foto van het eiland.

Die bergen, de Pitons, liggen niet in Castries. Ze staan bij Soufrière aan de zuidwestkust, en dat is over de weg anderhalf uur rijden door de bergen.

Dat is voor een aanlegdag de belangrijkste beslissing. Ga je erheen, dan ben je drie uur onderweg en heb je de rest van de dag daar; blijf je in Castries, dan zie je ze niet.

Er varen ook boten langs de kust naar Soufrière, en die doen er ongeveer drie kwartier over. Dat is sneller en het uitzicht vanaf zee op de twee bergen is bovendien het beeld dat je zoekt.

Wat die twee bergen zijn

Gros Piton is 770 meter hoog en Petit Piton 743, en ondanks de namen is de kleinste de steilste.

Het zijn geen vulkanen maar vulkaanproppen: stollende lava die in de schoorsteen van een oude vulkaan is achtergebleven. Toen de zachtere berg eromheen wegerodeerde, bleef die harde kern staan, en dat is waarom ze zo abrupt uit het water komen.

Ze staan sinds 2004 op de Werelderfgoedlijst, samen met het gebied ertussen, waar warmwaterbronnen en zwavelvelden liggen.

Gros Piton kun je beklimmen, met een gids en in ongeveer vier uur heen en terug. Petit Piton is technisch veel zwaarder en wordt afgeraden voor wie geen ervaring heeft.

In dezelfde krater liggen de zwavelbronnen van Soufrière, waar je met de auto tot vlakbij komt; dat wordt lokaal aangeprezen als de enige vulkaan ter wereld waar je in kunt rijden. Wij hebben de afstanden, reistijden en tarieven niet ter plaatse gecontroleerd.

Een eiland dat veertien keer van eigenaar wisselde

Saint Lucia is tussen Frankrijk en Groot-Brittannië heen en weer gegaan tot beide er genoeg van hadden.

Zeven keer werd het Frans en zeven keer Brits, bij verdragen en bij wapengeweld, tot het in 1814 definitief Brits werd. Vanwege dat voortdurende vechten om het bezit kreeg het de bijnaam Helena van de West.

Dat is aan het eiland te zien. De taal is Engels, maar er wordt daarnaast een creooltaal gesproken die op het Frans is gebaseerd, en veel plaatsnamen zijn Frans gebleven: Soufrière, Vieux Fort, Anse La Raye.

Boven Castries ligt Morne Fortune, de heuvel waar de gevechten om gingen, met resten van de forten. Vanaf daar heb je het uitzicht over de haven en de baai.

Het eiland werd in 1979 onafhankelijk en telt nu ongeveer honderdtachtigduizend inwoners.

Twee Nobelprijzen uit dezelfde stad

Uit die honderdtachtigduizend inwoners zijn twee Nobelprijswinnaars voortgekomen, en ze zijn allebei in Castries geboren.

Arthur Lewis kreeg in 1979 de prijs voor economie, voor werk over de ontwikkeling van arme landen. Derek Walcott kreeg in 1992 de prijs voor literatuur, voor poëzie waarin het Caribisch gebied en de klassieke oudheid door elkaar lopen.

Dat is voor een land van deze omvang uitzonderlijk, en de eilanders weten het. Het plein in het centrum is naar Walcott vernoemd en er staat een borstbeeld.

Aan datzelfde plein staat de kathedraal uit 1897, en die is de moeite waard om binnen te gaan. Het interieur is in de jaren tachtig beschilderd door de eilandkunstenaar Dunstan St Omer, die de heiligen en de bijbelse figuren zwart afbeeldde; voor een kerk in deze streek was dat destijds een uitgesproken keuze.

Verder heeft het centrum een overdekte markt en een grote saman-boom op het plein die er al een paar honderd jaar staat. Het stadsbeeld zelf is modern, want Castries is vier keer grotendeels afgebrand, de laatste keer in 1948.

December tot maart, en daarna is het stil

December telt 219 reizen, januari 212 en februari 168. In juni komen er 2 langs, in juli 3 en in mei 4.

Dat is geen geleidelijke terugloop maar een schakelaar. Van juni tot november is het orkaanseizoen in het oostelijk Caribisch gebied, en de schepen die hier in de winter varen zitten dan in de Middellandse Zee of in Noord-Europa.

Wie in de zomer wil, kan dat dus praktisch niet vanaf een cruiseschip. De eilanden zelf zijn wel open en het is er dan warmer en natter.

531 van de 849 reizen duren tien tot veertien dagen en 202 vijftien dagen of langer; dit ligt op de langere ronde langs de Kleine Antillen en niet op een korte trip. De reizen vertrekken uit Bridgetown (246), San Juan (166) en Fort Lauderdale (90).

De havens die het vaakst op dezelfde reizen staan zijn Bridgetown, St. Maarten, San Juan en St John's, Antigua, met Bridgetown op 829 van de 849 reizen.

Waar je op moet letten

• De Pitons liggen anderhalf uur rijden of drie kwartier varen.
• Over zee zie je ze het best, en dat scheelt reistijd.
• Het centrum is modern door vier stadsbranden; de kathedraal niet.
• Links rijden, want het was een Britse kolonie.
• Alleen van november tot april is hier een noemenswaardig aanbod.